“Αυτό μας έλειπε… Δε φοβάμαι να λέω την άποψη μου, το απολαμβάνω μπορώ να σας πω”

 Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη ([email protected])
«Τα παιδιά της Σφίγγας» ξεκίνησαν τις εμφανίσεις τους στη γνωστή μουσική σκηνή και πίσω από όλο αυτό, βρίσκεται και πάλι ο αγαπημένος Σταμάτης Κραουνάκης. Βασικά λάθος. Όχι πίσω, αλλά δίπλα… πάντα ήταν δίπλα σε όσα έκανε, με τους υπόλοιπους συντελεστές να έχουν ίση θέση με αυτόν. Ένας άνθρωπος που απλόχερα προσφέρει δεκαετίες… από τραγούδια, συναισθήματα και θεάματα μέχρι χαμόγελα και φιλίες σε όλους! Αυτός είναι ο Σταμάτης Κραουνάκης. Ένας σπουδαίος και ευφυής άνθρωπός των τεχνών που θέλουμε να υπάρχει γύρω μας… κάπως έτσι μιλήσαμε για τις παραστάσεις που γίνονται στη Σφίγγα τις Δευτέρες αλλά και για όσα ετοιμάζει στο θέατρο… και είπαμε κι άλλα. Πολλά… Δε γίνεται αλλιώς…
 
Μετά το «Όλοι ένα φίλα με», μουσικά επιστρέφετε με τα «Παιδιά της Σφίγγας» αυτή τη χρονιά. Τι καινούριο υπάρχει σε αυτή τη παράσταση;
Είναι παράσταση που φτιάξαμε για μαγαζί. Υπηρετεί τους ήρωες της και τη συντροφιά. Αθόρυβα… Είναι ένα μιούζικαλ εργένηδων με τραγούδια -από παντού- και φυσικά αρκετό λαϊκό Κραουνάκη… Ειλικρινά δεν μπορώ να ονομάσω κάπως αλλιώς όλο αυτό που κάνουμε στη Σφίγγα, παρά μόνο το εξής : Επιστροφή δυναμικά σε μια ταυτότητα ομαδικότητας, καθαρόαιμο πρόγραμμα, με αναπάντεχες στιγμές και εκπλήξεις. Σενάριο δυνατό, σημαντικές ερμηνείες…
 

 
Πόσο περήφανος είστε για την πορεία των παιδιών της Σπείρας;
Χαρά έχω που μεγαλώνουν και είναι καλοί -Και οι καινούργιοι και οι πιο παλιοί- Και κυρίως ότι από αυτήν την συντροφιά ξεπετάχτηκε φουρνιά ικανότατων ερμηνευτών, συνθετών και περφόρμερ.
 
Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με τις μικρότερες ηλικίες, δύσκολο για τους ανθρώπους της γενιάς σας και του καλλιτεχνικού σας προφίλ. Τι είναι αυτό που καθορίζει την οικειότητα που νιώθουν μαζί σας τα νέα παιδιά;
Νομίζω πολύ απλά ότι τους ψήνω… Μιλάμε και για πολύ πιτσιρίκια… Του δημοτικού παραδείγματος χάριν! Δε ξέρω που οφείλεται ακριβώς, στον ήχο μου; στα μούτρα μου; στον τρόπο μου; Δε ξέρω… Το ‘χουμε λύσει πάντως. Το νιώθω…
 
Νιώσατε ποτέ έξω από την εποχή σας; Εννοώ, να υπήρχε η αίσθηση πως μπορείτε να παρουσιάσετε πράγματα που ίσως η εποχή δε τα σηκώνει;
Δε μ’ έχει απασχολήσει αυτό, γιατί παίζω με πολύ κλασσικές έννοιες στο περιεχόμενο, με τις νότες παίζω αυθαίρετα, με ενδιαφέρει να δώσω στο λόγο ένα καθαρό σώμα. Αυτό είναι τόσο ουσιαστικό που δεν μπορεί να με αφήσει πίσω.
 
Θυμάμαι ας πούμε, έναν δίσκο με τον Γιώργο Μαρίνο και τραγούδια όπως το «202», το «Μόνον άνδρες»… σε μια Ελλάδα που δεν ήταν σίγουρα τότε έτοιμη να δεχτεί την ομοφυλοφιλία, ούτε καν στα τραγούδια της…
Μη το λέτε αυτό, μια χαρά το εισέπραξε ο κόσμος που ήταν να το εισπράξει τότε. Άλλωστε είχαμε σε εκείνα τα τραγούδια να κάνουμε με έναν ζενιάλ (ιδιοφυή) περφόρμερ, δεδηλωμένης ταυτότητας και με τεράστια ασυλία από την κοινωνία που τον λάτρευε και τον λατρεύει. Για μένα ήταν τιμή που με εμπιστεύτηκε και μου παραδόθηκε ο Μαρίνος στη νεότητα μου! Του οφείλω γι’ αυτό…
 
Δε θα ρωτήσω για νομοσχέδια, αλλά θα ήθελα να μου πείτε τι πιστεύετε σχετικά με την διαφορετικότητα των ανθρώπων, τις επιλογές τους και πόσο νομίζετε πως μπορεί να αλλάξει μια κοινωνία μέσα από μια τέτοια, πολιτική κίνηση;
Η ελευθερία των επιλογών ούτε νομοθετείται, ούτε διδάσκεται. Δημιουργείται από τα σπίτια κι από τους γονείς. Το να παρακολουθεί ο νομοθέτης την προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων είναι βασικός κανόνας πολιτισμού σε μια κοινωνία. Αυτό μόνο…
 
Επιστρέφω στη Σφίγγα και στα «παιδιά» σας. Είναι ένα πρόγραμμα που έγινε, με ποια κριτήρια;
Είναι ένα πρόγραμμα που το ζυμώσαμε παρέα με τους συνεργάτες. Είχαμε ένα ομαδικό ινμποξ και δουλεύαμε από εκεί. Μαγαζί. Αυτός ήταν ο κώδικας για να φτιάξουμε το πρόγραμμα… Τολμήσαμε όμως είναι η αλήθεια… Piovani πχ. και Χατζιδάκι και οι «Νταλίκες» ψαλμωδία. Ομορφιές! Αν η Σφίγγα ήταν τιμωρός, με την ερώτηση τι είναι ο άνθρωπος, η δικιά μας είναι η ερωτιάρα…
 

 
Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη και έμπνευση για τα επόμενα;
Νομίζω βασικά η υποχρέωση να προχωρεί κανείς και να αναζητά τα αισθήματα εκείνα που θα τον ενώσουν με την κοινωνία. Αυτό ψάχνω συνέχεια στα επόμενα…
 
Έχω ζήσει ο ίδιος στιγμές με κόσμο που έρχεται να σας αγκαλιάσει μετά την παράσταση στα καμαρίνια και ξέρω πως είστε πάντα κοντά τους. Ήταν πάντα τόσο θερμή η σχέση σας με το κοινό;
Ναι έτσι ήταν πάντα, αλλά τώρα, μεγαλώνοντας, με νιώθουν κάτι πολύ δικό τους. Έρχονται και πρόσφυγες και παιδιά της εργατιάς, και κορίτσια μόνα, έρχονται και ζευγάρια… Είναι ωραίο αυτό. Φορτώνω κι εγώ, γλυκαίνομαι, τους σκέφτομαι πολλές φορές κι όταν γράφω.
 
Πάω στο θέατρο, στην άλλη σας αγάπη, και ξέρω πως γράφετε πάντα γι’ αυτό. Τι ετοιμάζετε θεατρικά για φέτος;
Ου πολλά! πάρα πολλά… Ένα μπλουζ για το «Μαυροπούλι» του Γιώργου Κιμούλη που θα ανέβει στο Θέατρο Άλμα. Το τραγουδάει ο ίδιος εξαιρετικά! Επίσης, έγραψα πέντε τραγούδια για την επιθεώρηση του Λαζόπουλου με τη Φιλιππίδου που ξεκίνησε ήδη. Εφτά τραγούδια για τη «Στέλλα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη στον ΘΟΚ (Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου) που θα ανέβει τον επόμενο Γενάρη, άλλα εννιά τραγούδια του Λόρκα για την παράσταση «Ντουέντε» στο θέατρο Τέχνης τον Γενάρη κι αυτό… Και μια σκηνοθεσία στο Ιλίσια Βολανάκη από τώρα, στα κοντά, στις 29 Νοεμβρίου με πρωταγωνιστή τον Χάρη Φλέουρα, στο ιστορικό κείμενο του Ευάγγελου Λεμπέση «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω σύγχρονω βίω»… όπως καταλαβαίνετε, είμαι φουλ. Πολύ διάβασμα. Επίσης, κάποια από αυτά τα τραγούδια που έγραψα για τις παραστάσεις, έχουν και μια αυτονομία και μπορούν να υπάρξουν και μετά…
 
Έχουμε χάσει τελευταία πολλούς ανθρώπους της τέχνης. Πως αντιμετωπίζει ο Σταμάτης Κραουνάκης την απώλεια των ανθρώπων που αγαπάει;
Με τέχνη ,δεν έχω άλλο τρόπο…
 
Το ραδιόφωνο είναι ακόμα ένας τρόπος για να εκφράζετε τις απόψεις σας για όσα γίνονται στη καθημερινότητα μας. Δε φοβάστε πως κάποιοι θα σας παρεξηγήσουν όταν λέτε ανοιχτά την άποψη σας;
Αυτό μας έλειπε. Όχι δε φοβάμαι. το απολαμβάνω μπορώ να σας πω. Ξέρετε, έχω το νου μου στο συντακτικό…
 
Φέτος, πάλι, οι μουσικές παραστάσεις είναι υπόθεση ανδρική για εσάς. Από την άλλη, θα ήθελα να ξέρω ποιες είναι εκείνες οι νεότερες, γυναικείες φωνές που θα θέλατε κάποια στιγμή να είναι μαζί σας πάνω σε μια σκηνή…
Θα’ ρθει αυτή η ώρα… Ακολουθώ τις ανάγκες και τη σύσταση της ομάδας αυτή τη στιγμή. Αγαπώ όμως τη Ρίζου από τις νεότερες… και τα κορίτσια τα δικά μας. Την Ηρώ (Σαΐα), την Ρίτα (Αντωνοπούλου), την λατρεμένη μου Γιώτα Νέγκα.
 
Ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να κρατήσει αυτός που θα φύγει από τη Σφίγγα την Δευτέρα;
Α, θέλω να μη υπάρχει κανένας χωρίς ζευγάρι όταν τελειώσει η βραδιά… να μην υπάρχει κανένας μοναχός. Γίνεται;

 

 

** Ο Σταμάτης Κραουνάκης και τα αγόρια της Σπείρας, εμφανίζονται κάθε Δευτέρα στη Σφίγγα (Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής)

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2017
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης

[email protected]

 

 

 

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x