“Εγώ, λειτουργώ σχεδόν πάντα πρώτα με την καρδιά και μετά με το μυαλό…” || Γιώργος Νανούρης

  Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου. Το ρολόι μου δείχνει 12:30. Βρίσκομαι στην Προφήτου Δανιήλ 3 στον Κεραμεικό, έξω από το Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου και περιμένω τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Γιώργο Νανούρη. Όταν κανονίζαμε στο τηλέφωνο τις λεπτομέρειες της συνάντησης μας μού πρότεινε να βρεθούμε στο Θέατρο μιας και αυτή την περίοδο βρίσκεται σε πρόβες για την παράσταση «Αφέντης και Δούλος» που θα κάνει πρεμιέρα στις 20 Φεβρουαρίου.
 Συνέντευξη και φωτογραφίες συνάντησης : Χάρης Γαντζούδης

 

Αν και δεν το είχα συνειδητοποιήσει από τη συζήτηση μας, όταν έφτασα έξω από το Θέατρο θυμήθηκα πως πριν σχεδόν τρία χρόνια είχα ξαναβρεθεί στον ίδιο χώρο για να παρακολουθήσω την παράσταση του Πέτρου Ζούλια «Δε μ’ αγαπάς – Μ’ αγαπάς» με την Πέγκυ Τρικαλιώτη και την Ρένη Πιττακή να ζωντανεύουν στη σκηνή του θεάτρου τη σχέση της Μαργαρίτας Καραπάνου με τη μητέρα της Μαργαρίτα Λυμπεράκη. Αυτή η ανάμνηση μου έφερε στο μυαλό τη ζεστασιά που είχαν νιώσει στο συγκεκριμένο χώρο και αμέσως αισθάνθηκα πιο άνετα.

Όση ώρα περιμένω άνθρωποι βγαίνουν από το θέατρο, μιλούν βιαστικά στο τηλέφωνο κι ύστερα πάλι πίσω. Πρόβες… σκέφτομαι. Παρατηρώ τις αφίσες με τις παραστάσεις. Στέκομαι στην «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη. 3ος Χρόνος, 40000 θεατές. Η πρεμιέρα ήταν προγραμματισμένη στις 3 Φεβρουαρίου μα αναβλήθηκε, διάβασα πρόσφατα σε μια ανακοίνωση.

«Κατερίνα», «Χειρόγραφο», «Γαλάζιο φόρεμα», «Ταξίμ»… δουλειές του Γιώργου Νανούρη. Τις φέρνω στο μυαλό μου και προσπαθώ να σκιαγραφήσω την προσωπικότητα του. Δε γνωρίζω πολλά πράγματα για εκείνον. Το υλικό από προηγούμενες συνεντεύξεις του είναι λίγο και οι εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές εκπομπές σπάνιες. Από τον τρόπο που κινείτε όλα αυτά τα χρόνια στο χώρο της υποκριτικής αλλά και από τις επαγγελματικές επιλογές του μού δημιουργείται η εντύπωση πως πρόκειται για έναν σεμνό, χαμηλών τόνων άνθρωπο που λειτουργεί επιλεκτικά τόσο στη ζωή όσο και στην Τέχνη του.
Στο μυαλό μου υπάρχουν πολλά που θέλω να τον ρωτήσω μα τις σκέψεις μου διακόπτει ο ερχομός του. Παρκάρει τη μηχανή του μπροστά από το θέατρο. Είναι χαμογελαστός, φιλικός, ευδιάθετος αλλά και με μια αγωνία για το πώς πάνε οι προετοιμασίες εντός του θεάτρου. Χωρίς να χάνουμε χρόνο περνάμε την είσοδο. Διάφοροι τεχνικοί δουλεύουν πυρετωδώς. Εκείνος ρωτά, τσεκάρει κι ύστερα περνάμε στα καμαρίνια για να ξεκινήσουμε τη συζήτηση.
Αν και στις σημειώσεις μου είχα σχεδιάσει να ξεκινήσω αλλιώς αυτή τη συνέντευξη, βλέποντας όλες αυτές τις προετοιμασίες, το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα ήταν για το τι ετοιμάζει στο Θέατρο Βασιλάκου.
 
 

 

«Στις 20 Φεβρουαρίου κάνει πρεμιέρα η παράσταση “Αφέντης και Δούλος”. Είναι ένα διήγημα του Λέοντος Τολστόι το οποίο έχω διασκευάσει και σκηνοθετώ. Είμαι ευτυχισμένος που σε αυτή τη δουλειά συνεργάζομαι με τον Δημήτρη Λιγνάδη, ο οποίος υποδύεται το ρόλο του Αφέντη αλλά και με τον Λόλεκ, ο οποίος υπογράφει τη μουσική της παράστασης».

 
“…Μοιάζει με σύγχρονη παραβολή που μιλά για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής…” διαβάζω στο δελτίου τύπου για το έργο  και τον ρωτώ γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο διήγημα του Ρώσου συγγραφέα
«Εγώ, λειτουργώ σχεδόν πάντα πρώτα με την καρδιά και μετά με το μυαλό. Όταν το διάβασα τόσο το θέμα του όσο και η συγκίνηση που μου προκάλεσε, κατευθείαν με έκαναν να θέλω να καταπιαστώ μαζί του».
03/02 ήταν να ξεκινήσει και η «Κατερίνα» όπου εκτός από τη σκηνοθεσία βρίσκεσαι και πάνω στη σκηνή. Γιατί αναβλήθηκε η πρεμιέρα;
«Ναι, ήταν να ξεκινήσουμε αρχές του μήνα αλλά λόγω ενός ατυχήματος του Λόλεκ, έπαθε ρήξη αχίλλειου τένοντα δυο μέρες πριν την έναρξη των παραστάσεων, η πρεμιέρα αναβλήθηκε και τώρα περιμένουμε να γίνει καλά για να αρχίσουμε».
 
Αν και δεν έχω προλάβει να δω την παράσταση, έχω διαβάσει αρκετές φορές το βιβλίο. Το θέμα του η διπολική διαταραχή μιας γυναίκας. Μιας υπαρκτής γυναίκας: της Κατερίνας, μητέρα του συγγραφέα. Ευαίσθητο θέμα και σκληρό. Εκείνος πως το αντιμετώπισε και πως είναι η συνεργασία του με τη Λένα Παπαληγούρα;

«Η παράσταση είναι σαρκαστική και σκληρή. Έπρεπε να αποδώσω το κείμενο του Αύγουστου αλλά κράτησα τα κομμάτια που θεωρούσα εγώ σημαντικά, τον πυρήνα του βιβλίου. Προσπάθησα να το αντιμετωπίσω με σεβασμό. Τώρα, η συνεργασία μου με τη Λένα και τον Λόλεκ ήταν και είναι υπέροχη. Είμαστε σαν οικογένεια πια». 

 

 

Αφήνω για λίγο στην άκρη τα επαγγελματικά και προσπαθώ να μάθω λίγα πράγματα για τον Γιώργο Νανούρη: που γεννήθηκε; που μεγάλωσε; πως ήταν ως παιδί; Χαμογελάει και μού λέει πως δεν του αρέσει να μιλά πολύ για τον εαυτό του ωστόσο, ύστερα από μια μικρή παύση μου έδωσε τις απαντήσεις.
«Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στην Άνω Κυψέλη και σήμερα μένω κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας. Μου είναι πολύ οικείο το κέντρο και μου κάνει εύκολη τη ζωή καθώς όλες οι δουλειές μου είναι στο Κέντρο κι έτσι γλιτώνω πολύ χρόνο καθημερινά. Αυτό είναι τρομερά βοηθητικό για εμένα. Επίσης το ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα με τα πόδια. Μου αρέσει πολύ να περπατάω.

Σαν παιδί νομίζω κάποιες φορές ήμουν κλειστό και άλλες εξωστρεφές. Σήμερα νομίζω είμαι περισσότερο κλειστός.»

 
 

 

Θυμάσαι την πρώτη θεατρική παράσταση που είδες;
«Ναι, ήταν το “Ευτυχισμένος Πρίγκιπας” του Όσκαρ Ουάιλντ στο θέατρο ΘΥΜΕΛΗ στην Πλατεία Αμερικής και είχα μαγευτεί».
 
Και το μικρόβιο της υποκριτικής πότε μπήκε στη ζωή σου και τι ήταν αυτό που σε έκανε να σκεφτείς σοβαρά το να γίνεις ηθοποιός;
«Από ότι μου λένε οι δικοί μου, έλεγα πως θέλω να γίνω ηθοποιός από 4 χρονών. Εγώ θυμάμαι να το είπα στη Β’ Δημοτικού. Δεν έγινε κάτι που με έκανε να πω “Τώρα θα το προσπαθήσω”. Για εμένα ήταν δεδομένο ότι θα ασχοληθώ με το θέατρο. Χωρίς να ξέρω γιατί ήταν σαν μονόδρομος. Ίσως γιατί ήθελα να νιώθω αγαπητός. Με την πορεία αυτά αλλάζουν βέβαια αλλά ίσως αυτό να ήταν το πρωταρχικό.»
Την απόφαση λοιπόν, την είχες πάρει από νωρίς. Πότε όμως έγινε το «το βάπτισμα του πυρός» και πως ήταν σαν εμπειρία;
«Ξεκίνησα το 2000 και έκτοτε, ευτυχώς, δουλεύω ασταμάτητα. Ξεκίνησα στο θέατρο Παρκ με την παράσταση “Αλλοίμονο στους νέους” σε σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία: καλοκαίρι, πολλοί νέοι ηθοποιοί… ήταν σαν παιχνίδι».
Το ότι από το 2000 δουλεύεις ασταμάτητα το θεωρείς μόνο θέμα τύχης;
«Πιστεύω πως όλα τα πράγματα είναι μια συνισταμένη παραγόντων: δουλειά – αφοσίωση – τύχη. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που προκαλούν τα πράγματα. Ξέρω και κάποιους που κάθονται στο σπίτι τους και τους παίρνουν τηλέφωνο για δουλειά. Εγώ δεν το είχα αυτό. Έπρεπε να το κυνηγήσω, να δουλέψω πολύ αλλά ταυτόχρονα ήμουν και τυχερός».
Σε αυτή τη διαδρομή των 17 χρόνων, ποια στιγμή κατάλαβες πως η δουλειά σου έχει αποδέκτες, ανταπόκριση;
«Από την πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησα μαζί με την Όλια Λαζαρίδου και τον Ηλία Κουνελά, το “Από τι ζουν οι άνθρωποι” ένιωσα πως κάτι συμβαίνει μα όλο αυτό έγινε πιο έντονο από την “Κατερίνα” και μετά».
Αλήθεια, πως αποφάσισες να ασχοληθείς και με τη σκηνοθεσία;
«Ξεκίνησε τυχαία με την παράσταση “ΕΔΩ” και εκεί κατάλαβα πως κάτι συμβαίνει με εμένα και τη σκηνοθεσία που δεν το είχα φανταστεί μέχρι τότε και απλά άφησα τη ζωή να το φέρει».
 

 
Κι αν έπρεπε να διαλέξεις: ηθοποιός ή σκηνοθέτης;
«Δε θα ήθελα ποτέ να χρειαστεί να διαλέξω. Ιδανικά θα ήθελα να μπορώ να κάνω πότε το ένα και πότε το άλλο. Αλλά από την άλλη, εγώ είμαι πάρα πολύ καλά μέσα στα θέατρα οπότε δε με νοιάζει με ποιο ρόλο».
Ο Γιώργος Νανούρης, στα 17 χρόνια που βρίσκεται στο χώρο της υποκριτικής έχει κάνει πολλά πράγματα: θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο… Ποια όμως από όλα αυτά θεωρεί ο ίδιος πως σημάδεψαν την πορεία του;
«Δεν είναι ένα πράγμα. Σίγουρα ήταν η ταινία “Γαλάζιο φόρεμα” η οποία με άλλαξε και ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη. Άλλη μια δουλειά ήταν σίγουρα το σίριαλ “Ταξίμ” μέσα από το οποίο γνώρισα την Όλια Λαζαρίδου όπου είναι για εμένα ο άνθρωπος που με έχει επηρεάσει θετικά όσο κανέναν και σίγουρα θα ήμουν άλλος άνθρωπος αν δεν την είχα γνωρίσει. Φυσικά και η “Κατερίνα”». 
Μου αναφέρει την ταινία “Γαλάζιο φόρεμα”, η οποία ήταν σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου και σε σενάριο  Πάνου Παπαδόπουλου και στο κέντρο της ένας άνθρωπος παραδομένος στα πάθη:  αμφίφυλες σχέσεις, πορνεία, τραβεστί, φυλακή, αλλαγή φύλου… Είμαι σίγουρος πως αυτός ο ρόλος ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη μέχρι τώρα πορεία του.

«Απομονώθηκα από όλους και από όλα για πάνω από 6 μήνες. Δεν έβλεπα άνθρωπο, κλείστηκα στο σπίτι και είχα αφοσιωθεί μόνο σε αυτό. Είχα και την εξωτερική εμφάνιση, την οποία κουβαλούσα και στη ζωή μου, που δε μου επέτρεπε να κυκλοφορώ».  

 

 

Απομονώθηκες για 6 μήνες. Οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω σου και δεν ανήκουν σε αυτό το χώρο, πως το αντιμετωπίζουν αυτό; 
«Υπάρχουν άνθρωποι που το δέχονται και άλλοι που δε μπορούν να το καταλάβουν. Δεν τους κατηγορώ. Δεν είναι εύκολο να έχεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου ο οποίος χάνεται για 4 μήνες εντελώς και μετά επανέρχεται. Βέβαια, εγώ, δυστυχώς, εξακολουθώ να απομονώνομαι όταν ετοιμάζω μια νέα δουλειά. Είναι ο μόνος τρόπος να νιώθω πως την κάνω καλά».
Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ποιο είναι το πιο περίεργο που σου έχει συμβεί πάνω στη σκηνή;

«Σεισμός. Ήταν στην παράσταση “Το αμάρτημα της μητρός μου” του Γ. Βιζυηνού σε ένα μικρό θέατρο και έγινε ένας δυνατός σεισμός. Σταμάτησα. Κοίταξα τον κόσμο που ήταν τρομοκρατημένος. Όταν ηρέμησαν τους ρώτησα “Συνεχίζουμε;” και μου είπαν “Ναι”».

Η συνεργασία σου με τη Χαρούλα Αλεξίου στο “Χειρόγραφο” τι σου έδωσε;
«Υπέροχη συνεργασία! Τη λατρεύω τη Χαρούλα, όπως όλοι μας. Ήταν δώρο ζωής η συνεργασία μας και το σύμπαν μου το έφερε. Μετά τη συνεργασία μας την αγάπησα περισσότερο γιατί τη γνώρισα και σαν άνθρωπο. Η Χαρούλα Αλεξίου ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου μια εποχή που δεν την έχεις ζήσει. Αισθάνομαι πιο πλούσιος μετά από αυτό».
 

 

Τόση ώρα μιλάμε κυρίως για θέατρο αλλά έχεις περάσει και από καθημερινή σειρά. Θα το ξαναέκανες;
«Σήμερα όχι. Τότε ήταν μια εποχή που το καθημερινό σήριαλ γινόταν καλύτερα και από εβδομαδιαίο. Τώρα δεν είναι τόσο προσεγμένες οι παραγωγές. Άλλωστε εγώ όλα αυτά τα χρόνια έχω κάνει λίγο τηλεόραση και επειδή είχε καλά χρήματα. Τώρα η τηλεόραση δεν έχει χρήματα οπότε δεν έχω λόγω να κάνω. Ίσως μόνο αν ήταν μια εξαιρετική πρόταση και με χρήματα που να άξιζε τον κόπο».
Ζούμε εξαιρετικά δύσκολες μέρες. Εσύ από πού αντλείς δύναμη;

«Νομίζω όπως όλοι από μέσα μου. Δεν έχεις από κάπου αλλού να αντλήσεις. Δηλαδή δε σου δίνετε κάποιο κίνητρο ή μια πηγή για να πάρεις δύναμη σε αυτή τη Χώρα πλέον. Μόνος σου πρέπει να βρεις τρόπους να μη λυγίζεις. Από το μικρόκοσμό σου ή από τους μικρούς πυρήνες ανθρώπων που υπάρχουν στη ζωή σου. Και δε νομίζω πως θα αλλάξει ποτέ αυτή η κατάσταση απλά εμείς το συνηθίζουμε και βρίσκουμε νέους τρόπους να επιβιώνουμε».

Κλείνοντας, και αφού σε ευχαριστήσω για την όμορφη συνομιλία μας, θα ήθελα να μου πεις τι σου αρέσει και τι σε απογοητεύει στην Αθήνα του σήμερα; 
«Την Αθήνα την αγαπώ. Οι άνθρωποι που τη διαχειρίζονται είναι το πρόβλημα. Δηλαδή το ότι η Αθήνα είναι βρόμικη δε φταίει η πόλη αλλά αυτή που την κρατούν βρόμικη. Η Αθήνα είναι μια υπέροχη πόλη, με έναν υπέροχο ουρανό και έναν εξαιρετικό ήλιο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη. Το ότι εμείς δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε όλα αυτά είναι δικό μας θέμα. Η Αθήνα είναι ένα καταπληκτικό φιλέτο που εσύ, αντί να το προσέξεις, του βάζεις φωτιά και το κάνεις στάχτη».
Αφήνουμε πίσω μας τα καμαρίνια και κατευθυνόμαστε προς την έξοδο του θεάτρου. Στη σκηνή συνεχίζονται οι προετοιμασίες. Όλα πρέπει να είναι έτοιμα μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου που κάνει πρεμιέρα η παράσταση «Αφέντης και Δούλος». Αποχαιρετώ, χωρίς να πω πολλά, το Γιώργο Νανούρη μιας και ξέρω πως πρέπει να επιστρέψει στις προετοιμασίες, μα φεύγω από το θέατρο Βασιλάκου και αισθάνομαι τυχερός που μου δίνεται η δυνατότητα μέσα από αυτές τις συναντήσεις, να γνωρίζω ανθρώπους που έχουν πολλά να πουν και να δώσουν στο χώρο που έχουν επιλέξει.  

 

 

 

 

Στιγμές από την πορεία του Γιώργου Νανούρη:
  • Ο Γιώργος Νανούρης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης.
  • Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής  Ωδείου Αθηνών  και του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Φιλοσοφικής Σχολής  του Πανπ/μίου Αθηνών.
  • Στο θέατρο έχει εμφανιστεί σε παραστάσεις όπως: «Reality», «Επί σκηνής»,«Πόσο σ’ αγαπώ επιθεώρηση», «Χορικά» , «Δουλάρες», «Όρνιθες», «Τρεις φορές», «Φιλοκτήτης» κ.ά.
  • Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις τηλεοπτικές σειρές «Μυστικά της Εδέμ» και «Ταξίμ».
  • Το 2016 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Α΄Ανδρικού ρόλου στη Mostra Valencia στην Ισπανία για το ρόλο του στην ταινία του Γ. Διαμαντόπουλου «Γαλάζιο φόρεμα».
  • Εκτός από ηθοποιός είναι και σκηνοθέτης. Παραστάσεις όπως «Εδώ» , «Η πέτρα της υπομονής» , «Κατερίνα» κ.ά. φέρουν τη δική του υπογραφή.
  • Αυτή την περίοδο ετοιμάζει τη νέα θεατρική παράσταση «Αφέντης και Δούλος» την οποία σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί μαζί με τον Δημήτρη Λιγνάδη και η οποία θα κάνει πρεμιέρα στις 20/02 στο Θέατρο Βασιλάκου. 

 

 

Ο Χάρης Γαντζούδης γεννήθηκε στο Αγρίνιο, ζει στην Αθήνα ενώ από το 2012 γράφει σε διάφορα blogs και περιοδικά. Οι "Συναντήσεις στη πόλη" είναι μια δική του ιδέα όπου φιλοξενεί σημαντικούς ανθρώπους .
facebook:  https://www.facebook.com/charisgantzoudis/
twitter: Χάρης Γαντζούδης (@xarisgantzoudis) on Twitter
blog: Χαρη…τολογώντας

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
“Από Θέση Ισχύος” από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών | Πρόγραμμα περιοδείας
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ, ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Με μία μεγάλη περιοδεία επιστρέφει αυτό το καλοκαίρι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών με την παράσταση “Από Θέση Ισχύος – Η δύναμη του δημόσιου λόγου” σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι με πρωταγωνιστές την Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αλέκο Συσσοβίτη, την Άννα Μάσχα και την Καλλιόπη Ευαγγελίδου.    Αναλυτικά δείτε παρακάτω τους χώρους και τις ημερομηνίες της περιοδείας : […]

Read More
Τα “Μαθήματα Νεκροψίας” και “Ο Λύκος” είναι 2 βιβλία που θα λατρέψεις!
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])   Για δύο καινούρια βιβλία από τις Εκδόσεις Διόπτρα θα μιλήσουμε στο παρακάτω άρθρο. Με κοινά τους στοιχεία την δράση, τον αιφνιδιασμό και την καλή γραφή, ο “Λύκος” και τα “Μαθήματα Νεκροψίας” είναι δύο βιβλία που θα χαρείς να έχεις στη βιβλιοθήκη σου, αλλά και για συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.  […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x