Ελεωνόρα Ζουγανέλη… “Είχαμε πάψει να είμαστε ρομαντικοί μα νομίζω πως θα γίνει ξανά της μόδας”

Για ακόμη μια φορά στο Κέντρο της Αθήνας. Περπατάω στην Ασκληπιού και ψάχνω τον αριθμό 45 όπου στεγάζεται το ΤΡΑΛΑΛΑ, στο οποίο έχω δώσει ραντεβού με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη. Χαρά και λίγο άγχος γιατί έχω καθυστερήσει εξαιτίας της απεργίας των ΜΜΜ. Συνήθως φθάνω πρώτος στις συναντήσεις γιατί θέλω να παρατηρώ το χώρο, να αφουγκράζομαι την ιστορία του, τους ήχους, τους θαμώνες, του, να μπαίνω στην διάθεση του ανθρώπου που θα έχω απέναντι μου μιας και θα ήταν δική  του επιλογή. Μα τα πράγματα αυτή τη φορά έγιναν διαφορετικά. Ευτυχώς η ζεστασιά και η φιλική ατμόσφαιρα του ΤΡΑΛΑΛΑ με έκαναν να αισθανθώ άνετα γρήγορα…
Συνέντευξη και φωτογραφίες συνάντησης : Χάρης Γαντζούδης
 

 

Όταν άνοιξα την πόρτα, η ευχή να έχει καθυστερήσει και η Ελεωνόρα λίγο στο ραντεβού δεν επιβεβαιώθηκε καθώς την είδα να κάθεται σε ένα τραπεζάκι κοντά στην είσοδο. Χαμογέλασα αμήχανα, ζήτησα συγγνώμη για την πεντάλεπτη (ίσως και λίγο παραπάνω αργοπορία μου). Χαμογέλασε φιλικά, κανόνισε κάποιες εκκρεμότητες στο πρόγραμμά της κι η κουβέντα άρχισε να κυλάει…
 

 
Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα σπίτι που η μουσική και το θέατρο κυριαρχούσαν. Με κάποιον τρόπο, για εκείνη, το να ακολουθήσει τα ίδια βήματα ήταν μονόδρομος;
«Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που όντως είναι καλλιτεχνική και δεν εννοώ μόνο επειδή οι γονείς μου ασχολούνταν με το τραγούδι και το θέατρο. Είναι άνθρωποι που τους απασχολούσε η καλλιτεχνία σε όλα τα επίπεδα. Διάβαζαν πολύ, όλος ο περίγυρος ήταν άνθρωποι του χώρου: ζωγράφοι, μουσικοί, στιχουργοί, άνθρωποι δηλαδή με ευαισθησίες, συγκεκριμένη οπτική για τη ζωή,  που εγώ ως παιδί δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω αλλά σίγουρα με βοήθησε αυτό, μου ήταν οικείο, δε με τρόμαξε, δεν είχα τόση αγωνία για το πώς θα τα καταφέρω αλλά δε θεωρώ πως ήταν μονόδρομος. Θα μπορούσα να έχω ασχοληθεί με κάτι άλλο αλλά πάλι να είχα επηρεαστεί και να έβλεπα διαφορετικά τα πράγματα. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει αυτό στα πλαίσια του παιχνιδιού που είχε να κάνει με το τραγούδι, με την ηχογράφηση, με το να εκφωνώ παραμύθια… Από μικρή μου άρεσε να ασχολούμαι με αυτά μέχρι που τέλειωσα τα σχολείο κι αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο κι έτσι άρχισαν τα πράγματα να παίρνουν το δρόμο τους».
Και τι θυμάσαι από εκείνα τα χρόνια που ως παιδί, ζούσες σε αυτό το «καλλιτεχνικό» περιβάλλον;
«Ότι γενικά το σπίτι μας ήταν ένας πολύ ζωντανός χώρος. Κάποιες ώρες άκυρες, που οι γονείς μου γυρνούσαν από τη δουλειά και καλούσαν φίλους και τρώγανε στις πέντε το πρωί. Η μαμά μου έφτιαχνε σούπα κι εγώ σηκωνόμουν από το κρεβάτι μου και τους άκουγα. Επίσης το γεγονός ότι ήμουν συνέχεια στα μαγαζιά όπου δούλευαν. Γενικά, δε θεωρώ ότι έκανα πράγματα φυσιολογικά για τη ζωή ενός παιδιού 4 ή 5 ετών. Είχα όμως και τη γιαγιούλα μου που με κράταγε τα βράδια. Όμορφα και έντονα τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια: πολύς κόσμος, άνθρωποι, παρέες, συντροφιές…».
Είσαι έτσι κι εσύ σήμερα:  θες την παρέα, τη συντροφιά, κόσμο στο σπίτι;
«Ναι, μου αρέσει να έχω κόσμο στο σπίτι. Δυστυχώς οι ρυθμοί έχουν αλλάξει για όλους μας πια. Δεν είναι ότι οι άνθρωποι τότε δε δούλευαν αλλά σε μια κανονικότητα, σε ένα ρυθμό που τους έκανε να έχουν ένα υποτυπώδες πρόγραμμα. Τώρα πια η δουλειά είναι τόσο αλλόκοτη  που ίσως μας αποσυντονίζει, δεν υπάρχει το πρόγραμμα και χάνουμε χρόνο στα γύρω – γύρω».
 
Θυμάσαι κάποια κουβέντα ή συμβουλή από τότε, που να σε ακολουθεί ως σήμερα;
«Θεωρώ πως πολλά πράγματα, από τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν, υπάρχουν στη ζωή μου αλλά όχι τόσο με την έννοια κουβέντας ή συμβουλής, όσο με τη στάση τους απέναντι στη ζωή και στον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα  πράγματα που έφερνε η ζωή. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πως οι άνθρωποι αυτοί έχουν κάποιες αρχές πάνω στις οποίες βασίζουν τη ζωή τους και έτσι συμβαίνει και σε μένα. Ασυναίσθητα, κάποια πράγματα είναι οι δικές μου αρχές. Σε πολλά πράγματα διαφώνησα με τους γονείς μου, πέρασα αυτή τη φάση που όλα τα παιδιά περνάνε και είναι φυσιολογικό, μέχρι που κατέληξα στον δικό μου κόσμο. Θεωρώ τώρα πια πως έχω το δικό μου κόσμο που είναι φυσικά επηρεασμένος από την οικογένεια μου».
Αν και σπούδασες υποκριτική τελικά ακολούθησες το δρόμος της μουσικής.
«Ξεκίνησα ως ένα κορίτσι που ήθελα να τραγουδάω αλλά που θεώρησα ότι θα με βοηθήσει πολύ το θέατρο στη σκηνική παρουσία, σε διάφορα. Όταν άρχισα να σπουδάζω θέατρο άλλαξε όλη μου η ζωή. Όταν πήγαινα σχολείο δεν ήθελα να μελετάω, να διαβάζω πολύ… Μόλις άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο ήταν σα να έφαγα ξαφνικά μια σκουντούφλα και άρχισα να διαβάζω, να μελετάω, να παιδεύομαι κι αυτό το οφείλω στο θέατρο. Δηλαδή μου κέντρισε ένα κομμάτι που στο σχολείο δεν είχε ξυπνήσει. Κι από εκεί και πέρα σαφώς άλλαξαν πολλά πράγματα. Με βοήθησε πολύ περισσότερο στο τραγούδι από ότι φανταζόμουν αλλά και στη ζωή. Το θέατρο μου έμαθε να δουλεύω».
Και πως η μουσική πέρασε σε πρώτο πλάνο;

«Όταν τελείωνα τη δραματική σχολή και έδινα εξετάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού, άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω. Τότε λοιπόν έσκασε η 2η Ακρόαση. Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και μου είπε: έλα. Μέχρι τότε, επειδή ήμουν μοναχοπαίδι, δεν ήμουν εξοικειωμένη με τον ανταγωνισμό, τη σύγκριση. Με τη σχολή όμως, τις εξετάσεις είχα μπει σε μια τέτοια διαδικασία και ήμουν πιο έτοιμη να πάω και να πω ένα τραγούδι κάπου. Έτσι άνοιξε ο δρόμος με το τραγούδι. Ευτυχώς όμως δεν εγκατέλειψα ποτέ το θέατρο με την έννοια ότι πάντα προσπαθώ να είμαι μαθήτρια. Κι όταν άρχισα να μπορώ να κάνω εγώ κάποια πράγματα στη δουλειά, φροντίζω πάντα να υπάρχει το στοιχείο του θεάτρου με κάποιο τρόπο για να μπορώ να έχω επαφή».

 

 
Και φτάνουμε στο 2008 όπου κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός δίσκος με τίτλο "ΕΛΑ". Ο δίσκος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και τραγούδια όπως το "Έλα", "Μικρά βεγγαλικά", "Κόψε και μοίρασε"… παίζουν ασταμάτητα στο ραδιόφωνο. Εσύ πως αντιμετώπισες αυτή την επιτυχία;
«Ήταν λίγο περίεργο. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει αρκετό καιρό. Όταν άρχισε να ακούγεται το "Έλα", είχε περάσει σχεδόν ένα επτάμηνο. Δεν είχα θεωρήσει από την αρχή πως όλα πάνε καλά. Δούλευα τότε σε περιοδεία με τον λατρεμένο μου Δημήτρη Μητροπάνο και δεν είχα πάρει χαμπάρι τι γινόταν γιατί ήμασταν συνέχεια σε ένα πούλμαν και τρέχαμε. Όταν επέστρεψα, τον Σεπτέμβριο, συνειδητοποίησα πως το "Έλα" είχε αρχίσει να παίζει στα ραδιόφωνα και ήταν ωραία στιγμή. Είναι ωραίο να βλέπεις αυτό που έχεις κάνει ότι έχει αγαπηθεί».
Να υποθέσω πως τότε άκουσες και πρώτη φορά τραγούδι σου στο ραδιόφωνο;
«Ναι, φθινόπωρο, ήμουν στο αυτοκίνητο και άκουσα τυχαία το "Έλα". Μεγάλη χαρά».
Κι από τότε η μια επιτυχία διαδέχεται την άλλη. Ποια τραγούδια σου θεωρείς «προίκα»;
«Έχω πολλά τέτοια τραγούδια και νιώθω το ίδιο και με τραγούδια άλλων που έχω πει σε επανεκτελέσεις. Τραγούδια δικά μου, όπως το “Κόψε και μοίρασε”, το “Έλα”, η “Επιμονή σου”, χαίρομαι που υπάρχουν στο ρεπερτόριο μου όπως και άλλα που δεν είναι επιτυχίες ή τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο, ο οποίος θεωρώ πως έχει πολλά τραγούδια που στο χρόνο για εμένα θα σημαίνουν πολλά πράγματα. Αλλά το ίδιο αισθάνομαι και για το “Μακριά μου να φύγεις” που είναι μια επανεκτέλεση. Για εμένα ένα τραγούδι δε χρειάζεται να είναι απαραίτητα δικό μου. Χρειάζεται να μιλήσει στην ψυχή μου και να μπορέσει ο κόσμος να το αποδεχτεί με το δικό μου τρόπο. Οπότε το “Μακριά μου να φύγεις”,  που το έχουν τραγουδήσει δυο σπουδαίες φωνές ο Γαβαλάς και η σπουδαία Ελένη Βιτάλη, είναι σπουδαία υπόθεση για εμένα που το έκανα να ξανά αγαπηθεί».
Και μαζί με τα τραγούδια που γίνονται μεγάλες επιτυχίες έχεις κάνει και πολλές συνεργασίες. Ποιες από αυτές ξεχωρίζεις;

«Τις αγαπώ τις συνεργασίες μου και η κάθε μια έχει παίξει διαφορετικό ρόλο. Ξεχωρίζω αυτή με το Γιώργο Νταλάρα γιατί ήταν η πρώτη και αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε το δρόμο, με τον Θάνο Μικρούτσικο γιατί ήταν μια περίοδος της ζωής μου που έμαθα πολλά και πέρασα όμορφα, με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, με τον Δημήτρη Μητροπάνο και νιώθω ευτυχισμένη που η ζωή τα έφερε έτσι και τον συνάντησα. Όλοι οι άνθρωποι που έχουν περάσει από τη ζωή μου έχουν παίξει κάποιο ρόλο είτε τους το έχω εκφράσει είτε όχι».

Πρώτη συνεργασία με το Γιώργο Νταλάρα. Σημαντικό για ένα νέο καλλιτέχνη να βρίσκεται στα πρώτα του βήματα δίπλα σε τέτοια ονόματα. Τι έμαθες από αυτή τη συνεργασία; Σε έκανε να πιστέψεις περισσότερο στον εαυτό σου;
«Δεν με έκανε να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου. Μου έμαθε πως αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ είναι αλλιώς στο πλαίσιο του ονείρου και αλλιώς στην πραγματικότητα. Μέσα από τη συνεργασία αυτή συνειδητοποίησα πως θέλω πολλή δουλειά ακόμα και δεν είμαι καθόλου έτοιμη. Φοβήθηκα για λίγο μα μετά μπήκα στη διαδικασία να δουλέψω κι άρχισα να ψάχνω τι μπορώ να κάνω. Οπότε είναι μια σημαντική στιγμή στη ζωή μου γιατί πήρα απόφαση να ασχοληθώ ουσιαστικά με αυτό που αγαπάω».
Σήμερα, όταν είσαι πάνω στη σκηνή τι νιώθεις;
«Ευτυχία και πληρότητα. Και επειδή νιώθω έτσι, δυσκολεύομαι να κατέβω από τη σκηνή. Στεναχωριέμαι πολύ όταν τελειώνει το live και αυτό που με θλίβει στη σημερινή κατάσταση, παρότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να παραπονιέμαι γιατί τα πράγματα κυλούν όμορφα στη ζωή μου, είναι που μου λείπει η δουλειά μου. Δηλαδή το… μια φορά την εβδομάδα, μου κοστίζει. Θα ήθελα περισσότερο. Η δουλειά αυτή έχει τόσα πράγματα να παρατηρήσεις που σε μια μέρα δεν  καταφέρνω να τα γευτώ όλα. Αυτό είναι ένα μικρό παράπονο που έχω». 
 

 
Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη σε λιγότερο από μια δεκαετία έχει κατακτήσει πολλά. Αρκετές φορές ακούω να την αποκαλούν μια από τις σημαντικότερες νέες ερμηνεύτριες. Εκείνη πως αισθάνεται με αυτό τον τίτλο;

«Με συγκινεί και με κάνει να νιώθω ευλογημένη. Μακάρι να είναι έτσι. Θέλω πολύ να συμβαίνει αυτό το πράγμα και να διατηρηθεί. Δουλεύω πολύ για αυτό. Δεν έχω μπει στη διαδικασία να πω “…τώρα είναι όλα σουπερ”. Μου αρέσει να βρίσκομαι στο μηδέν και να εμπλουτίζω την ψυχή και το νου μου με όλους τους τρόπους που μπορώ να εκφραστώ και να επικοινωνήσω».

Το ενδεχόμενο μιας αποτυχίας σε φοβίζει;
«Παλιότερα με φόβιζε, τώρα όχι. Σίγουρα δε θα είναι κάτι ευχάριστο να συμβεί αλλά θεωρώ πως καθημερινά βιώνουμε αποτυχίες. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό χαλάρωσα. Η αποτυχία μπορεί να μην υπάρχει αλλά να την αισθάνεσαι από μόνος σου. Εγώ έχω περάσει από τέτοιες φάσεις και κατάλαβα πως είναι μια περίοδος που μένεις λίγο στάσιμος για να καταλάβεις τι σου γίνεται, για να κινηθείς προς τα κάπου. Έτσι, αυτό με έκανε να μη φοβάμαι με τον ίδιο τρόπο και όσο περνούν τα χρόνια νομίζω ότι θα εξοικειώνομαι περισσότερο».
  Σε αγχώνει ο χρόνος που περνά;
«Μου αρέσει προς το παρόν ο χρόνος γιατί γράφει πάνω μου με την έννοια ότι ζω, έχω έντονα βιώματα. Κάθε χρόνος μου φέρνει απλόχερα πολλά πράγματα και δεν εννοώ μόνο ευχάριστα και χαρούμενα αλλά όλη την γκάμα των συναισθημάτων και αυτό θεωρώ είναι μια μεγάλη ιστορία για τη ζωή. Να μπορείς να έχεις βιώματα τα οποία να σου αφήνουν πράγματα. Δεν με τρομάζει πια ο χρόνος αλλά δεν τον μετράω και κανονικά. Δεν είμαι καλή με τα χρόνια… “πότε ήταν, πότε πέρασαν…”, δεν έχω επαφή».
Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη είναι ένας νέος άνθρωπος και παρά την επιτυχία, τη δόξα, κυκλοφορεί στις γειτονιές του Κέντρου, συναναστρέφεται με τους ανθρώπους. Παρατηρώ πως την κοιτάζουν οι υπόλοιποι θαμώνες: της μιλούν φιλικά, με αγάπη, ζεστασιά κι εκείνη το ίδιο. Πως βλέπει όσα συμβαίνουν γύρω μας;
«Βιώνουμε μια δύσκολη εποχή για πολλούς λόγους. Εκτός από τους οικονομικούς, που σαφώς έχουν αρχίσει να γίνονται δυσβάσταχτοι για όλους. Αυτή η οικονομική ανασφάλεια μας κούνησε πολύ και περνούν τα χρόνια κι εξακολουθούμε να ζούμε μέσα σε αυτή την ανασφάλεια και το αβέβαιο μέλλον. Αυτό μας φέρνει μια νευρικότητα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Οι ρυθμοί έχουν αλλάξει, οι σχέσεις, ο φόβος, η ματαιότητα… Το καλό – γιατί πάντα υπάρχει καλό και κακό. Το κακό το ξέρουμε, το βιώνουμε: μεγάλη θλίψη, πόνος, φόβος – είναι ότι υπάρχουν κάποιες στιγμές  που όλοι ή οι περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η ζωή του ενός με τη ζωή του άλλου. Αν αυτό αρχίσει να μας γίνεται συνείδηση και αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε κάποια πράγματα ίσως μας βοηθήσει να αντέξουμε. Είναι αλληλένδετες οι ζωές μας κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο».
Από την αρχή της κουβέντας μας, πριν ακόμα ξεκινήσει η συνέντευξη, μου είπε πως είναι παιδί της πόλης και της αρέσει το Κέντρο. Τι αγαπά και τι μισεί στην Αθήνα;
«Δεν υπάρχει κάτι που να μισώ στην Αθήνα. Μου αρέσουν τα πάντα, ακόμη και αυτά που δεν είναι αντικειμενικά όμορφα ή καλόγουστα. Η πόλη αυτή μου βγάζει μια ελευθερία, μου αρέσει που υπάρχει έντονα το πανέμορφο, το θεϊκό, το άσχημο… Έχει μια ποικιλομορφία που μου ταιριάζει. Αυτό που δε μου αρέσει είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε εμείς, οι κάτοικοι την Αθήνα. Φυσικά και δε μου αρέσει που υπάρχουν σκουπίδια ή αυτοκίνητα παρατημένα αλλά όλα αυτά είναι πολύ λιγότερα από την ομορφιά και το συναίσθημα που εισπράττω από αυτή την Πόλη».
Κοιτάζοντας από το μπαλκόνι σου τι βλέπεις;

«Μένω κοντά στο Λυκαβηττό και έχω τη χαρά να βλέπω πραγματικά πολύ ωραία πράγματα: την πόλη, τα φώτα να λαμπιρίζουν, τα βουνά, το δάσος. Μου αρέσει όμως να βλέπω τη ζωή να υπάρχει, τη λαϊκή μας, ανθρώπους που πάνε στη δουλειά τους ή βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους. Αυτό είναι που με κάνει να μου αρέσει το Κέντρο και με κάνει να κατεβαίνω και από το μπαλκόνι μου και να ζω μέσα σε αυτό τον κόσμο». 

 
Αν και όπως μου έχει πει πολλές φορές όλα στη ζωή της κυλούν όμορφα. Για ποια πράγματα αισθάνεται τυχερή και τι λείπει από τη ζωή της;
«Για πολλά πράγματα αισθάνομαι τυχερή. Το μεγαλύτερο είναι που έχω ανθρώπους που με αγαπούν αληθινά γιατί δεν είμαι πάντα εύκολο κορίτσι. Όχι γιατί είμαι κακιά αλλά γιατί συνέχεια αναζητάω και ψάχνομαι. Περνάω περιόδους στη ζωή μου που είμαι σε φάση μεγάλης αλλαγής και οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου είναι και αυτοί σε μια συνεχόμενη αλλαγή. Οπότε με αποδέχονται, είναι δίπλα μου σε όλα τα στάδια και με εμπιστεύονται. Αυτό είναι μεγάλη κατάκτηση για εμένα. Από εκεί και πέρα, νιώθω τυχερή που κάνω αυτό που αγαπάω. Αυτό που έχω εισπράξει είναι πολύ μεγάλο για εμένα και το χαίρομαι, το απολαμβάνω.
Αυτό που λείπει από τη ζωή μου είναι χρόνος. Θα ήθελα λίγο παραπάνω χρόνο την ημέρα να κάνω κι άλλα. Δε μου φτάνει ο χρόνος και μερικές φορές αναγκάζομαι να έχω πολύ αυστηρό πρόγραμμα γιατί αν δεν έχω μου κυλάει ο χρόνος και δεν προλαβαίνω».
Σιγά – σιγά η κουβέντα μας φθάνει στο τέλος της. Μα πριν την αποχαιρετήσω θέλω να τη ρωτήσω και κάποια πράγματα ακόμα. Γυρίζω λοιπόν ξανά στα επαγγελματικά και στην πρώτη φορά που εγώ, σαν θεατής παρακολούθησα την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου Piaf σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Ήταν Κυριακή, 17 Μαΐου του 2015 στη σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη. Πάνω στη σκηνή οι: Χ. Στέργιογλου, Δ. Αλεξανδρής, Μ. Αλικάκη, Κ. Γιανακόπουλος κ.ά. και φυσικά η Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο ρόλο της Piaf. Άραγε πως αντέδρασε όταν της έκαναν την πρόταση να ζωντανέψει στη σκηνή τη ζωή μιας τόσο σπουδαίας προσωπικότητας;
«Είπα ναι χωρίς να με ενδιαφέρει τίποτα. Αυτό είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου που αγαπώ πολύ. Δεν το έχω πάντα. Το χάνω κάποιες φορές δηλαδή ο φόβος με σταματάει κάποιες φορές αλλά όταν συμβαίνει η χαρά μου για κάτι να υπερπηδήσει τα πάντα, η ζωή μου τα έχει φέρει πολύ καλά μετά. Ήθελα πολύ να το κάνω. Δε σκέφτηκα τίποτα. Οι πρακτικές δυσκολίες άρχισαν μετά γιατί είχα μια μπάντα που έπρεπε να σταματήσω να συνεργάζομαι, αλλά δεν το σκέφτηκα γιατί διαφορετικά δε θα είχα πει ναι. Οπότε πάλι καλά γιατί μου άλλαξε τη ζωή αυτή η εμπειρία».
Η Εντίθ Πιάφ, σφράγισε με τη ζωή και το έργο της μια ολόκληρη εποχή τόσο στη Γαλλία αλλά και σε όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτή την αναδρομή στη ζωή της, τι κράτησες από την Εντίθ;

«Έμαθα πολλά από την Εντίθ. Ήταν μεγάλη δασκάλα για εμένα που με ανάγκασε να δω πολλά πράγματα του εαυτού μου. Βίωσα πράγματα που δε θα είχα βιώσει σαν Ελεωνόρα γιατί είμαι πιο συγκροτημένη σαν άνθρωπος. Ήταν μια όμορφη και οδυνηρή διαδικασία. Κρατάω πολλά από την Εντίθ: για την ψυχή της, τον τρόπο που ερμήνευε και προσπαθώ να κρούω τον κώδωνα του κινδύνου όταν πηγαίνω προς την αυτοκαταστροφή, η οποία μπορεί να μην είναι το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά αλλά ότι μπορεί να νιώθεις αποτυχημένος. Οπότε όταν μπαίνω εκεί, έχω την Εντίθ που μου θυμίζει να ζήσω».

 

 
Στο τέλος του 2015, κυκλοφόρησε ο τελευταίος σου δίσκος με τίτλο «Μ’ αγαπούσες κι άνθιζε». Τα τραγούδια υπογράφουν οι: Μίνως Μάτσας και Ελένη Φωτάκη. Ο ήχος διαφορετικός, βήμα προς άλλη κατεύθυνση;
 
«Δεν θεωρώ πως ήταν βήμα προς άλλη κατεύθυνση. Εγώ γενικότερα, περισσότερο στα live γιατί η δισκογραφία μου είναι αρκετά περιορισμένη, δοκιμάζω πράγματα. Ο Μίνως και η Ελένη με γοήτευσαν πολύ, έμαθα πολλά πράγματα από αυτούς και η σχέση μας πέρασε όλα τα στάδια: γνωριστήκαμε, τσακωθήκαμε, αγαπηθήκαμε… Υγιείς διαδικασία για ανθρώπους που συνεργάζονται. Τους αγαπώ πολύ και είμαι χαρούμενη που μου χάρισαν τα τραγούδια τους».
Τίτλοι τραγουδιών και ιστορίες:
«Ρομάντζο»… υπάρχει χώρος σήμερα για ρομάντζο;
«Πιστεύω πως όσο δυσκολευόμαστε θα αρχίσουν πάλι αυτές οι έννοιες να ξυπνάνε. Είχαμε πάψει να είμαστε ρομαντικοί μα νομίζω πως θα γίνει ξανά της μόδας».
«Έλα»… έχεις παρακαλέσει κάποιον να γυρίσει στη ζωή σου;

«Φυσικά και είναι μια ωραία στιγμή όταν καταφέρνεις να επιστρέψει αυτός ο άνθρωπος. Μεγάλη ντόπα…».

«Χωρίς εξηγήσεις»… έχεις φύγει από μια κατάσταση χωρίς καμία εξήγηση;
«Δυστυχώς όχι. Για αυτό ονόμασα έτσι και τις φετινές μου εμφανίσεις. Θεωρώ πως κάποια πράγματα δεν χρειάζεται να τα εξηγούμε και καλό είναι να μην το κάνουμε ούτε στον εαυτό μας. Το να απολογούμαστε για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε, δε μας βοηθάει. Καλύτερα να τα παρατηρούμε, να τα βιώνουμε και από εκεί και πέρα οι άνθρωποι που μας αγαπούν, δε χρειάζονται εξηγήσεις. Αυτό είναι αγάπη, να μπορείς να πεις “…ok είναι η επιλογή  του”».
«Ενθύμια»… κρατάς ενθύμια στην καρδιά σου;
«Ναι, στην καρδιά μου όπως το είπες. Δεν είμαι άνθρωπος που μου αρέσει να φυλάω πράγματα. Κάποια γράμματα της μάνας μου, του πατέρα μου, κάποιου παλιού συντρόφου μου, που κάτι μου θυμίζουν τα έχω αλλά γενικώς δεν έχω την τάση να κρατάω πράγματα».
Κλείνοντας, θέλω να μοιραστείς μαζί μας τα επόμενα σχέδια σου.
«Κάθε Σάββατο είμαι στο Anodos, ένας χώρος που και πριν τρία χρόνια που είχα εμφανιστεί, είχα νιώσει πολύ καλά. Μάλλον θα κάνω μια καλοκαιρινή περιοδεία και λέω μάλλον γιατί θέλω πολύ αλλά έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Επίσης ακούω τραγούδια για να δω τι θα κάνω δισκογραφικά και είναι ωραία αυτή η διαδικασία της ακρόασης».   
 

 
Η συνέντευξη τελείωσε. Άφησα πίσω μου το ΤΡΑΛΑΛΑ, τα Εξάρχεια, την Ελεωνόρα μα για ακόμα μια φορά φεύγω γεμάτος όμορφες στιγμές και αναμνήσεις. 
 
 
Στιγμές από τη ζωή και την πορεία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη:
 
  • Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο τραγούδι και το θέατρο. Είναι κόρη δυο καταξιωμένων καλλιτεχνών, του Γιάννη Ζουγανέλη και της Ισιδώρας Σιδέρη.
  • Από πολύ μικρή συμμετείχε σε παιδικές θεατρικές παραστάσεις αλλά και σαν τραγουδίστρια σε δισκογραφικές δουλειές με παιδικά τραγούδια.
  • Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή «ΑΡΧΗ» της Νέλλης Καρρά, ενώ ταυτόχρονα έκανε μαθήματα φωνητικής.
  • Οι ζωντανές της εμφανίσεις ξεκίνησαν με τον Γιώργο Νταλάρα. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι σήμερα μετράει πολλές και εξαιρετικά σημαντικές συνεργασίες όπως και με σπουδαίους και καταξιωμένους δημιουργούς.
  • Ξεχωριστές στιγμές στη πορεία της είναι η εμφάνιση της στο πλευρό της σημαντικότερης φαντίστας των ημερών μας, της Dulce Pontes στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, η συμμετοχή της στην τιμητική βραδιά που οργανώθηκε προς τιμήν του Andrea Bocelli και η εμφάνιση της στη τελετή έναρξης των πανευρωπαϊκών αγώνων Special Olympics στο ΟΑΚΑ.
  • Τον Ιούλιο του 2011 συμμετείχε στην Τελετή Λήξης των 13ων Αγώνων Special Olympics στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο όπου έκλεισε τη βραδιά.
  • Toν Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη εμφανίζεται live στο Μουσικό Προαύλιο Badminton σε ένα αφιέρωμα στον Αλέκο Σακελάριο, ερμηνεύοντας μερικά από τα πιο γνωστά κινηματογραφικά τραγούδια σε στίχους του Αλέκου Σακελάριου από τις ταινίες του με το μουσικό σύνολο της Ορχήστρας Δωματίου Αθηνών (Athens Chamber Orchestra).
  • Τον Σεπτέμβριο του 2012 συμμετέχει στις εκδηλώσεις του www.tospirto.net και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών με γενικό τίτλο “REWIND ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ”, δίνοντας μια μεγάλη συναυλία -αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
  • Την ίδια περίοδο, καλεσμένη του Στέφανου Κορκολή, συμμετέχει σε μια μεγάλη φιλανθρωπική συναυλία -αφιέρωμα στον συνθέτη, στο Θέατρο Ηρώδου Αττικού με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του διεθνούς φήμης μαέστρου Νίκου Τσούχλου.
  • Τον Δεκέμβριο του 2012, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη συμμετέχει σε φιλανθρωπική συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας υπό την αιγίδα του Δήμου Κέρκυρας με τη Φιλαρμονική Γαστουρίου Κέρκυρας, για την ενίσχυση του Συλλόγου Παιδιών με Καρκίνο του Ιδρύματος «Φλόγα».
  • Tον Σεπτέμβριο του 2013, συμμετέχει σε μια εορταστική συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) για την επέτειο 30 χρόνων από την ίδρυση της πρώτης θεραπευτικής κοινότητας για χρήστες ουσιών στην Ελλάδα, του «ΚΕΘΕΑ Ιθάκη». Την ορχήστρα διεύθυνε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΚΟΘ, κ. Αλέξανδρος Μυράτ.
  • Οι ζωντανές παραστάσεις της είναι πάντα ξεχωριστές και πρωτοποριακές αλλάζοντας τα δεδομένα των παραστάσεων των μουσικών σκηνών συνεργαζόμενη με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως Ελένη Γκασούκα, Πέτρος Ζούλιας κ.λ.π.. Οι live εμφανίσεις της σε μουσικές σκηνές και σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους είναι πάντα sold out.
  • Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2013 συμμετέχει στην περιοδεία του Φίλιππου Πλιάτσικα στο Λονδίνο, στο Ντίσελντορφ, σ τις Βρυξέλλες, στο Άμστερνταμ και στο Παρίσι.
  • Τον Δεκέμβριο του 2013, με αφορμή τη κυκλοφορία του album «ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΤΩΡΑ» κάνει ακόμα μια σειρά απόλυτα επιτυχημένων εμφανίσεων στο ΑΝΟΔΟΣ LIVE STAGE.
  • Τον Μάρτιο του 2014, συμμετέχει στη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο «Η ποίηση στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη».
  • Στις 10 Ιουλίου του 2014, με αφορμή την επέτειο των 20 χρόνων από το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη ερμήνευσε τραγούδια της Μελίνας Μερκούρη σε μια sold out παράσταση στο Θέατρο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών με τίτλο: “Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς”. Συμμετείχαν η Μπέτυ Βαλάση, η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής και η Χορωδία Αποφοίτων Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων GraduArti. Η παράσταση αυτή δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές και επαναλήφθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
  • Η παράσταση στο Ηρώδειο ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε τέλος Οκτωβρίου σε διπλό cd με τίτλο “Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς” – Τα τραγούδια της Μελίνας, Ζωντανή ηχογράφηση από το Θέατρο Ηρώδου Αττικού.
  • Τον Φεβρουάριο του 2015, κάνει το πρώτο της βήμα στο θεατρικό σανίδι, πρωταγωνιστώντας στη θεατρική παράσταση του ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ «Πιάφ» της Παμ Γκεμς σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Η «Πιαφ» της Παμ Γκεμς, είναι ένα οδοιπορικό για τη ζωή της Εντίθ Πιάφ που σφράγισε το γαλλικό αλλά και το παγκόσμιο μουσικό στερέωμα με τη θρυλική και αισθαντική φωνή της. Η Ελεωνόρα απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία της, οι παραστάσεις διήρκησαν τρεις μήνες και ήταν καθημερινά sold out.
  • Αρχές Δεκεμβρίου του 2015 κυκλοφόρησε το 6ο δισκογραφικό της βήμα με τίτλο «Μ’ αγαπούσες κι άνθιζε», σε μουσική του Μίνου Μάτσα και στίχους της Ελένης Φωτάκη και του Μίνου Μάτσα σε τρία τραγούδια. Μια εξαιρετική δουλειά γεμάτη σεβασμό και αγάπη για το καλό ελληνικό τραγούδι.
  • Λίγες μέρες μετά, ξεκίνησαν οι εμφανίσεις της στην ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, συμπράττοντας με την Φωτεινή Βελεσιώτου, σε ένα πρόγραμμα γεμάτο αγαπημένα κλασσικά τραγούδια, επιλογές από τη προσωπική δισκογραφία και των δυο και παντρέματα φωνών σε μια συνεργασία γεμάτη εκτίμηση, αλήθεια, εμπιστοσύνη και αγάπη. Μαζί τους ήταν και ο Δημήτρης Υφαντής.
  • Τον Ιούνιου του 2016, συμμετείχε σε μια πολύ μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, που παρακολούθησε 40.000 κόσμου. Η συναυλία ήταν ένα αφιέρωμα σε τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, με μαέστρο τον ίδιο τον συνθέτη. Συμμετείχαν εκτός από την Ελεωνόρα οι: Χάρις Αλεξίου, Ελένη Βιτάλη, Σταμάτης Κραουνάκης, Μανώλης Μητσιάς, Γιώργος Νταλάρας, Μίλτος Πασχαλίδης, Άλκηστις Πρωτοψάλτη και Ηρώ Σαϊα. Η συναυλία είχε φιλανθρωπικό σκοπό, τη συγκέντρωση τροφίμων για το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ».
  • Το καλοκαίρι του 2016, επέλεξε το στοιχείο της έκπληξης και του μυστικού και έκανε μια περιοδεία μικρών, αναπάντεχων, unplugged εμφανίσεων σε πόλεις της Ελλάδας σε απρόσμενους χώρους με "μυστικό" σχεδιασμό…. για όσους προλάβουν. Μια ιδέα που αγαπήθηκε και αγκαλιάστηκε πολύ θερμά από τον κόσμο.
  • Αμέσως μετά, επισκέφθηκε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, τη Σουηδία 1 &2 Οκτώβριου και 8 & 9 Οκτωβρίου τη τη Γερμανία. Πιο συγκεκριμένα έδωσε μεγάλες συναυλίες στο Γκέτεμποργκ και τη Στοκχόλμη στη Σουηδία, και στο Ντύσελντορφ και στο Ρίσελσχαϊμ στη Γερμανία.
  • Τον Οκτώβριο του 2016, συμμετείχε μαζί με τον Κωστή Μαραβέγια, την Νατάσσα Μποφίλιου και τον Γιάννη Χαρούλη σε μια από τις σημαντικότερες συναυλίες της χρονιάς στη μουσική σκηνή ΓΚAΖΙ LIVE, μια διοργάνωση του ραδιοφωνικού σταθμού ΔΙΕΣΗ 101,3. Η συναυλία έγινε sold out στις πρώτες 40 ώρες προπώλησης, ήταν απόλυτα επιτυχής και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά music events της χρονιάς. Τα έσοδα της συναυλίας δόθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
  • Στις 28 και 29 Νοεμβρίου2016, συμμετέχει σε δυο σημαντικές συναυλίες στο Παττίχειο Θέατρο στη Λεμεσό στη Κύπρο. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο και συμμετέχει εκτός από την Ελεωνόρα και ο Μίλτος Πασχαλίδης. Οι συναυλίες αυτές θα επαναληφθούν στις 27, 28 και 29 Δεκεμβρίου σε Λευκωσία και Λεμεσό.
  • Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη θεωρείται η σημαντικότερη ερμηνεύτρια της νέας γενιάς του Ελληνικού τραγουδιού. Όλες οι δισκογραφικές της δουλειές έχουν πλατινένιες πωλήσεις και έχουν δώσει πολλές ραδιοφωνικές επιτυχίες.

 

 

Ο Χάρης Γαντζούδης γεννήθηκε στο Αγρίνιο, ζει στην Αθήνα ενώ από το 2012 γράφει σε διάφορα blogs και περιοδικά. Οι "Συναντήσεις στη πόλη" είναι μια δική του ιδέα όπου φιλοξενεί σημαντικούς ανθρώπους .
facebook:  https://www.facebook.com/charisgantzoudis/
twitter: Χάρης Γαντζούδης (@xarisgantzoudis) on Twitter
blog: Χαρη…τολογώντας

 

 

 

 

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x