Γιάννης Μαθές… “Νιώθω πως το καλό νέο ελληνικό τραγούδι είναι εγκλωβισμένο”

"Νέα τραγούδια για την ενηλικίωση, σε έναν ανήλικο κόσμο που ψάχνει την ταυτότητά του" γράφει το δελτίο τύπου της Σφίγγας για τις εμφανίσεις του τραγουδιστή και συνθέτη Γιάννη Μαθέ. Τα Σάββατο 7 και 14 Οκτωβρίου θα ανέβει στη σκηνή του αγαπημένου μαγαζιού της Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, ενώ σε λίγες μέρες κυκλοφορεί κι ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ από τη Μικρή Άρκτο, σε μουσική δική του και στίχους του Μάνου Σαγκρή. Προβλέπεται ένας χειμώνας γεμάτος μουσική και δημιουργία γι'αυτόν… και μαζί του, και για εμάς! Κάπως έτσι, ανάμεσα σε πρόβες και ηχογραφήσεις, βρήκαμε λίγο χρόνο και μιλήσαμε για όσα έρχονται…
Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη ([email protected])
 
Ποιο είναι το είδος που μπορείς να κατατάξεις τον εαυτό σου ως τραγουδιστή;
Αν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά, νομίζω πιο πολύ κινούμαι στο ερμηνευτικό ύφος. Αυτό που συνδέεται αρκετά με το λόγο. Με τον Ελληνικό λόγο κυρίως. Κι επειδή η χώρα μας βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, είμαι επηρεασμένος και από τα ανατολικά και από τα δυτικά μουσικά χρώματα που έχει απορροφήσει κατά καιρούς αυτή η μοναδική γλώσσα.
Η συνεργασία σου με τον Μάνο Σαγκρή μας έχει δώσει μερικά εξαιρετικά δείγματα μέχρι τώρα και σε λίγες μέρες θα έχουμε και ολόκληρο, καινούριο άλμπουμ. Τι είναι για σένα η συνεργασία με έναν νέο άνθρωπο και ο «κόσμος» του που κάνεις δικό σου και τον τραγουδάς;
Καταρχάς σε ευχαριστώ πολύ γι' αυτό που λες. Για μας είναι πάρα πολύ νωρίς όμως. Τώρα παρουσιάζουμε το πρώτο ολοκληρωμένο μας δείγμα. Οπότε είμαστε στην αρχή. Εγώ βέβαια έχω κάποια χρόνια "περιπλανώμενος" σ' αυτό που λέμε μουσικό χώρο. Αλλά ο Μάνος Σαγκρής ήταν αιτία να σταθώ. Πριν γράψουμε με το Μάνο και χωρίς αυτό ως αυτοσκοπό, μοιραστήκαμε πρώτα ο ένας στον άλλον όλα αυτά που μας έκαναν εντύπωση από μικρά παιδιά. Θετικά, αρνητικά, τα πάντα. Όλα όσα ήταν και είναι άξια λόγου. Χιλιάδες ώρες επικοινωνίας. Ο Μάνος όλα αυτά μου τα παρουσίασε μετά έμμετρα. Έκπληξη! Κι εγώ βρήκα ευκαιρία να δοκιμάσω τις συνθετικές μου ανησυχίες. Για να καταλήξω λοιπόν στην απάντηση, τώρα που έχει τελειώσει ο δίσκος, για μένα το εντυπωσιακό τελικά ήταν ότι συνέβαλα κι εγώ στη γέννηση της ιδέας, της θεματολογίας των κομματιών, όπως ακριβώς συνέβαλε και ο Μάνος αργότερα στο χρώμα που πήραν ενορχηστρωτικά. Και οι δυο αφεθήκαμε πλήρως στο φίλτρο και τις δυνατότητες του ενός και του άλλου, με μια βαθιά εμπιστοσύνη. Ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος απολύτως συλλογική συνθήκη. Δηλαδή ευτυχία!
«Ανήλικο». Μίλησε μας για αυτό το άλμπουμ;
Το "Ανήλικο" είναι μια ιστορία τραγουδιών που γράφουμε με το Μάνο Σαγκρή εδώ και πολύ καιρό. Η ιστορία της ενηλικίωσής μας σε έναν κόσμο που τον αισθανόμαστε κάπως "ανήλικο" ακόμα. Δεν τον κατηγορούμε. Τον αγαπάμε. Απλώς έχει σταθεί αφορμή να μας γεννήσει ετερόκλητα συναισθήματα, ζώντας μέσα του ή παρατηρώντας τον. Γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους σε ένα ασταμάτητο παιχνίδι εξουσίας, καθηγητές αργότερα να κάνουν το ίδιο, με ή χωρίς φωνές, αγόρια που γίνονται άντρες και συνεχίζουν να δρουν πιστεύοντας ότι είναι ισχυρότεροι των γυναικών, γυναίκες που μηχανεύονται ένα σωρό τερτίπια για να είναι αρεστές και να επιβιώσουν στον κόσμο των ανδρών… Ζευγάρια που αντέχουν το πολύ ενάμιση χρόνο ο ένας τον άλλον… Κι άλλοι που κάνουν οικονομικής ή κοινωνικής φύσης συμβάσεις για σχέσεις ή εικόνες σχέσεων μιας ζωής. Παιδιά που σχεδόν τα υποχρεώνουν να συνοδεύουν το παιδικό της ηλικίας τους με την απαραίτητη αφέλεια για να δικαιολογούν τον όρο "παιδί", φοιτητές αργότερα που πάνω στη δυνατότερη στιγμή τους, τους πουλάνε επιτακτικά την ανάγκη να "αράξουν" και να ζήσουν την ανέμελη φοιτητική ζωή τους, μελλοντικοί εργαζόμενοι που συνεχίζουν να θέλουν να αράξουν, έχοντας μάθει καλά να διαχωρίζουν τη "δουλειά" από την ευχαρίστηση της δημιουργικής απασχόλησης. Πολιτικοί επιχειρηματίες και τράπεζες, 10 μαγαζιά σε όλη την υφήλιο, που "μαγειρεύουν" τις τύχες όλων, ξεφτιλίζοντας το ανθρώπινο είδος. Φτάνοντάς το τόσο χαμηλά, που για να ξεφύγει από αυτό τον αιώνιο ζυγό, υψώνει ξαφνικά ένα συμπαντικά αδικαιολόγητο ανάστημα και αξίωμα ότι τάχα μου είναι το πιο εξελιγμένο από τα είδη. Κι αυτό το αξίωμα του δίνει και το δικαίωμα να νομίζει ότι όλη η φύση δουλεύει για πάρτη του. Τέτοια πλάνη. Αυτοί είμαστε. Όλοι μας. Αυτό τον κόσμο έχουμε φτιάξει και είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Είτε ανήκουμε στους ισχυρούς, είτε απέναντι. Ο καθένας μόνος του, σε απόλυτη απουσία συλλογικότητας. Με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις που ρισκάρουν και αλλάζουν την ιστορία. Κι απ' την άλλη, η όμορφη πλευρά. Εξίσου "ανήλικη" αλλά γοητευτική. Η προσπάθεια του ανθρώπου να αισθανθεί. Όλα τα όμορφα. Τον έρωτα, τη φιλία, τη δημιουργία, την επαφή με τη φύση, τη γνωριμία με τον εαυτό του. Να αποκτήσει συναίσθημα και συγκίνηση. Να καταφέρει να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Οι άνθρωποι που τελικά καταφέρνουν επί της ουσίας να ενηλικιωθούν στο κομμάτι αυτό, είναι πρότυπα.
Δηλαδή, όλα αυτά είναι το άλμπουμ σας;
Δεν ξέρω. Θα ήταν γραφικό να σου πω ναι. Μάλλον πρέπει να είναι κάτι πολύ πιο απλό… Τώρα που τον ακούω ολοκληρωμένο, νομίζω ότι με το Μάνο φτιάξαμε έναν ήρωα φανταστικό ή υπαρκτό, που μπαίνει "λευκός" μέσα σε όλο αυτό το ταξίδι, ανοιχτός να παρατηρήσει, να πονέσει, να στραφεί στον εαυτό του, να ψάξει και στο τέλος κάτι να βρει δικό του και να πορευτεί δυνατότερος. Πάντως αυτό το ταξίδι το ντύσαμε με πολλά μουσικά χρώματα, τόσα όσες και οι διαθέσεις του ήρωα. Εξάλλου δε θέλαμε να εξυπηρετήσουμε κάποιο πρόσταγμα της μουσικής βιομηχανίας. Και είμαστε και χαρούμενοι γιατί συναντήσαμε τον Παρασκευά Καρασούλο που μας άνοιξε την πόρτα της Μικρής Άρκτου για την έκδοση της δουλειάς μας εκεί. Τυχεροί επίσης γιατί φτάσαμε να ηχογραφήσουμε το υλικό με εξαιρετικούς μουσικούς και ανθρώπους. Ίσως να μην είμαι ο κατάλληλος να χαρακτηρίσω ακριβώς και αντικειμενικά τον ήχο του δίσκου, αλλά έχω μια αίσθηση ότι είναι επηρεασμένος από το ίδιο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής που σου έλεγα πριν. Ασυνείδητα ίσως να δίνεται ένα μεσογειακό χρώμα σε ένα soundtrack που κινείται από την εσωτερικότητα μέχρι και το Διονυσιακό χαρακτήρα.
 

 
Δυο εμφανίσεις στη Σφίγγα που έρχονται. Τι θα ακούσουμε σε αυτές τις βραδιές;
Στα 2 Σάββατα αυτά, θα ακούσουμε για πρώτη φορά πολλά από τα τραγούδια του δίσκου σε στίχους φυσικά του Μάνου Σαγκρή και μουσική και ενορχήστρωση από μένα, μπλεγμένα με τις πιο αγαπημένες μου στιγμές κυρίως από την ελληνική δισκογραφία. Με μεγάλη μου χαρά θα συμπράξω με τρομερούς μουσικούς (Καφετζόπουλος, Χωριανόπουλος, Ηλιού, Αγραφιώτης, Τζαμαρίας). Σε ρόλο έκπληξη θα ακούσουμε τις φωνές του Γρηγόρη Βαλτινού και της Φιλαρέτης Κομνηνού. Και στο live υπάρχει μια αίσθηση ιστορίας, αυτή του "Ανήλικου", που εξυπηρετείται και από video art και video mapping που έχουν επιμεληθεί ο Μάνος Σαγκρής με τη Βίλυ Χισκάκη.
Ποια είναι ιδιαίτερα αγαπημένη σου στιγμή από αυτό το πρόγραμμα που θα παρουσιάσεις;
Μια από τις αγαπημένες μου στιγμές, είναι όταν τραγουδάω το καινούριο κομμάτι μας με τίτλο "Το κακό του έρωτα" που σα βάση του έχει το ηπειρώτικο στοιχείο μπλεγμένο με στοιχεία δυτικού ήχου.
Ήταν εύκολο να συνδέσεις τα καινούρια τραγούδια με τραγούδια μεγάλων συνθετών από το παρελθόν;
Το πρόγραμμα των ζωντανών εμφανίσεων το φτιάχνουμε πάντα μαζί με το Μάνο Σαγκρή. Πολλές φορές κάτι μας κολλάει μουσικά μεταξύ των τραγουδιών κι άλλες, νοηματικά. Είναι κι αυτή πολύ ξεχωριστή και δημιουργική διαδικασία που θέλει αρκετό χρόνο και φαντασία. Ποτέ δε γίνεται εύκολα γιατί η ελληνική δισκογραφία δεν έχει τελειωμό. Μεγάλος θησαυρός! Γι' αυτό το πρόγραμμα έχοντας και σαν άξονα την ενηλικίωση, διαλέξαμε τα τραγούδια που έχουν χτυπήσει κέντρο σε όλες μας τις λειτουργίες. Στην πιο εγκεφαλική, με τραγούδια σύγχρονης "πολιτικής" χροιάς από το '80 και μετά, αλλά και στη συναισθηματική, όπως είναι μια πολύ ρυθμική ταραντέλα πχ ή μια θρακιώτικη σούστα.. ο βασικός στόχος μας όμως είναι να παρουσιάσουμε όσο το δυνατό περισσότερα κομμάτια από την πρώτη μας δουλειά!
Θεωρείς πως δε γράφονται ή δεν ακούγονται όσο πρέπει τα καλά τραγούδια σήμερα;
Πραγματικά αδυνατώ να σου απαντήσω. Κι αυτό γιατί το πράγμα είναι τραγικά μπερδεμένο. Από πού ακούμε μουσική; Εννοώ ουσιαστική ακρόαση. Από το youtube και τις διαδικτυακές πλατφόρμες; Αν ναι, τότε είναι στη διάθεση του καθενός μας να ψάχνει ανά πάσα στιγμή το καλύτερο υλικό. Έχει και τα θετικά του αυτό, αλλά δύσκολο να το βρίσκεις κάθε φορά γιατί το ίντερνετ σημαίνει και χάος πληροφοριών. Όλοι οι καλλιτέχνες διαφημίζουν εύκολα το υλικό τους και για να ξεχωρίσει, συνήθως ο δημιουργός μπαίνει και σ' ένα τριπάκι να προσπαθήσει να κάνει το πρωτότυπο, το προκλητικό, αυτό που θα κάνει τη διαφορά στην αγορά, κοιτάζοντας από έξω προς τα μέσα. Άρα αλλοιώνονται λίγο ή πολύ οι καλλιτεχνικές προθέσεις. Επομένως γράφονται επί της ουσίας καλά τραγούδια; Οι δημιουργοί που αδιαφορούν εν μέρει για το marketing, θεωρώ ότι είναι πιο κοντά στο να δώσουν κάτι αληθινό και ποιοτικό. Θα φανεί στο χρόνο. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε εγώ νιώθω το καλό νέο ελληνικό τραγούδι, εγκλωβισμένο. Όπως είναι και το πατροπαράδοτο μέσον του, το ραδιόφωνο. Υπάρχει ένας γενικότερος φόβος. Και από τους δημιουργούς, που αναγκάζονται να φτιάξουν κάτι παρεμφερές με τα ήδη πετυχημένα, για να γίνουν αποδεκτοί, αλλά και από τα μέσα, που εμμένουν στη σιγουριά του παλιότερου ρεπερτορίου. Έτσι όμως ζούμε μια εποχή καλλιτεχνικά παγωμένη. Χωρίς οργανωμένο μουσικό ρεύμα και χωρίς συλλογικότητα. Επιμένω σ' αυτή τη λέξη. Οπότε και πάλι ο καθένας μόνος του και ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Και κάτι μπορεί να βγει..
 

 
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου σας, νομίζεις πως όντως ο κόσμος ψάχνει την ταυτότητα του ή τελικά έχει φτάσει σε σημείο που ψάχνει μια καινούρια;
Είτε συνειδητά είτε όχι, η κοινωνία μας διαρκώς υφίσταται αλλαγές που πηγαίνουν αργά ή γρήγορα προς το καλύτερο. Αυτό θέλω να πιστεύω και γι' αυτό το σκοπό θέλω να εργασθώ. Οι άνθρωποι συνήθως χάνουμε το νόημα και την όρεξη, γιατί η δυσκολία μας καταβάλλει. Η δυσκολία όμως είναι αυτή που μας φτιάχνει και ταυτότητα και συνείδηση. Αυτοί που αποδέχονται τον όρο "δυσκολία" και επιμένουν να την κοντράρουν χωρίς να απομακρύνονται από τη "μάχη", στο τέλος κάτι βρίσκουν και πάνε παρακάτω. Δεν ξέρω αν όλοι μας ψάχνουμε αυτού του είδους την ταυτότητα βέβαια. Άλλοι είμαστε πιο τριαλαρί τριαλαρό. Κοίτα, πάνω από όλα πιστεύω στη δύναμη της ίδιας της φύσης και της ζωής, οπότε αργά ή γρήγορα για τον καθένα μας, εκείνη μας συμβουλεύει γλυκά για την καλύτερη ισορροπία!
Πες μου έναν πολύ αγαπημένο σου στίχο…
"Είχα στο σώμα τατουάζ σε ένα χρώμα τιρκουάζ, μη σβήσει όταν μεγαλώσω, να θυμηθώ μη με προδώσω" Μάνος Σαγκρής (από το τραγούδι "ΠΑΙΔΙ").

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Κυριακή, 01 Οκτωβρίου 2017
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης

[email protected]

 

 

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Όλοι οι λόγοι που το “Από Θέση Ισχύος” του Φεζολλάρι είναι μία μοναδική παράσταση!
Posted in: ΕΙΔΑΜΕ, ΘΕΑΤΡΟ

Η καλοκαιρινή περιοδεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών ξεκίνησε εδώ και λίγες μέρες με το έργο “Από Θέση Ισχύος / Η δύναμη του Δημόσιου Λόγου” σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι, μουσική του Γιώργου Ανδρέου και ηθοποιούς την Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αλέκο Συσσοβίτη, την Άννα Μάσχα και την Καλλιόπη Ευαγγελίδου. Την περασμένη Πέμπτη βρέθηκε η παράσταση στη Θεσσαλονίκη, […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x