Γιάννης Μήτσης… “Έχω μέσα μου τον Χατζιδάκι, τα Ζαγόρια και μια ολόκληρη ροκ γενιά”

Συνέντευξη | Επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])
__________________________________________________-
Η περίπτωση του Γιάννη Μήτση θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερη αν σκεφτείς πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που υπήρξε μέρος μιας ομάδας νέων που κάνανε τη δική τους μουσική επανάσταση στη χώρα και όχι μόνο κατάφεραν να δημιουργήσουν το δικό τους κίνημα, αλλά κατάφεραν να γράψουν και μουσική ιστορία. Μέλος των Ξύλινων Σπαθιών μαζί με τον Παύλο Παυλίδη, στα χρόνια που το ελληνικό ροκ μπήκε στα πιο λαμπερά σαλόνια της δισκογραφίας και όταν κάθε σπίτι που είχε έφηβο ή φοιτητή, άκουγε τις κασέτες και τα βινύλια τους. Από την εποχή του Παυλίδη και των Σπαθιών λοιπόν, μέχρι τη συνεργασία του με την Ελευθερία Αρβανιτάκη όταν της έγραψε τραγούδια και μέχρι το άλμπουμ που ετοιμάζει τώρα (κυκλοφορεί ήδη το single “Το ποδήλατο”), η περίπτωση του Μήτση είναι από αυτές που λέμε ήσυχα δημιουργικές. Ένας καλλιτέχνης που εμφανίζεται σπάνια πλέον και ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, έρχεται στην Αθήνα στις 19 Απριλίου για να παίξει στη Μουσική σκηνή Σφίγγα και βρίσκουμε αφορμή να μιλήσουμε για όλα, σε μια εποχή που θέλει να βρει το υλικό του, το δικό του κοινό…  
Θα ξεκινήσω τις ερωτήσεις μου με τη Θεσσαλονίκη μας και αναρωτιέμαι πως βρεθήκατε εδώ;
Η καταγωγή μου είναι από τα Γιάννενα, μετά πήγα για αρκετά χρόνια στο Παρίσι και από εκεί ήρθα στη Θεσσαλονίκη. Είχαμε κάνει τότε και αρκετή δουλειά με τον Παύλο (Παυλίδη) στο Παρίσι, οπότε μετά ήρθα Θεσσαλονίκη.
Συνήθως οι περισσότεροι φεύγουν από Θεσσαλονίκη για να πάνε στην Αθήνα
 Είναι καινούριο πράγμα αυτό, τα τελευταία χρόνια συμβαίνει. Παλιότερα στη Θεσσαλονίκη υπήρχε πάρα πολύ μεγάλη σκηνή. Γινόταν πολλά πράγματα, όχι ότι τώρα δε γίνονται, απλώς τώρα μάλλον, ειδικά από τα χρόνια της κρίσης, πιστεύω η Αθήνα μάζεψε όλο τον κόσμο και απ’ ό,τι φαίνεται στις μέρες μας κυριαρχεί στο πεδίο αυτό της καλλιτεχνικής δραστηριότητας.
Γιατί όμως δε μπόρεσε να κρατήσει τον κόσμο της η Θεσσαλονίκη;
Θεωρώ πως η πόλη στη κρίση, όπως την έζησα εγώ, γιατί είχαμε και μία σκηνή στη Θεσσαλονίκη τότε, πέρασε λίγο τα δύσκολα της. Άρχισαν να κλείνουνε χώροι, άρχισαν να πανικοβάλλονται οι επιχειρηματίες, ταυτόχρονα σταμάτησε η δημιουργικότητα των στιχουργών και των καλλιτεχνών ας πούμε, αν θες και με όλο αυτό που γινόταν με την ΑΕΠΙ, τα cd και οι δίσκοι από τις δισκογραφικές που δε κυκλοφορούσαν, σταμάτησε δηλαδή η μουσική βιομηχανία. Φύγανε οι καλλιτέχνες από τη Θεσσαλονίκη, κλείσανε οι μουσικές σκηνές, βλέπεις είναι τώρα ακόμα ο Μύλος και κάνει ένα, δύο live την εβδομάδα πλέον… Είχαμε μετά ένα διάστημα πολλές μπάντες και πολλές διασκευές. Από όσο άκουσα υπήρχαν στη κυκλοφορία πάνω από το 80% παλιά κομμάτια με διασκευές. Σταμάτησε δηλαδή η παραγωγή…
Το οποίο βέβαια συμβαίνει και μέχρι τώρα…
Απλά τώρα, τον τελευταίο χρόνο ίσως και κάτι παραπάνω, αρχίζουν και γίνονται κυκλοφορίες. Από διάφορες μπάντες, διάφορους καλλιτέχνες και το κοινό έτσι μπαίνει δειλά δειλά και στα καινούρια πράγματα.  

 

 

Σας πέρασε από το μυαλό να φύγετε ξανά από τη χώρα;
Μου πέρασε ναι. Αλλά επειδή είχα ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, ξέρω καλά πως η Ελλάδα δεν είναι ένας τόπος που ξεχνιέται εύκολα και κλιματολογικά ακόμα, στον χώρο που βρίσκεται στον πλανήτη. Ακόμα και ο τρόπος ζωής των Ελλήνων, δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να ξεπεράσω. Αυτοί ήταν λόγοι που επέστρεψα και δε με αφήνουν να φύγω. Μου αρέσει αυτή η χώρα πολύ! Και τα υπόλοιπα προβλήματα που έχει, τα έχει από πάντα νομίζω… Πιστεύω όμως πως η χώρα έχει ανθρώπους να δημιουργήσουν καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Είναι η νέα γενιά που πιστεύετε πως μπορεί να το καταφέρει αυτό ή θεωρείτε πως υπάρχουν ικανοί άνθρωποι, ανεξάρτητα της ηλικίας;
Υπάρχουν ικανοί άνθρωποι σίγουρα, αλλά και πιστεύω ότι η νέα γενιά είναι παιδιά που γνωρίσανε την παγκοσμιοποίηση, μέσω των μέσων ενημέρωσης και του ίντερνετ όπου υπάρχει πρόσβαση στην παγκόσμια εικόνα και αυτή η κρίση ανάγκασε την νεολαία να ξεκινήσει από χαμηλά, από το πώς θα ντυθεί, πως θα κινηθεί, τα πάντα δηλαδή, δεν είχε την δυνατότητα όπως παλιότερες γενιές οπότε αυτό πιστεύω καλλιέργησε και τον νου του αλλά και τις απαιτήσεις. Υπήρχε ένας πήχης αρκετά ψηλά και πρέπει να επιλέξουν αν θα μείνουν πολύ κάτω ή θα τον ξεπεράσουν και πιστεύω στη τελική πως η νεολαία είναι που πάντα αλλάζει την κατάσταση…
Θέλω να μείνω για λίγο ακόμα στην εποχή που επιστρέφετε από το Παρίσι. Έρχεστε λοιπόν, γίνεστε μέλος των Ξύλινων Σπαθιών σε μια εποχή που το ελληνικό ροκ δημιουργεί μια δική του τάση με Αγγελάκα, Παυλίδη, Ανεστόπουλο. Υποθέτω καμία σχέση με την Ελλάδα που αφήσατε πριν το Παρίσι. Τι θυμάστε από εκείνη την εποχή πιο έντονα;
Αυτό που θυμάμαι είναι ότι οι ροκ μπάντες εκείνη την εποχή παλεύανε με το ίδιο το κατεστημένο σε όλα τα επίπεδα! Δεν ήτανε έτοιμο ακόμα το έδαφος ούτε από χώρους, ούτε από ήχους απλώς ήταν το κοινό που ήταν έτοιμο να δεχτεί το ροκ το ελληνικό, εννοώ με ελληνικό στίχο.
Το γεγονός αυτό, όπου το ελληνικό κοινό ένιωσε την ανάγκη να ακούσει ροκ με ελληνικό στίχο πως μπορεί να εξηγηθεί;
Φαντάζομαι ήταν πολλά πράγματα μαζί. Η αμεσότητα που είχε η εποχή εκείνη. Τα ραδιόφωνα παίζανε μουσικές από όλο τον κόσμο, υπήρχαν μπάντες που παίζανε πιο εθνικ μουσικές αλλά με έναν παγκόσμιο ήχο και ροκ καταβολές, η world music εκείνη την εποχή έκανε πολλά πράγματα, ο Manu Chao έκανε τότε μια δική του κατάσταση και δημιούργησε ένα ήχο όπου ακούστηκαν πολλές γλώσσες να μιλάνε, όπως τα αφρικάνικα, τα ισπανικά και νομίζω ήταν και η εποχή που η χώρα είχε και τα άτομα, που είναι σημαντικό αυτό. Βρέθηκε ας πούμε ο Παύλος, βρέθηκε ο Γιάννης ο Αγγελάκας, βρέθηκε ο Θάνος, οι οποίοι είχαν τον λόγο. Βρέθηκαν πολλοί ωραίοι κιθαρίστες όπως είναι ο Μπάμπης Παπαδόπουλος που παραμένει σπουδαίος. Πριν αλλά και μετά ήταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου που είχε κάνει μια κατάσταση και άλλοι που δημιούργησαν ένα καινούριο τοπίο λόγου και ήχου. Ήταν μια αναγέννηση θα πω, οπότε το κοινό εκείνη την εποχή δέχτηκε αυτά τα σχήματα, άρχισαν να γεμίζουνε τους χώρους οπότε και το σύστημα μπήκε στην εκμετάλλευση όλου αυτού για όσο διήρκησε.
Ήταν μια ωραία εποχή…
Θυμάμαι οι μπάντες παλεύανε με το σύστημα τότε κανονικά! Θυμάμαι δε μας δίνανε τα ηχητικά συστήματα τότε επειδή θεωρούσαν πως μπορεί να τους τα κάψουμε… Υπήρχε ένας «πόλεμος» απέναντι μας. Αλλά ναι, ήταν μια ωραία εποχή!
Και νομίζω μια από τις τελευταίες, μεγάλες μουσικές επαναστάσεις που έχουν γίνει στη χώρα…
Πραγματικά! Τα τελευταία χρόνια ναι, γιατί παλιότερα υπήρχαν κι άλλα ρεύματα και στο κλασσικό ελληνικό τραγούδι, όπως του Μάνου Χατζιδάκι, του Μάνου Λοΐζου, του Ρασούλη και πολλών ανθρώπων. Οι καλλιτέχνες στην ουσία βρίσκονται την κατάλληλη στιγμή ώστε να εκφράσουνε μια ανάγκη των ανθρώπων.
Σε όλα αυτά τα χρόνια, έχετε εντοπίσει αλλαγές στον τρόπο που γράφετε;
Ναι, το βλέπω στον εαυτό μου αυτό αλλά και σε δημιουργούς. Αλλιώς γράφουμε στα 25, αλλιώς στα 45, αλλιώς στα 65. Αλλιώς ακούω τον Χατζιδάκι στα 30 του αλλιώς ακούω τα τελευταία του έργα. Ακούω καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, κλασσικούς συνθέτες όπου άλλοι είναι στη νεότητα τους και άλλοι σε μεγαλύτερη ηλικία. Το βλέπεις αυτό στους συγγραφείς, το βλέπεις στους ποιητές, στους ζωγράφους… Ο Γκάτσος ή ο Ελύτης αλλιώς γράψανε στα 30 τους, αλλιώς στα 60 τους. Είναι φυσικό φαινόμενο δηλαδή…

 

 

Κι έρχομαι στο σήμερα και στην είδηση πως κατεβαίνετε στην Αθήνα, στη σκηνή της Σφίγγας, για ένα live στις 19 Απριλίου. Πέρασαν πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που τραγουδήσατε στην Αθήνα. Γιατί αυτό;
Πέρασαν όντως πολλά χρόνια! Τα τελευταία χρόνια δεν ασχολήθηκα πολύ με τη μουσική, έκανα κάτι σαν διάλειμμα για διάφορους λόγους. Τώρα όμως, μου δόθηκε η αφορμή να πάω στην Αθήνα να παρουσιάσω και την καινούρια μου δουλειά, αλλά και όσα έχω κάνει παλιότερα. Χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό! Με ενεργοποίησε θετικά, το είδα σαν δώρο αυτό το κάλεσμα οπότε νομίζω είμαι σε πολύ καλή διάθεση και δίψα να βγω να παίξω το υλικό μου.
Σας έχει λείψει η επαφή με το κοινό;
Μου έχει λείψει η επαφή με το κοινό αλλά ταυτόχρονα μου έχει λείψει η επαφή με τον ίδιο μου τον εαυτό σε αυτό το κομμάτι. Κάνοντας πρόβες τώρα για να πάω να παίξω στην Αθήνα, μάλλον για να ξεκινήσω από εκεί, μπαίνω με μια άλλη διάθεση στα κομμάτια που γραφτήκανε το ’95 ας πούμε. Αναγκάζομαι δηλαδή να τα δω διαφορετικά επειδή πρέπει τα συμπυκνώσω και να ταιριάξω ηχητικά τα χρόνια από τον πρώτο μου δίσκο μέχρι τώρα. Αυτό είναι πολύ δημιουργικό!
Μαζί σας θα είναι τρεις καλλιτέχνες της νέας γενιάς, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, η Κατερίνα Μακαβού και ο Πάνος Παπαϊωάννου…
Ναι, ήθελα να έχω κάποιους καλεσμένους. Θεώρησα ότι καλό θα είναι να έχω παρέα παιδιά από αυτή τη νέα γενιά δημιουργών που εκτιμώ, παρά να ανατρέξω σε κάποιον καλλιτέχνη της εποχής μου ενδεχομένως. Μου φάνηκε πιο καλό ας πούμε… Το πρότεινα λοιπόν και δεχτήκανε…
Πιο καλό με ποια έννοια;
Πιο καλό για μένα. Δημιουργώντας ένα πρόγραμμα, πρέπει να φτάσεις στο σημείο να έχεις και κάποια κομμάτια που θα πλαισιώνουν τον καλεσμένο σου. Να πεις και κάτι μαζί του ενδεχομένως, να είναι κοντά σε εσένα. Πρέπει να βρεις έναν τρόπο λοιπόν να το αγκαλιάσεις αυτό με τα κατάλληλα πρόσωπα…
 Ποια είναι η άποψη σας για την νέα γενιά τραγουδιστών που βγήκε τα τελευταία χρόνια και έχει πάρει γρήγορα τη δική της θέση στο τραγούδι. Τους κάνει καλό αυτό;
 Σίγουρα αυτό τους κάνει καλό! Απλώς υπάρχει μια διαφορά. ‘Ένας καλλιτέχνης ας πούμε πριν 20 χρόνια υπέγραφε ένα συμβόλαιο με μια δισκογραφική εταιρεία και η εταιρεία χρηματοδοτούσε αυτόν τον καλλιτέχνη, οπότε του έδινε και χρόνο στην ηχογράφηση και πρόσβαση στην ποιότητα της παραγωγής του. Τώρα, οι νέες γενιές, πρέπει στην ουσία να αυτοχρηματοδοτούν τις παραγωγές τους. Γι’ αυτό μπορεί να βλέπεις πλέον έναν καλλιτέχνη που κυκλοφορεί τη δουλειά του, ταυτόχρονα να έχει φτιάξει ένα σχήμα και να παίζει ας πούμε ρεμπέτικα ή κάποιο άλλο είδος από αυτό που προβάλει μέσα από την προσωπική δουλειά του, μόνο και μόνο επειδή μέσα από αυτό μπορεί να αντλήσει τα χρήματα για τις δικές του παραγωγές.
Είναι γενιά που πρέπει να ξέρει και να κάνει τα πάντα
 Έτσι ακριβώς! Αυτό είναι καινούριο, της εποχής μας. Εγώ χαίρομαι όμως πολύ που τα παιδιά δε μασάνε ρε παιδί μου… Το κάνουνε, θα προστατεύσουν τη δουλειά τους, θα την παρουσιάσουν λίγες φορές ενδεχομένως, αλλά με ό,τι καλύτερο γίνεται σε τρόπο και ήχο οπότε κάπως έτσι δίνουν και το στίγμα τους στην εποχή. Κάποτε δηλαδή, ακούγαμε στις μπουάτ τον Σαββόπουλο να παίζει με μία κιθάρα γιατί ήτανε μια ολόκληρη κατάσταση τότε έτσι. Δε μπορούσες να παίξεις, δεν υπήρχανε χώροι, ήταν η Χούντα, αλλά οι καλλιτέχνες κατάφερναν να κάνουν τη δουλειά τους.
Βρίσκετε κοινά στοιχεία με τη δική σας περίπτωση; Στην εποχή που όλοι πολεμούσαν το ροκ, εσείς όλοι επιμείνατε και φτιάξατε μια δική σας κατάσταση τότε…
Στη δική μου εποχή, πάρα πολλοί μουσικοί, ντράμερς, μπασίστες, πληκτράδες, ακόμα και τραγουδιστές που παίζανε και φτιάχνανε ροκ μουσική και αυτό γουστάρανε στη ζωή τους, μεγαλώνοντας λίγο, κάπου εκεί στα 25 με 27 που άρχισαν οι βιοποριστικές ανάγκες, μεγάλο ποσοστό πήγανε στα λαϊκά μαγαζιά όπου να πούμε πως η παρουσία τους εκεί άλλαξε και λίγο τον ήχο αυτών των μαγαζιών.
…και των λαϊκών τραγουδιών
Ναι, και στα λαϊκά τραγούδια. Άρχισες να ακούς ηλεκτρικές κιθάρες, εξωφρενικά τύμπανα, έναν πιο ροκ ήχο. Οι μπάντες όλες τότε δε κατάφερναν να κάνουν μια δισκογραφία. Σκέψου πως και οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά από μια ανεξάρτητη παραγωγή ξεκίνησαν. Αργότερα μπήκαν οι πολυεθνικές μέσα, όπως ήταν η Virgin τότε. Στη Θεσσαλονίκη, εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλές μπάντες! Δε κατάφεραν όλες όμως να φτάσουν στο κοινό και σταμάτησαν γρήγορα. Υπήρχε μια σκηνή στην ουσία όπου ένα μέρος κατάφερε να ξεχωρίσει και ένα μεγάλο κομμάτι μουσικών από το άλλο μέρος στράφηκε στα λαϊκά μαγαζιά.
Έχετε πει σε παλιότερη συνέντευξη σας πως σας αρέσουν τα τραγούδια που έχουν ωραία κείμενα. Ξεχωρίζετε δηλαδή τον στίχο και του δίνετε μεγάλη σημασία. Μου έκανε λοιπόν εντύπωση αυτό, για έναν δημιουργό που έχει σπουδάσει εθνομουσικολογία να μιλάει περισσότερο για τον στίχο και όχι για τη μουσική.
Δημιουργώ τραγούδια κι όχι μουσικές, αν και έχω με το Κεφάλαιο 24 έναν δίσκο που είχαμε κάνει μόνο μουσική. Βέβαια, το επόμενο διάστημα έχω σκοπό να πάρω ένα μέρος της τραγουδοποιΐας μου και να το κάνω χωρίς κείμενο, μόνο τη μουσική του. Εκεί ναι, μπορείς να μιλήσεις για ένα άλλο πράγμα. Γράφοντας όμως ένα τραγούδι, το κείμενο νομίζω είναι στο πρώτο πλάνο. Είναι το άμεσο στοιχείο που επικοινωνεί με το πνεύμα του ανθρώπου, η γλώσσα είναι σημαντική. Κι όταν εκφράζεις ένα κείμενο, τοποθετείσαι στο μέρος του λόγου που τα τραγούδια είναι αυτό έτσι κι αλλιώς. Εκφράζουν εποχές, εκφράζουν κοινωνίες, εκφράζουν έρωτες, αντιλήψεις για τον κόσμο, υπαρξιακά θέματα, πολλά… Όταν διαβάζεις ας πούμε ένα κείμενο του Μάνου Ελευθερίου, έχει ένα επίπεδο λόγου. Το ίδιο κι όταν διαβάζεις ένα κείμενο του Γιάννη Αγγελάκα ή του Παυλίδη ή του Θάνου (Ανεστόπουλου), του Ελύτη… Η χώρα αυτή δεν έχει λίγους! Νομίζω πως παίζοντας ελληνικό τραγούδι και αν δεν ανήκεις στα «χιτάκια» της εποχής, πρέπει να γράψεις ένα κείμενο για να τραγουδήσεις. Μία μπαλάντα ή έστω κι ένα ζεϊμπέκικο. Χωρίς κείμενο δε νομίζω πως γίνεται κάτι…
Μου είπατε νωρίτερα πως η εμφάνιση στην Αθήνα θα είναι η αρχή. Οπότε έρχονται κι άλλες εμφανίσεις;
Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσω ένα ολόκληρο άλμπουμ οπότε σίγουρα θα παίξω, θα το παρουσιάσω στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, ελπίζω τώρα που θα είμαι Αθήνα να πάει καλά. Πέρα από το ρεπερτοριακό θέμα είναι κι αυτό του κόσμου, δηλαδή αυτό το υλικό να βρει το κοινό του. Ελπίζω δηλαδή να έχω ένα κοινό που θα με οδηγήσει και σε άλλες εμφανίσεις στην Αθήνα.

 

Τι μπορούμε να πούμε για τη νέα δισκογραφική δουλειά σας;
Η νέα δουλειά έχει κομμάτια που έχω κάνει με τον Nomik, με ελληνικό στίχο. Μου αρέσει πάρα πολύ ως δημιουργός και ως τραγουδιστής και τα τελευταία χρόνια που συνεργαζόμασταν και παίζαμε είδα πως γράφει καταπληκτικά κείμενα, έχει κάνει και ένα βιβλίο και τον παρακάλεσα μια στιγμή να μου γράψει στίχους για κάποιες μελωδίες που είχα και ενθουσιάστηκα από το αποτέλεσμα και έτσι γράψαμε κι άλλα πράγματα. Επίσης στο άλμπουμ έχω και δικούς μου στίχους, έχω και ένα σε στίχους του Κώστα Φασουλά. Ηχητικά είναι ανάμεσα στον ηλεκτρικό ήχο και στον λυρικό γιατί από τη μια πλευρά έχω μέσα μου τον Μάνο Χατζιδάκι και την κλασσική μουσική που σπαράζουν τη ψυχή μου, επίσης έχω τα Ζαγόρια όπου η παράδοση μου κάνει κάτι και από την άλλη έχω μια ολόκληρη ροκ γενιά. Προσπαθώ λοιπόν όλα αυτά να τα ισορροπήσω κάπως μέσα μου.
  Τέλος, τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε μουσικά τελευταία;
Πολλά πράγματα με έχουν συγκινήσει, αλλά τελευταίο πράγμα που άκουσα, πριν λίγες μέρες, και ενθουσιάστηκα είναι αυτό το πειραματικό άλμπουμ που κάνανε οι ΛΑΡΓΚΟ. Μου άρεσε πολύ! Με συγκίνησε, μαζί με τη γενιά τους, με όλο αυτό το ανήσυχο πνεύμα που έχουν αυτά τα παιδιά. Δε μιλάω για ένα άτομο, όπως είναι ο Κωσταντής (Παπακωνσταντίνου) που έχει το υπόβαθρο να στηρίξει μια τέτοια κατάσταση, αλλά μου άρεσε η συμμετοχή και η δράση των άλλων ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτό το άλμπουμ…

 

 

 

Ο Γιάννης Μήτσης θα εμφανιστεί στη μουσική σκηνή Σφίγγα, την Παρασκευή 19 Απριλίου. Μαζί του θα είναι ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, η Κατερίνα Μακαβού και ο Πάνος Παπαϊωάννου. Την παραγωγή έχει αναλάβει η Φόρμιγγα Art.

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x