Γιώργος Δημητριάδης : «Είναι μια μοναχική εποχή αυτή και το ροκ θέλει παρέες»

Μία συζήτηση με τον Γιώργο Δημητριάδη, σχετική με την κατάσταση του σημερινού ροκ, αλλά και την σπουδαία πορεία του, την ήθελα καιρό. Ένας καλλιτέχνης που παραμένει συνεπής και “καινούριος” σε όσα παρουσιάζει κατά καιρούς, μου θυμίζει πάντα, περισσότερο τους μεγάλους ροκάδες της παγκόσμιας μουσικής σκηνής που ψάχνονται διαρκώς και δε σταματούν να δείχνουν την αγάπη και την επιμονή τους στη μουσική τους. Με αφορμή το καινούριο του single “Οδύσσεια” που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από το Ogdoo music group, σε συνέχεια των δύο προηγούμενων τραγουδιών του “Και μη νομίζεις” και “Δε με νοιάζει”, ο Γιώργος Δημητριάδης μιλάει για το σημερινό ροκ και θυμάται μαζί μου τα μαθητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, τη συνεργασία του με τους Απροσάρμοστους του Παύλου Σιδηρόπουλου και, φυσικά, την εποχή της μεγάλης επιτυχίας του “Σαν να μη πέρασε μια μέρα”…

 

Συνέντευξη : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])

Γιώργος Δημητριάδης : «Είναι μια μοναχική εποχή αυτή και το ροκ θέλει παρέες»

«Θα σωθώ κόντρα στον καιρό» λέει το καινούριο σας τραγούδι και σκέφτομαι πόσο επίκαιρος είναι ο στίχος του στην δύσκολη εποχή που περνάνε οι καλλιτέχνες αυτόν τον καιρό. Είστε αισιόδοξος για όλα αυτά που γίνονται;
 Όταν ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις για το συγκεκριμένο single δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι επρόκειτο να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες. Οπότε καταλαβαίνεις πως πρόκειται περί συμπτώσεως. Ο στίχος είναι επίκαιρος κυρίως εξαιτίας του τίτλου του τραγουδιού πού είναι μία Οδύσσεια όπως αυτή που όλοι μαζί περάσαμε και φυσικά  η συγκεκριμένη στροφή του ρεφρέν που λέει θα σωθώ κόντρα στον καιρό κάτι θα σκεφτώ σαν τον Οδυσσέα.
Θα σου πω ότι δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος και αυτή μου η στάση είναι που με κάνει να είμαι αισιόδοξος πως τελικά κάποια στιγμή και ελπίζω όχι πολύ μακρινή θα βρεθεί και η κατάλληλη θεραπεία και το εμβόλιο.
Τα μηνύματα του ήταν και ο λόγος που το επιλέξατε;
 Το μήνυμα των στίχων του Κώστα Τηλαβερίδη είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας πως όσα και να μας τύχουν και μάλιστα τα πραγματικά δύσκολα όπως αυτό που περάσαμε, εμείς θα τα βγάλουμε πέρα, θα τη βρούμε τη λύση, μέσα από τη σκέψη, τη λογική, την εφευρετικότητα, και όλα αυτά βέβαια για έναν και μόνο λόγο. Από αγάπη. Γιατί η πραγματική αγάπη έχει μέσα της τη λογική. Ο στίχος του Κώστα μου έβγαλε αμέσως τη μουσική, πολύ εύκολα. Μου συμβαίνει αυτό πολύ συχνά με έναν καλό στίχο στα χέρια μου.

 

Είστε γενικά άνθρωπος που ψάχνει ο ίδιος και βρίσκει τις λύσεις στα προβλήματα του;
Προσπαθώ να βρίσκω λύσεις μόνος μου άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε όχι, αλλά αυτή μοναχικότητα έχει και μία μοναξιά μέσα της που δεν μ’ αρέσει και γι’ αυτό ακούω τις συμβουλές των αγαπημένων μου προσώπων ή μάλλον έμαθα να ακούω και μερικές φορές να ζητώ την γνώμη τους και γιατί όχι και την βοήθειά τους.
Τι θεωρείτε πως κερδίσατε από το διάστημα που έπρεπε να μείνουμε μέσα στο σπίτι;
Κάτι έπρεπε να κερδίσουμε μένοντας μέσα στο σπίτι όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Χάνοντας δηλαδή για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικής μας ελευθερίας κινήσεων και αυτονόητων επιλογών πού θα πάμε, τι θα κάνουμε, πότε και ποιούς θα δούμε, καθημερινών δραστηριοτήτων μας που τις θεωρούσαμε δεδομένες.
Σε ότι αφορά στη δική μου καθημερινότητα είναι αλήθεια πως δεν άλλαξαν πάρα πολλά πράγματα  με την έννοια πως έτσι κι αλλιώς περνάω πάρα πολύ χρόνο στο σπίτι μου.
Είναι αλήθεια πως αυτή η συνθήκη ζωής, η πρωτόγνωρη και πρωτοφανής, επηρέασε τη διάθεσή μου πολύ άσχημα κάποιες μέρες στη διάρκεια αυτής της καραντίνας. Αυτές τις υποτροπές της διάθεσης μου τις αντιμετώπισα παρέα με την κιθάρα μου, τους δίσκους μου, τους φίλους μου και τους ανθρώπους τους δικούς μου. Με την επικοινωνία μέσω της μουσικής, κυρίως γιατί εγώ είχα ανάγκη τους ανθρώπους αυτούς, τη συντροφιά τους, την παρέα τους, τα λόγια τους, την αγάπη τους. Έπαιξα κάποιες φορές μπροστά στην κάμερα για τους φίλους μου που ήταν και αυτοί έγκλειστοι στα σπίτια τους και μπορώ να πω ότι το απόλαυσα. Ελπίζω να έκανα κάτι καλό και εγώ με αυτό. Κάτι να πρόσφερα.
Νιώθω πως τελευταία σας αρέσει περισσότερο να κυκλοφορείτε ένα τραγούδι κάθε φορά. Έχετε προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες της δισκογραφίας;
Άρχισε να μου αρέσει κατ’ αρχάς αναγκαστικά. Όταν κάνεις ο ίδιος τις παραγωγές σου, δηλαδή από τα όσα ελάχιστα έσοδα πλέον έχεις από τη μουσική όσον αφορά σε πνευματικά δικαιώματα, συγγενικά, για να μην αναφερθώ σε ζωντανές εμφανίσεις που είναι ελάχιστες και σε γενικά μικρούς χώρους, στρέφεσαι στην πιο δόκιμη λύση που είναι το single. Είδα όμως στην πράξη πως αντικειμενικά πια η διέξοδος αυτή λειτουργεί πολύ πιο αποτελεσματικά σε σχέση με την επιλογή του κάθε τραγουδιού, τον χρόνο που θα αφιερώσεις στην παραγωγή του, την προσοχή να είναι πολύ καλό σαν τραγούδι, δηλαδή τρόπον τινά εμβληματικό για την πορεία σου ως καλλιτέχνης, για τον ήχο σου, τον τρόπο σου. Για κάθε single που έχω κυκλοφορήσει αυτή την χρονιά χρειάστηκαν αντίστοιχα περίπου 3,5 με 5 μήνες στην ηχογράφηση του. Έπειτα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η ακρόαση στις μέρες μας, ο κόσμος πολύ πιο εύκολα συγκεντρώνεται σε ένα τραγούδι παρά σε άλμπουμ ολόκληρο κυρίως λόγω του κατακλυσμού μουσικής στο διαδίκτυο. Επειδή όμως είμαι συναισθηματικά αλλά και αισθητικά υπέρ των άλμπουμς, κάποια στιγμή αφού θα έχουν μαζευτεί κάποια ακόμα singles που θα έχουν γίνει γνωστά μέσα από αυτόν τον τρόπο, τότε ναι, θα κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με αυτά συν κάποια ακόμα.
Πως βλέπετε τη νέα ροκ σκηνή της χώρας; Υπάρχουν κάποιοι που βλέπετε να ξεχωρίζουν;
Υπάρχει ροκ σκηνή όντως; Γιατί όταν σκέφτομαι για ροκ σκηνή μου έρχεται στον νου μία κατάσταση με διάφορα ροκ σχήματα που μοιράζονται κάτι κοινό σαν όραμα μουσικό, αλληλοστηρίζονται, έχουν καλές σχέσεις μεταξύ τους, διοργανώνουν κοινές συναυλίες κτλ. Υπάρχει ‘σκηνή’ αλλά χωρίς να παίζει πια κεντρικό ρόλο στα μουσικά πράγματα.
Με ενδιαφέρουν κυρίως μπάντες που γράφουν ελληνικό στίχο γιατί αυτό που υπηρετώ τόσα χρόνια τώρα, παίζει αυτό το στοίχημα τραγουδώντας ελληνικά χωρίς να αγνοώ κάποιες αγγλόφωνες παρουσίες αλλά εκεί το παιχνίδι πρέπει να είναι σε άλλη πίστα, ευρωπαϊκή, για να έχει και νόημα. Σώζουν τα προσχήματα κάποιες μπάντες όπως οι Sidetrack, ο Χάρλοκ, ο Κύριος Κ., οι Νόρμα Κόμμα, θα’ ναι κι άλλες και άλλοι που τώρα δεν έρχονται στο μυαλό.
Ξέρω πως τα παιδικά σας χρόνια τα περάσατε στη Θεσσαλονίκη. Τι μουσική ακούγατε εκείνα τα χρόνια;
Ήμουν τυχερός έχοντας αρκετά μεγαλύτερη αδερφή, 8 χρόνια, που εκείνα τα χρόνια, έφηβη ούσα, επάνω στα ντουζένια της, ήταν γιε γιε κι έφερνε δίσκους στο σπίτι. Θυμάμαι μια φορά, Φλεβάρης του ’66 σε έναν αποκριάτικο παιδικό χορό, 10 χρονών εγώ καθισμένος σε σκαμπό ψηλό, ντυμένος καουμπόης να ακούω από το juke box για πρώτη φορά στη ζωή μου το Satisfaction και να παθαίνω παιδική πλάκα κι έκτοτε να την κουβαλώ μια ζωή.
Η Θεσσαλονίκη ήταν και η πόλη που σας «έφτιαξε» ροκά. Ήταν εύκολο αυτό;
Πανεύκολο. Η Θεσσαλονίκη ανέκαθεν ήταν μία πόλη που όσο κι αν φαινόταν ή και ήταν μία πιο μικρή σε μέγεθος από την Αθήνα πόλη, είχε μία άλλη νοοτροπία με τα καλά της και τα κακά της, αλλά είχε μία ταυτότητα, ήταν πόλη που την διέτρεχε και ένα κοσμοπολίτικο στοιχείο κι αυτό το διαπίστωνες στα μαγαζιά της, στα δισκάδικά της, στα ρούχα, στη μόδα, στο καλό γούστο. Είναι ο τόπος που με μεγάλωσε, με διαμόρφωσε, με σμίλεψε και γι’ αυτό είναι η πατρίδα μου.
Η περίοδος με τους Απροσάρμοστους είναι μια σημαντική στιγμή στη πορεία σας. Τι θυμάστε από τότε;
Η συνεργασία μου με τα παιδιά προέκυψε σε μία περίοδο που ακόμα δεν είχα ξεκινήσει τη προσωπική μου δισκογραφία ως συνθέτης, στιχουργός κι ερμηνευτής των τραγουδιών μου.
Θεωρώ πως αυτό που βίωσα εκείνα τα 2 και κάτι χρόνια (1991/1993) ήταν καθοριστικό για μένα, με βοήθησε να καταλάβω πώς να τοποθετώ τη φωνή μου παίζοντας εκείνη την εποχή με την καλύτερη ροκ μπάντα στην Ελλάδα. Το υλικό που παίζαμε ήταν κυρίως του Παύλου Σιδηρόπουλου με κάποια πρώτα δικά μας τότε. Η επίδραση αυτού του υλικού μέσα μου ήταν ήδη μεγάλη κυρίως σε ό, τι αφορούσε στην καλλιτεχνική στάση του Παύλου κυρίως και βέβαια μέσα μου ξεκαθάρισα πως αν ήθελα να συνεχίσω μόνος πια σαν τραγουδοποιός έπρεπε να βρω τη δική μου φωνή, τον δικό μου τρόπο, τη δική μου ματιά.

Γιώργος Δημητριάδης : «Είναι μια μοναχική εποχή αυτή και το ροκ θέλει παρέες»

Να επιστρέψω στο σήμερα και να ρωτήσω αν βλέπετε διαφορές στα κίνητρα που σήμερα και τότε ένας νέος επέλεγε το ροκ για να εκφραστεί.
Σήμερα ένας νέος άνθρωπος έχει πολλά ερεθίσματα μουσικά για να εκφραστεί μέσω αυτών. Π.χ. έχουμε το χιπ χοπ που μέσα του βρίσκουν τόπο και τρόπο πολλά νέα παιδιά να μιλήσουν για τη ζωή τους, τα προβλήματα τους, τη γενιά τους. Αυτό είναι ας πούμε το ροκ του σήμερα χωρίς βέβαια να αποκλείεται να μαζευτεί μια παρέα πιτσιρικάδων σε ένα υπόγειο και ν αρχίσει να κοπανάει τα όργανα. Είναι μία μοναχική εποχή αυτή, πολλά πράγματα τα κάνεις μόνος σου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το ροκ θέλει παρέες, συντροφιά, δίσκους, καλά ακούσματα, όρεξη, ενέργεια και πάθος και πάνω απ’ όλα κάτι να πεις, να μιλήσεις, να βγάλεις από μέσα σου πράμα αληθινό κι ατόφιο και ξέρω πως σε κάποια γειτονιά, σε κάποιο σπίτι, κάτι νέο μαγειρεύεται, κάτι φρέσκο θα βγει.
Πως είναι να γράφεις ένα τραγούδι και να φτάνει μέχρι τα χείλη του κόσμου;
Στις μέρες μας πρώτον για να φτάσει μέχρι εκεί πρέπει πρώτα να ακούγεται. Εννοώ το ραδιόφωνο. Και επιμένω σε αυτό γιατί ο ‘αέρας’ δίνει κύρος σε ένα τραγούδι, δίνει πρόσωπο και τελικά, γιατί αγαπώ το ραδιόφωνο, αλλά μάλλον ένα ράδιο που ίσως δεν υπάρχει τη στιγμή που οι περισσότεροι έχουν βάλει τον αυτόματο πιλότο της playlist. Είναι μία σπάνια μορφή επικοινωνίας δικής σου με τον κόσμο εκεί έξω κι αυτό μπορεί να συμβεί και με τραγούδια μαζικής αποδοχής αλλά και με άλλα πιο προσωπικά, πιο ας πούμε ιδιαίτερα που θα τα αγαπήσουν κι άλλοι ακροατές, λιγότεροι ίσως, αλλά για μένα είναι εξίσου σημαντικοί ως κοινό.
Το «Σαν να μη πέρασε μια μέρα» θα είναι για πάντα ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια όλων μας. Ήταν μια «τρελή» περίοδος τότε με όλη αυτή την επιτυχία;
Όχι δεν ήταν. Θα μπορούσε να ήταν εάν έμπαινα στο lifestyle των 90’ς που είχε τσιμπήσει το τραγούδι και το είχε εντάξει επιφανειακά στις τάξεις του. Έμεινα μακριά από αυτό το ηλίθιο πανηγύρι. Εξαρτάται τι εννοεί κάποιος ως τρελή φάση. Θυμάμαι να χαίρομαι πολύ από τη μία με την επιτυχία. Αλίμονο εξάλλου πώς θα ήταν δυνατόν να μην χαίρεσαι;
Από την άλλη όμως ήξερα πως έχω κάνει κι έναν πολύ καλό δίσκο συνολικά με αρκετά τραγούδια που ήταν εξαιρετικά.
Γνωρίζω πως έχετε μία δυνατή σχέση με το κοινό σας. Τι την κρατάει πάντα έτσι;
Αν και δεν βλεπόμαστε συχνά η επαφή επιτυγχάνεται αμέσως.
Δεν μπορώ να απαντήσω στο τι την κρατά έτσι. Αυτό είναι σωστό να το εκφράσουν άλλοι. Θέλω να πιστεύω ωστόσο πως είναι το ρεπερτόριο και ίσως γιατί δεν εμφανίζομαι συχνά. Τι να πω; Δεν ξέρω.
Ας ελπίσουμε πως σύντομα θα επιστρέψουμε όλοι στις συναυλίες και στα φεστιβάλ. Μέχρι τότε όμως, αν μπορούσατε σήμερα να κάνετε ένα live όπως εσείς θα θέλατε. Πως και που θα ήταν αυτό;
Αν δεν επιτρέπεται για εύλογους λόγους δεν διανοούμαι να κάνω live είτε σε ανοιχτό είτε σε κλειστό χώρο. Επειδή ακριβώς θέλω να κάνω live όπως το θέλω, δηλαδή με την πλήρη μπάντα μου, θα περιμένω. Καλά να είμαστε μέχρι τότε…

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τρίτη, 09 Ιουνίου 2020
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Related Articles

Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!