Οι παλιές, κόκκινες πολυθρόνες της μαμάς…

Τι είναι αυτό που μας γοητεύει σε ένα παλιό βάζο, σε ένα παλιό έπιπλο ή ένα παλιό φόρεμα; Μια εποχή που έφυγε για πάντα, επιστρέφει μέσα από όλα αυτά τα αντικείμενα και τις συνήθειες των ανθρώπων. Η κορνίζα της γιαγιάς, ο καναπές από το σπίτι στο χωριό, τα παλιά βινύλια του Frank Sinatra και του Αττίκ, το φλοράλ πικαπ που είχε η θεία Μαίρη στο σαλόνι της, οι κασέτες… Τα τελευταία χρόνια επιστρέφουμε σε όλα εκείνα που υποδηλώνουν της αθωότητα των χρόνων… τουλάχιστον, όπως τα έχουμε κρατήσει από τότε στα παιδικά μας μάτια ή όπως τα είδαμε σε ασπρόμαυρες ταινίες ή σε παλιά περιοδικά.

 

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])

___________________________________________

 

 

Στην Ελλάδα της κρίσης, της έλλειψης χρημάτων και (μάλλον) και αξιών, η επιστροφή σε μια αισθητική λιγότερο μίζερη μοιάζει με ξύλινη σχεδία που ταξιδεύει στη θάλασσα μόνη της. Είναι υπέροχο που οι άνθρωποι ψάχνουν τρόπους να επιστρέψουν σε όλα εκείνα που αγαπάνε, ακόμα κι αν αυτά, είναι όσα περίσσεψαν από μια πιο όμορφη εποχή που όπως φαίνεται, πίσω δε θα γυρίσει. Κάπως έτσι οι μόδες, δεν είναι πλέον μόνο κάτι που διαβάζεις στις χρωματιστές σελίδες των περιοδικών, αλλά γίνεται απόλυτη ανάγκη για να προχωρήσουμε στο μέλλον.

 

Δε πάει πολύς καιρός, όταν βγαίνοντας από το σπίτι μου, έπεσα πάνω σε δυο κόκκινες πολυθρόνες της δεκαετίας του’60. Κάποιος από το προηγούμενο βράδυ, μάλλον, είχε γράψει τη μοίρα τους με τα πιο μαύρα γράμματα της ιστορίας τους, αφού τις πέταξε δίπλα από τους κάδους των σκουπιδιών. Προφανώς δεν του ήταν πλέον απαραίτητες ή ποιος ξέρει, μπορεί να του θύμιζαν κάτι που δεν ήθελε να θυμάται… οι άνθρωποι ξέρετε, όταν θέλουν να ξεχάσουν, το πρώτο που απομακρύνουν είναι τα αντικείμενα που τους φέρνουν αναμνήσεις, τα βιβλία, τα δώρα… (λες και τα αντικείμενα είχαν καμιά όρεξη να σε πληγώσουν ρε φίλε). Οι άνθρωποι πληγώνουν, οι άνθρωποι μισούν, οι άνθρωποι ξεχνάνε, οι άνθρωποι επιστρέφουν…

 

Δυο κόκκινες πολυθρόνες που κάποιος πέταξε, για μένα ήταν ένας πολύτιμος θησαυρός. Μια δεύτερη ζωή γι’ αυτές, μια κόκκινη γωνία στο σαλόνι για μένα… Τις πήρα, τις καθάρισα, τις έβαψα και με υποδέχτηκαν πιο όμορφες από πριν. Μπορεί να μην είναι οι ίδιες, όμως μπορούν να μου θυμίσουν τις πολυθρόνες που είχε αγοράσει η μάνα μου πριν 30 χρόνια με κάτι οικονομίες της… παιδί εγώ, θυμάμαι τη χαρά της όταν μας τις έφερε το φορτηγό στο σπίτι! Ακόμα τις έχει στο σαλόνι, στο χωριό…

 

Κάπως έτσι θα έγινε και με αυτές τις κόκκινες πολυθρόνες… κάποτε, μια ανάλογη χαρά θα ένιωσε αυτός που τις αγόρασε! Ίσως κι αυτός να κρατούσε για καιρό λεφτά στην άκρη, ίσως πάλι ένα μικρό παιδί της εποχής τους, να τις έχει ακόμα ως ανάμνηση… ίσως κι όχι! Πάντως, έρχονται τώρα, δεκαετίες μετά να δώσουν πάλι χαρά σε κάποιον άλλον και αν είναι τυχερές, να περάσουν αργότερα και σε άλλα χέρια, σε άλλες αναμνήσεις!

 

Τι είναι αυτό λοιπόν, που γοητεύει τους ανθρώπους στο παλιό; Μπορεί να είναι τα χρώματα που λείπουν από τις ζωές μας, μπορεί να είναι η τάση του ανθρώπου να επιστρέφει στις παλιές του συνήθειες, μπορεί να είναι η αισθητική των εποχών που αλλάζει και δε γίνεται να ταιριάζει σε όλους… Σίγουρα όμως, είναι και τα «αχ» που κουβαλάνε κάπου πάνω τους αυτά τα αντικείμενα… Είναι η μάνα μου που αγόρασε εκείνες τις πολυθρόνες που έχουμε ακόμα στο σαλόνι, είναι κάποιος φίλος που έφερε ένα βιβλίο, είναι κάθε αντικείμενο που σου θυμίζει μια γωνιά της παλιάς ζωής σου… Είναι συναισθήματα, γέλια, γιορτές, δάκρυα και όνειρα.

 

Όσο θα αγαπάμε τις στιγμές μας, να ξέρετε πως τόσο θα επιστρέφουν μέσα από αντικείμενα να μας τις θυμίζουν…

 

 

 

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Related Articles

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Ο Μιχάλης Συριόπουλος γράφει επιστολή για την “Αρχή του Αρχιμήδη”
Posted in: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ

Ο Μιχάλης Συριόπουλος πρωταγωνιστεί στην σπουδαία παράσταση “Η αρχή του Αρχιμήδη” σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου και θα είναι για λίγες ακόμα ημερομηνίες στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε ο Καταλανός Josep Maria Miró και καλεί τον θεατή να πάρει θέση ή ακόμα και ευθύνη για το δύσκολο θέμα που θίγει […]

Read More
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Την σπουδαία Άλκη Ζέη αποχαιρετά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το παρακάτω δελτίο τύπου Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Άλκης Ζέη, μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, αγαπημένη συγγραφέα και πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x