Μαργαρίτα Ζορμπαλά… «Όταν ένιωσα να γίνομαι κάποια που δε μου άρεσε, αποσύρθηκα» | Συνέντευξη

Η Μαργαρίτα Ζορμπαλά δε χρειάζεται συστάσεις. Είναι από τις ερμηνεύτριες που έχουν χαράξει το δικό τους στίγμα στο ελληνικό τραγούδι. Από τα 17 της που ο Μίκης Θεοδωράκης την φέρνει στην Ελλάδα, από την Μόσχα, για να τραγουδήσει στον δίσκο του με ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη, μέχρι τα χρόνια του «Περιμένω Σινιάλο» και τα χρόνια της αποχής της, η Ζορμπαλά αποτελεί κεφάλαιο για όλους εμάς που αγαπήσαμε τη φωνή της. Τις τελευταίες δεκαετίες ζει μόνιμα στη Κύπρο και, ενώ έρχεται συχνά στην Ελλάδα, συναυλίες κάνει ελάχιστες… «Βγαίνω πλέον να τραγουδήσω όταν έχω όρεξη, όταν έχω κάτι να πω, να πω κάτι καινούριο. Είμαι πάρα πολλά χρόνια στο τραγούδι και θέλω κάθε φορά με κάποιον τρόπο να ανανεώνομαι, να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό και να βάζω στον εαυτό μου και κάποια πιο δύσκολα πράγματα. Δεν είναι εύκολο ξέρετε για 1 ώρα και 40 λεπτά να μιλάς και να τραγουδάς…» μου λέει με αφορμή τις δύο βραδιές στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός που θα παρουσιάσει το καινούριο της πρόγραμμα, στις 19 και 20 του Οκτώβρη. Οι ερωτήσεις πολλές, η διάθεση και η ίδια ιδιαίτερα φιλική αλλά από την αρχή κάνουμε συμφωνία να μη μιλήσουμε για τη ζωή της επειδή όλα αυτά αποτελούν μέρος της παράστασης της και καλό θα είναι να τα πει πρώτα εκεί.

«Κάνω τη δουλειά σας φέτος, για να σας ξεκουράσω. Τα λέω μόνη μου…» μου λέει και γελάμε. Γελάμε συνέχεια… Μια υπέροχη γυναίκα, μια σπουδαία ερμηνεύτρια, ένας ζεστός άνθρωπος!

 

 
 Συνέντευξη | Επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])
 

 

Δυο βραδιές στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός στις 19 και 20 του Οκτώβρη. Τι θα ακούσουμε εκεί από εσάς;
Αρχικά να σας πω πως πρόκειται περί παράστασης με αρκετά θεατρικά στοιχεία, δηλαδή δε θα βγω μόνο να πω κάποια τραγούδια. Θα είμαι στη σκηνή για 1 ώρα και 40 λεπτά ασταμάτητα. Δύσκολο πράγμα αυτό… Ο τίτλος της είναι «Ιστορίες και τραγούδια» και είναι ακριβώς αυτό… Δηλαδή λέω 13 ιστορίες από τη ζωή μου και τη ζωή της οικογένειας μου. Αναφέρομαι στα παιδικά μου, εφηβικά μου και λίγο νεανικά μου χρόνια και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 που είναι η τελευταία ιστορία. Είναι δηλαδή αυτοβιογραφικό, μιλάω για το παρελθόν, θυμάμαι διάφορα περιστατικά και η κάθε ιστορία είναι συνδεδεμένη με ένα τραγούδι. Πολλές φορές το τραγούδι αυτό είναι η αιτία για την ιστορία αλλά πολλές φορές είναι και το αντίστροφο. Η ιστορία φέρνει και κάποιο τραγούδι.
Τραγούδια από αυτά που έχετε πει δισκογραφικά;
Πρέπει να σας αποκαλύψω πως τα τραγούδια της παράστασης δεν είναι από τη δισκογραφία μου! Από τα 16 τραγούδια που λέω στη παράσταση, τα 2 μόνο είναι δικά μου. Ξεκινάω δηλαδή με ένα δικό μου τραγούδι και τελειώνω με ένα άλλο δικό μου…
Γιατί επιλέξατε να πείτε τραγούδια άλλων;
Γιατί έτσι ήταν οι ιστορίες που θα διηγηθώ. Είναι βέβαια τραγούδια που τα ξέρετε όλοι, υποπτεύομαι πως θα τα τραγουδάτε κιόλας όταν έρθετε στη παράσταση. Επίσης είναι τραγούδια που εγώ αγαπάω πολύ και έχω δεθεί μαζί τους σε κάποιες περιόδους της ζωής μου. Αυτό είναι πιο πολύ αυτή η παράσταση…  Άλλωστε την εποχή εκείνη που διαδραματίστηκαν οι ιστορίες που θα σας πω δεν είχα βγάλει εγώ ακόμα δίσκο. Είναι τραγούδια που δεν έχω πει ποτέ εγώ στη σκηνή αλλά τα έλεγα πάντα με τις παρέες μου.
Τα τελευταία χρόνια έρχεστε για λίγο στην Ελλάδα και φεύγετε πάλι μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι να μας λείψετε και να επιστρέψετε…
Τα τελευταία 26 χρόνια ζω στη Κύπρο και έρχομαι για εμφανίσεις. Πλέον όλο και πιο αραιά. Η προηγούμενη που έκανα μόνη μου ήταν πριν από τρία χρόνια για να καταλάβετε.
Σας ακούσαμε και στη «Ταράτσα του Φοίβου» όμως πριν μερικούς μήνες.
Ναι, στη «Ταράτσα» πήγα καλεσμένη. Δεν ήταν κάτι δικό μου, ήταν μια συμμετοχή, πολύ γλυκιά. Πέρασα υπέροχα, αγάπησα αυτά τα πλάσματα που γνώρισα εκεί, τον Φοίβο και όλη την ομάδα. Με αγάπησαν κι εκείνοι αλλά δεν ήταν μια δική μου παράσταση σαν αυτό που θα παρουσιάσω τώρα.
Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους έλληνες δημιουργούς, εκτός από τον Μίκη Θεοδωράκη. Χατζιδάκις, Σαββόπουλος, Κηλαήδονης, Λάκης Παπαδόπουλος, Νίκος Ζούδιαρης. Τι ήταν κάθε φορά αυτό που σας έκανε να πείτε το ναι σε μια νέα συνεργασία;
Το ποιος ήτανε, τι είχε κάνει μέχρι τότε και τι μου πρότεινε να κάνω. Ξεκινούσα βέβαια με το τι είχε κάνει αλλά θυμάμαι και φορές που έχω κάνει πράγματα και με άγνωστους ανθρώπους που μου παρουσίασαν το υλικό τους και μου άρεσε. Ξέρετε, το υλικό παίζει τελικά τον πιο μεγάλο ρόλο. Να με ερεθίσει, να θέλω να το κάνω, να ψάξω μέσα μου κάποια καινούρια εκφραστικότητα, καινούριους τρόπους. Αυτό με ανανεώνει…
Δεν υπάρχει αυτό το ερέθισμα τα τελευταία χρόνια; Έχουμε καιρό να σας ακούσουμε σε κάτι καινούριο δισκογραφικά.
Να σας πω την αλήθεια, πιστεύω πως υπάρχουν τραγούδια. Δηλαδή, ακούω από εδώ, από εκεί, έρχονται στ’ αυτιά μου. Μπορεί να μην ψάχνω όπως παλιότερα, μπορεί να μη ξέρω ακριβώς και τα ονόματα των πολύ νέων δημιουργών ή των νέων τραγουδιστών αλλά πιάνει το αυτί μου πως υπάρχουνε πράγματα.
Ίσως να παίζει ρόλο πως είστε σε απόσταση και «εκτός παιχνιδιού» από επιλογή σας όλα αυτά τα χρόνια ώστε τελικά να μην σας σκέφτονται εύκολα οι δημιουργοί;
Να σας πω τι νομίζω πως παίζει ρόλο; Ότι έχει περάσει η εποχή της δισκογραφίας έτσι όπως την είχα μάθει εγώ. Σιγά σιγά πάει σε κάτι άλλο που εγώ δεν το γνωρίζω. Αυτή είναι η αλήθεια… Θα μου πείτε βέβαια «γιατί δεν το εξερευνάς;». Δε ξέρω, ίσως και να έχω μεγαλώσει πια ή να πρέπει να βρεθεί κάποιο άτομο πιο νέο από μένα να με παρακινήσει να τον γνωρίσω αυτόν τον καινούριο τρόπο. Δεν υπάρχουν εταιρίες πλέον όπως ξέρετε. Κατ’ όνομα είναι μόνο δισκογραφικές, ασχολούνται με άλλα πράγματα και πρέπει ο καλλιτέχνης να μπει σε κάποια άλλη διαδικασία, σε άλλους τρόπους που εγώ δε γνωρίζω. Δεν είναι λοιπόν πως δε θα ήθελα να κάνω έναν δίσκο…
Οπότε δεν υπάρχει κάτι στα σκαριά…
Συνεργάζομαι στην Κύπρο με έναν πολύ καλό μου φίλο που θα παίξει και στην παράσταση, τον Βάσο Αργυρίδη που είναι συνθέτης και ενορχηστρωτής. Μαζί κάναμε κι ένα ολόκληρο πρόγραμμα με δικά του τραγούδια στην Κύπρο. Με καινούρια τραγούδια, πολύ ωραία! Ο Βάσος θέλει να τα δισκογραφήσουμε, εγώ είμαι η δύσκολη γιατί, με μεγάλη ειλικρίνεια σας λέω, δε πιστεύω πως πλέον υπάρχει κοινό να ενδιαφερθεί να αγοράσει δίσκο. Αυτό νιώθω…
Πάντως σίγουρα υπάρχει κοινό που θέλει να σας ακούει.
Θα φανεί κι αυτό… Ούτε αυτό το ξέρω. Κάθε φορά πρέπει να το ανακαλύπτω γιατί όταν κάνεις τρία χρόνια να τραγουδήσεις ποτέ δε ξέρεις! Κάθε φορά περιμένω να το ανακαλύψω…
Έχετε δηλαδή τέτοιες ανασφάλειες;
Να σας πω κάτι; Η ανασφάλεια από έναν καλλιτέχνη δε φεύγει ποτέ! Όποιος από εμάς σας πει πως δεν έχει ανασφάλεια, θα είναι ψεύτης. Μπορεί στον καθένα μας να είναι για κάτι άλλο η ανασφάλεια αλλά πάλι υπάρχει. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης χωρίς ανασφάλεια. Σας το λέω με πολύ μεγάλη επίγνωση.

 

 

Να επιστρέψω λίγο στους δημιουργούς και ειδικά στους νέους δημιουργούς. Υπάρχουν κάποιοι που να έχετε προσέξει και να ξεχωρίσατε;
Όπως σας είπα δε θυμάμαι ονόματα. Ακούω κάποια τραγούδια και λέω «Α αυτό είναι πολύ ωραίο τραγούδι!». Νιώθω πως υπάρχουν αξιόλογοι νέοι δημιουργοί και το ξέρω πως υπάρχουνε…  Καταρχάς είμαστε ένας τόσο μουσικός και τραγουδιστικός λαός που δε γίνεται να εκλείψει αυτό… Και συνθέτες θα υπάρχουν, και στιχουργοί θα υπάρχουν, και ποιητές θα υπάρχουν, και πολύ ωραίες φωνές θα υπάρχουν. Τους ακούω, απλώς είμαι λίγο τραβηγμένη πλέον από τα πράγματα, δεν είμαι τόσο μέσα στο επάγγελμα. Αυτό θέλει να είσαι συνέχεια μέσα στη δουλειά. Εμένα η ζωή μου δεν τριγυρίζει συνέχεια γύρω από το τραγούδι όπως ήταν παλιά… Ή μάλλον, τριγυρίζει αλλιώς γύρω από το τραγούδι.
Έχω την εντύπωση πως αγαπάτε τις τέχνες, σε όποια μορφή…
Πολύ! Καταρχήν η πρώτη μου αγάπη ήταν ο χορός. Το μπαλέτο. Εγώ ήθελα να γίνω μπαλαρίνα… Κάποια μέρα μου είπε η μαμά μου «Αν δε γίνεις η πρίμα μπαλαρίνα παιδί μου για ένα μπαλέτο, δεν έχει νόημα» και με έπεισε! Το να χόρευα στο «μπούγιο» τι να το έκανα, ή θα ήμουν η πρώτη ή να μην ήμουν τίποτα! Μάλλον πρώτη δεν το έβλεπα λοιπόν να γινόμουν, οπότε το εγκατέλειψα γρήγορα… Αλλά γενικά μου αρέσει πάρα πολύ η σκηνή. Είτε στο Θέατρο, είτε στο τραγούδι…
Στη σκηνή ο καλλιτέχνης είναι μόνος του ή υπάρχει επαφή με το κοινό;
Κοιτάξτε, η τέχνη του τραγουδιού πιστεύω πως είναι η πιο άμεση τέχνη. Η αντίδραση του κόσμου είναι άμεση. Καταλαβαίνεις αμέσως αν άρεσε ή δεν άρεσε αυτό που παρουσιάζεις. Οπότε δεν προλαβαίνεις να μείνεις και πολύ ώρα μόνος σου στο τραγούδι. Στο θέατρο είναι αλλιώς. Πολλές φορές εκεί πρέπει και να το κάνεις, να απομονωθείς από τον κόσμο για να μπορείς να είσαι μέσα στο έργο, μέσα στον ρόλο. Στο τραγούδι είσαι μετωπικά με τον κόσμο, δηλαδή βλέπεις φάτσα τον κόσμο και σε βλέπει, ενώ στο θέατρο πολλές φορές γυρίζεις πλάτη, γυρίζεις πλευρό, μιλάς στον άλλον ηθοποιό. Είναι άλλου είδους τέχνη και στο θέατρο ίσως να μη το καταλάβεις αμέσως, να το καταλάβεις στο τελευταίο χειροκρότημα αν άρεσε ή όχι. Σε εμάς, στο τραγούδι, είναι πολύ γρήγορο. Σε αυτή τη παράσταση που θα παρουσιάσω, χρησιμοποιώ τώρα και τις δυο αυτές τέχνες βέβαια, απλώς και η πρόζα είναι πάλι μετωπική. Τα λέω μπροστά στον κόσμο, δεν υποδύομαι κάποιον ρόλο. Τις δικές μου ιστορίες λέω…
Κάτι που θέλει νομίζω ο κόσμος από εσάς
Την παράσταση αυτή την παρουσίασα πρώτη φορά τον περασμένο Μάη στην Κύπρο, με πολύ φόβο γιατί δεν ήξερα πώς θα συνηθίσει ο κόσμος να με ακούει να μιλάω τόση πολύ ώρα. Είχα αρχίσει να μιλάω στις συναυλίες μου από παλιά αλλά δεν είχα κάνει αυτό που κάνω τώρα. Τώρα, είναι και λίγο παραπάνω η πρόζα από το τραγούδι. Είναι μοιρασμένο. Φοβόμουν λοιπόν πως θα το δεχτεί αυτό ο κόσμος και τελικά το δέχτηκε πολύ καλά. Από πολλούς άκουσα πως ήτανε πρωτότυπο. Ότι τους άρεσε που μιλούσα και δεν τραγουδούσα μόνο. Πιστεύω και ελπίζω πως θα αρέσει και στην Ελλάδα…
Είναι φαντάζομαι πολύ δύσκολο να πρέπει να εκτεθείτε μπροστά στο κοινό, με αυτή την παράσταση;
Είναι έκθεση ναι, αλλά μη νομίζετε πως παίζω κανένα ψυχόδραμα. Σίγουρα είναι αρκετά συναισθηματικό όλο αυτό το πισωγύρισμα που κάνω. Ώρες ώρες, όταν λέω τις ιστορίες, πιάνω τον εαυτό μου να νομίζω πως είμαι στο τότε. Μέχρι που και η φωνή μου αλλάζει και μιλάω ξαφνικά σαν το παιδάκι. Λέω, τώρα τι κάνω ακριβώς; Γιατί μιλάω σαν το παιδάκι αφού δεν είμαι παιδάκι πια; Όλο αυτό με γεμίζει συγκίνηση πολλές φορές και άλλες είναι και αστείο βέβαια, γιατί γελάω και με τον εαυτό μου κάποιες στιγμές. Είναι έκθεση λοιπόν αλλά όχι σε βάθος επειδή δε λέω τα προσωπικά μου ή κάποια κρυμμένα συναισθήματα μου ή κάνω ψυχανάλυση. Όχι δεν είναι καθόλου ψυχανάλυση αυτή η παράσταση.
Έχει ωστόσο μεγάλο ενδιαφέρον να σου τα διηγείται απέναντι σου, αυτός που τα έχει ζήσει.
Ναι, είναι ένα πάζλ. Νομίζω θα έχει ενδιαφέρον που αναφέρομαι στην Σοβιετική Ένωση. Με κάποιες εικόνες που θα καταλάβει ο κόσμος πως ζούσαμε εκεί. Μετά νομίζω είναι ενδιαφέρων ο τρόπος που γνώρισα κάποια σημαντικά άτομα και πως έγιναν οι συνεργασίες μαζί τους. Τι έμαθα από αυτούς τους ανθρώπους. Από ποιους επηρεάστηκα.  Κάποιες παράξενες συνεργασίες που ίσως δε θυμάται ο κόσμος…
Δισκογραφικά, ποιοι είναι σταθμοί για εσάς;
Εγώ γενικά, δεν έχω μετανιώσει για καμιά συνεργασία μου. Κάθε περίοδο καλώς την έκανα τη συγκεκριμένη συνεργασία μου  και για κάποιο λόγο έγινε. Με πολλή νοσταλγία ακούω τα παλιά μου πολλές φορές και λέω «μα είχα κάνει κι αυτό! Και είχα τραγουδήσει κι έτσι;». Τώρα την έχω αποκτήσει αυτή τη ζεστασιά προς τον εαυτό μου. Τώρα άρχισα να τη νιώθω. Παλιότερα δεν ήθελα να ακούω τους παλιούς μου δίσκους, την παλιά μου φωνή… Τώρα δε ξέρω, μεγαλώνοντας μάλλον μαλακώνεις με τον εαυτό σου και τον βλέπεις πιο συμπαθητικά και πιο γλυκά. Σταθμούς όμως, θα σας πω σίγουρα τους δίσκους μου με τον Θεοδωράκη, ο ένας δίσκος με τον Χατζιδάκι, η συνεργασία μου με τον Λουκιανό αλλά δε μπορώ να βγάλω έξω και τους πιο μοντέρνους που έκανα…
Περάσατε και μια ποπ εποχή
Βεβαίως πέρασα μια ποπ εποχή με το «Κάτι γίνεται» του Αλέξη Παπαδημητρίου. Ξεκίνησε βέβαια με τα «Κόκκινα πατίνια» που δεν ήταν αμιγώς ποπ αλλά είχαν κάποια στοιχεία. Στην εποχή τους όμως μπορείς να πεις πως ήταν. Τώρα δεν ακούγονται πλέον τόσο ποπ…

 

 

Και το «Χαίρω πολύ»!
Ναι, το «χαίρω πολύ» με τον Λάκη και την Μαριανίνα! Μετά πέρασα σε κάποια πράγματα περιόδου Κύπρου όπου είχα κάνει έναν πιο λαικότροπο δίσκο το «Καφενείον η Ελπίς» με καινούρια τραγούδια. Μετά με τον Ζούδιαρη… και είχα κάνει κι ένα live το 2001! Το μοναδικό μου live με την μεγάλη την Ορχήστρα, την Ρώσικη (Ossipov Balalaika Orchestra) με τις 100 μπαλαλάικες, που είναι λαϊκό όργανο, ρώσικο αλλά με ελληνικά τραγούδια και κάποια ρώσικα. Είχα κάνει, τέλος κι έναν δίσκο με τίτλο «Στην άκρη ενός φιλιού» με τον Αχιλλέα Περσίδη και τον Αντώνη Μιτζέλο, σε καλλιτεχνική επιμέλεια της Λίνας Νικολακοπούλου…
Υπάρχουν σχέδια για παραπάνω εμφανίσεις φέτος;
Αυτή τη στιγμή δεν έχω κάτι, δε ξέρω…
Θα θέλατε;
Κι αυτό δεν το ξέρω. Θέλω να κάνω αυτές τις δυο και να δω πως θα νιώθω, τι θα νιώθω, αν έχω δυνάμεις… Ξέρετε, με ενδιαφέρει πολύ αυτή η παράσταση. Θα ήθελα να τη δείξω και αλλού, να πάω και στην επαρχία αλλά όταν είσαι απ’ έξω δεν είναι πολύ εύκολο.
Να έρθετε και Θεσσαλονίκη, σας περιμένουμε!
Θα το ήθελα πολύ! Βέβαια μαθαίνω πως το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι πλέον πολύ δύσκολο και δε ξέρω πλέον ποιος με θυμάται εκεί!
Σας θυμούνται όλοι και το βλέπω αυτές τις μέρες που μιλάω για τη συνέντευξη μας που όλοι μου λένε υπέροχα πράγματα για εσάς!
Μη μου πείτε! Μου δίνετε μεγάλη χαρά! Να τους πείτε πως τους αγαπάω όλους, τουλάχιστον όσους με θυμούνται!
Δε μπορεί, θα τη νιώθετε αυτή την αγάπη του κόσμου κάθε φορά που βγαίνετε…
Όταν λείπεις από το προσκήνιο πολύ καιρό, αρχίζεις να αμφισβητείς τα πάντα έχω να σας πω. Αλλά δε με πειράζει επίσης! Αυτό με κάνει να κρατάω μια σεμνή στάση, να μη νομίζω πως είμαι κάποια και αυτό με σπρώχνει να είμαι πιο δημιουργική και να γίνομαι καλύτερη κάθε φορά, γιατί άμα καβαλήσεις το καλάμι και νομίζεις πως είσαι κάποιος τελειώνει και η δημιουργία.
Μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά, δεν είναι πλέον αργά για εσάς να καβαλήσετε καλάμι;
Νομίζω ποτέ δεν είναι αργά τελικά. Είναι πιο δύσκολο βέβαια όταν περνάν τα χρόνια, αλλά δεν είναι αργά.
Το νιώσατε ποτέ να έρχεται;
Το ένιωσα να έρχεται και τρόμαξα! Και δεν ήθελα… Ήταν κι ένας από τους λόγους που αποσύρθηκα και έφυγα. Άρχισα να γίνομαι κάποια που δε μου άρεσε…

 

 

Βάζετε ακόμα στόχους;
Ναι, βάζω. Αλλιώς δεν έχει ενδιαφέρον για μένα… Να βγαίνω δηλαδή να λέω συνέχεια τα ίδια τραγούδια; Ακόμα όμως κι αυτά τα ίδια τραγούδια αν τα πω, θα πρέπει να τα πω κάπως αλλιώς.
Υπάρχουν αλλαγές, έτσι όπως το αντιλαμβάνεστε τα χρόνια που είστε στον χώρο, στον τρόπο που γίνεται πλέον ένα πρόγραμμα ή στη νοοτροπία του κοινού που έρχεται να παρακολουθήσει;
Κοιτάξτε, εγώ δε βλέπω τόσα πολλά προγράμματα ώστε να μπορώ να έχω άποψη γι’ αυτό. Από αυτό που έζησα στη «Ταράτσα» δε μου φάνηκε να έχει αλλάξει κάτι δραστικά. Μάλιστα εκεί βρέθηκα εγώ με ένα κοινό, νέα παιδιά, που αρκετοί δε με ξέρανε. Αλλά ένιωσα το ίδιο. Δηλαδή, σα να μην υπήρχε όλη αυτή η απόσταση. Όλα αυτά τα χρόνια αποκόπηκα, να λέμε την αλήθεια, από το κοινό και ειδικά από το νέο κοινό. Δε με ξέρει η νεολαία… όταν δε βγαίνεις, δε τραγουδάς, όταν δεν είσαι στην επικαιρότητα είναι μοιραίο και θα σας πω πως δεν έχω και κανένα παράπονο. Ήταν επιλογή μου, το θέλησα και αυτό εισπράττω. Ταυτόχρονα συναντάω και κάποια νέα άτομα που μου εκφράζουνε λατρεία και έναν σεβασμό που με συγκινεί πάρα πολύ. Βέβαια δεν είναι η πλειοψηφία, αυτή ακούει άλλα πράγματα και το καταλαβαίνω απόλυτα. Άλλωστε η νεολαία πρέπει να συνδέεται με δικούς της τραγουδιστές, με δικά της τραγούδια. Η κάθε γενιά πρέπει να έχει τον δικό της εκφραστή. Βέβαια εγώ είμαι της άποψης πως δε πρέπει να ξεχνάμε και το παρελθόν γιατί εκεί βασιζόμαστε, εκεί είναι οι ρίζες μας, εκεί ακουμπάμε σαν λαός για να μπορούμε να προχωρήσουμε. ..
Οπότε κάθε φορά που ετοιμάζετε ένα καινούριο πρόγραμμα, έχετε στο μυαλό σας πως θα πρέπει να συστηθείτε και σε ένα νέο κοινό που μέχρι τώρα δε σας ξέρει;
Πάντα το έχω κατά νου αυτό και δε σας κρύβω πως με αγχώνει πολλές φορές και με φοβίζει, όσο κι αν φαίνεται παράξενο μετά από τόσα χρόνια που είμαι στο τραγούδι. Πάντα σκέφτομαι πως θα συναντηθώ, πως θα με δουν, πως θα με γνωρίσει το νέο κοινό, τα νέα παιδιά. Όταν όμως, και αν αρέσω, αυτό με κολακεύει ιδιαίτερα! Πολύ περισσότερο από κάποιο κοινό που με ξέρει από τα παλιά. Είναι μεγάλη ευχαρίστηση και ίσως να είναι κι αυτό που επιζητούμε όλοι…

 

 

**Η Μαργαρίτα Ζορμπαλά έρχεται στην Ελλάδα για δύο εμφανίσεις, την Παρασκευή 19 και το Σάββατο 20 Οκτωβρίου, στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός.

 

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 3 votes.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Όλοι οι λόγοι που το “Από Θέση Ισχύος” του Φεζολλάρι είναι μία μοναδική παράσταση!
Posted in: ΕΙΔΑΜΕ, ΘΕΑΤΡΟ

Η καλοκαιρινή περιοδεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών ξεκίνησε εδώ και λίγες μέρες με το έργο “Από Θέση Ισχύος / Η δύναμη του Δημόσιου Λόγου” σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι, μουσική του Γιώργου Ανδρέου και ηθοποιούς την Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αλέκο Συσσοβίτη, την Άννα Μάσχα και την Καλλιόπη Ευαγγελίδου. Την περασμένη Πέμπτη βρέθηκε η παράσταση στη Θεσσαλονίκη, […]

Read More
Τα “Μαθήματα Νεκροψίας” και “Ο Λύκος” είναι 2 βιβλία που θα λατρέψεις!
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])   Για δύο καινούρια βιβλία από τις Εκδόσεις Διόπτρα θα μιλήσουμε στο παρακάτω άρθρο. Με κοινά τους στοιχεία την δράση, τον αιφνιδιασμό και την καλή γραφή, ο “Λύκος” και τα “Μαθήματα Νεκροψίας” είναι δύο βιβλία που θα χαρείς να έχεις στη βιβλιοθήκη σου, αλλά και για συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.  […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x