Νένα Βενετσάνου : “Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις σουσουράδες της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε”

Νένα Βενετσάνου : "Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις σουσουράδες της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε"

Μια συνέντευξη με την Νένα Βενετσάνου, ήθελα να την κάνω από χρόνια. Είναι από τις παρουσίες που έχουν σημαδέψει το ελληνικό τραγούδι με τις μουσικές επιλογές της και συνεργασίες, αλλά και με την έντονη δράση της στο Φεμινιστικό Κίνημα της χώρας. Η αφορμή, ήρθε πριν από λίγες μέρες, όταν ανακοινώθηκαν οι εμφανίσεις της, μαζί με την Μαρίζα Κωχ, στη μουσική σκηνή Σφίγγα για τρία Σάββατα. Η συνέντευξη, έγινε τελικά συζήτηση και κάπως έτσι κατάλαβα πως μία φορά δεν είναι αρκετή με μία τέτοια γυναίκα. Είπαμε πολλά. Σίγουρα, έχουμε να πούμε άλλα τόσα. Άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές, στη συζήτηση μας, που και οι δύο βρήκαμε ιστορίες και θέματα που πρέπει κάποια μέρα να γράψει η ίδια σε βιβλία…

Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη ([email protected])

Νένα Βενετσάνου : "Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις σουσουράδες της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε"

Θέλω να ξεκινήσουμε τη συζήτηση μας με την παρουσία σας και φέτος στη νυχτερινή Αθήνα και μάλιστα μαζί με ακόμα μία σπουδαία και αγαπημένη ερμηνεύτρια και δημιουργό. Πως νιώθετε που συνεχίζεται αυτή η ωραία ιστορία που φτιάξατε για το «Ξανθό κορίτσι της Σαντορίνη»;
Παλιά, όταν κάναμε εμφανίσεις μαζί με την Μαρίζα, πάντα μου έλεγε για αυτή την περίοδο της ζωής της. Δηλαδή, μιλάμε για πριν από 20 χρόνια! Αλλά τελικά, αυτό το πράγμα κατέληξε σε βιβλίο, κάτι που για μένα ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη. Το παρουσίασα μάλιστα μαζί με άλλους, στο polis cafe στην Αθήνα. Μετά, η Μαρίζα που είναι πάντα επί των επάλξεων, μου λέει γιατι δεν το παρουσιάζουμε αυτό σε σκηνή – Η Μαρίζα κατεβάζει συνεχώς ιδέες, είναι παραγωγική – Και της λέω «πώς να το ανεβάσουμε;» και μου λέει να κάνουμε αναλόγιο. Έτσι έγινε αυτή η ιστορία. Σιγά σιγά μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία για να δούμε πως γίνεται. Στην αρχή, είχε η Μαρίζα την ιδέα να φωνάξει κάποιους ανθρώπους να μας βοηθήσουν αλλά επειδή δεν τους έπαιρνε ο χρόνος, άλλοι φοβήθηκαν, είπαν μάλλον δυο τέτοια «τέρατα» πως θα τα χουλανδρίσω (γελάει) επί σκηνής. Την κοπανάγανε… Και μείναμε δεκαπέντε μέρες πριν από την παράσταση, γιατί η Μαρίζα μου είχε πει τότε πως θα κάνουμε παραστάσεις κάθε Σάββατο στο Trii Art Hub, είναι ένας χώρος που ήταν ο παλιός Δίαυλος που είμαστε συνδεδεμένες και οι δυο. Δηλαδή όλο αυτό, είχε μια σχετική περιπέτεια στην αρχή.
Οπότε υπήρξαν δυσκολίες για να γίνει
Θα σας το πω με νούμερα. 35000 λέξεις έπρεπε να χωρέσουν σε μία ώρα και ένα τέταρτο. Δηλαδή να γίνουν 6000. Που σημαίνει πως ή θα κάναμε ένα σχόλιο πάνω στο βιβλίο ή θα έπρεπε να πάρουμε το ίδιο το βιβλίο, κρατώντας το ύφος της Μαρίζας, και να κάναμε μια σμίκρυνση του. Τελικά έγινε το δεύτερο και το έκανα εγώ επειδή δε προλαβαίναμε. Ευτυχώς είμαι καλή σε αυτά! Έτσι μπορέσαμε και στήσαμε αυτή την παράσταση που έχει άξονα, βέβαια, την Μαρίζα αλλά έχει άξονα και την μάνα. Την μάνα της.
Δηλαδή στηρίζεστε ακριβώς πάνω στο βιβλίο
Δεν υπάρχουν λέξεις δικές μου. Είναι λέξεις της Μαρίζας. Όλα. Δεν έχω σχολιάσει δηλαδή εγώ. Έχω σεβαστεί τον τρόπο που έχει γράψει το βιβλίο της. Και θα σας πω και το γιατί. Η Μαρίζα έγραψε όπως μιλάει. Είναι προφορικός λόγος κι αυτό περνάει πάρα πολύ στο θεατρικό. Η δυσκολία ήταν να κάνω την αφαίρεση όλων αυτών των λέξεων και να μείνει η ουσία. Του στυλ, της γραφής και τα ιστορικά γεγονότα.
Οπότε δεν είναι απαραίτητο για κάποιον που θα έρθει να σας ακούσει, να έχει διαβάσει από πριν το βιβλίο.
Ακριβώς. Βγαίνει μπροστά του το βιβλίο και του ανοίγει και την όρεξη κιόλας γιατί το βιβλίο αυτό έχει και μία άλλη μαγική ιδιότητα. Ενώ μιλάει για πολύ σκληρά χρόνια, για πολλές σκληρές εμπειρίες, παρουσιάζει τη ζωή σαν περιπέτεια και όχι σαν βάσανο. Οπότε, έχοντας και την Μαρίζα μπροστά, δίνει πολύ μεγάλη αισιοδοξία στους θεατές.
Είναι η ζωή περιπέτεια;
Βέβαια! Έτσι είναι η ζωή, πολεμάμε οι άνθρωποι, δεν παραιτούμαστε . Επίσης βοηθάμε… Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαρίζα βοηθάει κόσμο, έχει μεγάλη ευαισθησία στα παιδιά. Όλο αυτό το προφίλ που έχει ως ενήλικας, σε μια ζωή δύσκολη ως καλλιτέχνης, γυναίκα, μάνα. Σκέψου, έγινε μάνα δεκατεσσάρων χρονών… Όλο αυτό λοιπόν, έτσι έπρεπε να γίνει. Δε μπορείς να το αλλάξεις αυτό, είναι τα δεδομένα.
Πως είναι να δουλεύετε με την Μαρίζα Κωχ;
Για μένα είναι πολύ ευχάριστο γιατί εγώ αξιοποιώ τα πράγματα. Και η Μαρίζα το ίδιο, απλά αυτή τρέχει μπροστά, εγώ κάθομαι επιφυλακή. Χαζεύω τις καταστροφές δηλαδή. Κάπως έτσι… Έχει μεγάλη ορμή η Μαρίζα. Είναι πρωτοπόρος. Την θαυμάζω απλά! Είναι δημιουργός, είναι μια γυναίκα όμορφη, τα έχει όλα! Υπάρχει μια υπόγεια ένωση αλλά είμαστε εντελώς διαφορετικές στην έκφραση.
Τι έχει αλλάξει και τι έχει μείνει ίδιο για εσάς τις δύο από τα χρόνια στον Δίαυλο μέχρι τις φετινές εμφανίσεις σας στη Σφίγγα;
Τα μαλλιά, τα μαλλιά! (γέλια) Δεν έχουμε χάσει τα μαλλιά μας ακόμα… Εντάξει, τώρα σοβαρά. Δεν είμαστε ίδιες, όχι.
Ωστόσο φαντάζομαι παραμένει η διάθεση για δημιουργία που είχατε και τότε
Είναι παιχνίδι. Ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, χιούμορ αλλά αυτό όλο γίνεται χωρίς συμφέρον. Ξέρετε υπάρχουν πολλές συνεργασίες που γίνονται γιατί πρέπει να γίνουν για εμπορικούς λόγους. Σε εμάς δε ξεκινάει από εκεί, καταλήγει όμως εκεί! Έχουμε πάντα επιτυχία επειδή ο κόσμος έρχεται και βλέπει κάτι που είναι πραγματικά αληθινό και το έχει ανάγκη. Δεν είναι «φτιαχτό» ας πούμε, δεν είμαστε ψεύτες
Και βγαίνει αυτό ξεκάθαρα
Ναι, ναι! Δημιουργείται ένας ηλεκτρισμός. Έχει πολύ μεγάλη δύναμη αυτό. Δηλαδή, ότι εγώ διαβάζω είναι η έκπληξη από μένα για το κοινό που δε ξέρει αυτή την πλευρά μου. Αλλά, η παρουσία της Μαρίζας πάνω εκεί που κάθεται και ακούει αυτά που έχει γράψει με ένα ύφος σαν να είναι ένα παιδάκι του τύπου «μα εγώ τα έγραψα αυτά;» και που είναι εκεί, πάνω στη σκηνή, δίνει μια άλλη δυναμική. Δεν είναι δηλαδή κάτι που απουσιάζει ο πρωταγωνιστής, είναι εκεί με την παρουσία της, με την ομορφιά της… Δεν είναι καν ένας μονόλογος, δεν το κάνει μόνη της για τον εαυτό της. Έχουν γίνει πολλά τέτοια, είναι και της μόδας να μιλάνε οι καλλιτέχνες για τον εαυτό τους αλλά η ιδέα της Μαρίζας να είναι στη σκηνή κάποιος άλλος που αισθάνεται εμπιστοσύνη, φιλία κτλ κι αυτή ήμουνα εγώ, βγαίνει όλο αυτό στη σκηνή και ολοκληρώνεται ένας κύκλος. Σου λέει ο άλλος, έχω δει κάτι που με έκανε να αισθανθώ πράγματα, να μάθω. Βγαίνει πολύ ωραίο…
Να μιλήσουμε για τις συνεργασίες σας…
Ξέρετε, εγώ είμαι ένας άνθρωπος που παίρνει φωτιά αμέσως. Δε περιμένω ο άλλος να μου δώσει τη λύση. Βρίσκω δέκα λύσεις μόνη μου. Είμαι πολύ εύκολη στις συνεργασίες μου
Ήσασταν καλά πάντα μέσα στις συνεργασίες που κάνατε ή υπήρξαν και κάποιες που τις κάνατε επειδή, για κάποιους λόγους, έπρεπε να γίνουν;
Όχι, δεν το έχω κάνει αυτό. Ποτέ δε κάνω συνεργασίες που δεν τις θέλω. Δηλαδή, άμα στεναχωρηθώ την σταματάω, αλλά δε μου έχει τύχει αυτό το πράγμα. Εντάξει, έχουμε σταματήσει κατά καιρούς αλλά επειδή οι συνεργασίες, εντάξει, δεν είναι αιώνιες. Ο καιρός αλλάζει και ο καλλιτέχνης πρέπει να αλλάζει
Να πάμε στα χρόνια της Γαλλίας και στις σπουδές σας εκεί. Τι έχετε κρατήσει από εκείνα τα χρόνια;
 Τη δομή της σκέψης. Την οργάνωση πάνω σε αυτό που κάνω. Αυτό. Το κράτησα για μετά. Ήταν δηλαδή, αυτό που με επηρέασε περισσότερο. Ούτε καν φανταζόμουν πριν πως θα μπορούσα να κάνω καριέρα στο τραγούδι, δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Εγώ ήθελα να γίνω ιστορικός τέχνης, αυτό έχω σπουδάσει. Έχω κάνει και αρχαιολογία αλλά περισσότερο με ενδιαφέρει η ιστορία της τέχνης. Και μάλιστα είχα μια ειδικότητα πάνω στον 20ο αιώνα. Τα χρόνια εκείνα  λοιπόν, μαζί με μια ευκολία που είχα να προσαρμόζομαι, με οδήγησαν στο να κάνω μια αρχή με το τραγούδι…

 

Νένα Βενετσάνου : "Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις σουσουράδες της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε"

 

Πολλοί άνθρωποι του χώρου, όταν συζητάμε για εσάς, μου λένε πως κακώς μείνατε στην Ελλάδα. Το καλλιτεχνικό σας εκτόπισμα ήταν για μεγαλύτερα σύνορα από αυτά της χώρας. Και η αλήθεια είναι πως θα μπορούσατε να μείνετε στη Γαλλία ή να φύγετε αργότερα πάλι όταν κάνατε και τις συναυλίες ή τις διαλέξεις στο εξωτερικό. Το σκεφτήκατε ποτέ να το κάνετε;
Κοιτάξτε, η Γαλλία είναι μία χώρα για μένα που είναι πάντα ανοιχτή. Αλλά, το είδος του τραγουδιού που κάνω, η ρίζα του, είναι εδώ. Εγώ δεν τραγουδάω σε 150 γλώσσες. Τραγουδάω τα ελληνικά. Κι έξω, έχω τραγουδήσει μόνο ελληνικά. Ενώ είμαι γαλλόφωνη. Αλλά ξέρετε τι γίνεται; Το τραγουδιστικό ιδίωμα που έχουμε εμείς, είναι μοναδικό! Αν δεν το υποστηρίξουμε εμείς, ποιος θα το υποστηρίξει; Δηλαδή, εγώ να τραγουδήσω γαλλικά. Ποτέ όμως δε θα τραγουδήσω σαν γαλλίδα. Ποτέ δε θα τραγουδήσω σαν ισπανίδα. Ποτέ δε θα τραγουδήσω τα Λιντ όπως μια γερμανίδα. Όπως και μια γερμανίδα δε μπορεί να τραγουδήσει ζεϊμπέκικο. Υπάρχουν όρια, σύνορα δηλαδή, στη τέχνη. Διαφωνώ κάθετα που οι έλληνες καλλιτέχνες προσπαθούν να δείξουν πως είναι κοσμοπολίτες με το να τραγουδάνε, άσχημα, τα αγγλικά τραγούδια. Μα γιατί να το κάνουν, γιατί;
Δηλαδή, καταλαβαίνω, πως η πορεία σας ήταν δική σας επιλογή
Ναι, ήταν μια επιλογή. Εγώ εδώ είχα και τη μαμά μου… Ξέρετε, η ξενιτιά δεν είναι ωραίο πράγμα. Επειδή ζούσα έξω, κι ο αδερφός μου επίσης, ο μπαμπάς μου ήταν ναυτικός, σαν οικογένεια πηγαινοερχόμασταν. Έχουμε ζήσει δηλαδή την απουσία, την στέρηση των αγαπημένων ανθρώπων και δεν ήθελα τότε να μείνει η μαμά μου μόνη της, ούτε εγώ ήθελα να είμαι μόνη μου. Η ξενιτιά σε κάνει να είσαι μόνος σου… Ακόμα και στη Γαλλία, που για μένα είναι μια δεύτερη πατρίδα και μάλιστα μια πνευματική πατρίδα, δηλαδή με ενδιαφέρει πολύ η νοοτροπία της, η κουλτούρα, το φαγητό της. Όλα! Δεν ήταν όμως αρκετά όλα αυτά για να χάσω το ωραίο κλίμα της Αττικής
Η επιλογή σας να ασχοληθείτε, μέχρι και στις πρόσφατες εκλογές, με την πολιτική μπορεί να εντυπωσίασε κάποιους, από την άλλη όμως, όσοι ξέρουμε την ιστορία σας, γνωρίζουμε πως πάντα είχατε έντονη παρουσία στην πολιτική και στη κοινωνική ζωή του τόπου. Υποθέτω θα συμβαίνει πάντα…
Ελπίζω! Ασχολούμαι βέβαια όσο μπορώ. Δεν είναι στόχος για μένα να μπω στην πολιτική. Με την έννοια πως για να είσαι στην πολιτική πρέπει να είσαι εκεί. Όπως είμαι εγώ στο τραγούδι. Θέλει αφοσίωση. Όπως είναι σε όλα δηλαδή. Δε μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα μαζί. Αν κάποια στιγμή αισθανθώ πως δεν έχω να πω κάτι στο τραγούδι, που θα έρθει κι αυτή η στιγμή λογικά, μπορεί τότε να με ενδιαφέρει η πολιτική, αλλά μπορεί να μην ενδιαφέρεται η πολιτική τότε για μένα. Μπορεί να βρω άλλα πράγματα να κάνω.
Άλλωστε και μέσα από τη μουσική μπορεί κάποιος να κάνει τις πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις του
Εμένα με ενδιαφέρει το φεμινιστικό, η θέση της γυναίκας. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτό.
Το «Κουτί της πανδώρας» ήταν ένας δίσκος βαθιά πολιτικός και μάλιστα ο πρώτος φεμινιστικός δίσκος στην Ελλάδα. Σε μία ζόρικη εποχή για την γυναίκα. Τι θυμάστε από εκείνη την εποχή;
Και τι δε θυμάμαι! Ήταν πρώτα δυσκολία για να τον βγάλουμε. Ήταν να γίνει διπλός δίσκος και τελικά έγινε μονός, χωρίς ορχήστρα! Δηλαδή, μου άλλαξαν τα φώτα…
Και στη δεύτερη εκδοχή, έλειπαν και κομμάτια;
Αυτό έγινε επειδή ενώθηκαν δύο δίσκοι για να χωρέσουν σε ένα cd και βγήκαν τότε κάποια τραγούδια. Εγώ ήμουν αυτή που τα έβγαλα. Δηλαδή τους πρότεινα αυτά και θεώρησαν πως έτσι έπρεπε να γίνει. Το συναποφασίσαμε δηλαδή.
Καλό που το λέμε αυτό, επειδή πολλοί νομίζουν πως το έκανε η δισκογραφική
Όχι, όχι, έπρεπε να χωρέσουν στο ένα cd. Δε μου δίνανε δύο cd (γέλια). Μη νομίζετε πως είναι όλα εύκολα για μένα… Ήταν εύκολα. Αλλά δεν ήταν όλα
Ήταν όμως ένας δίσκος εξαιρετικός!
Έχω φάει πολύ μπούλιγκ για αυτόν τον δίσκο… Άστα, είναι για να τα γράφω στην αυτοβιογραφία μου! Αυτός ο δίσκος είναι μελοποιημένη ποίηση. Είναι η δεκαετία του ’30, του ’60 και του ’80. Ήθελα να πάρω τον λόγο των γυναικών. Πώς μιλάει δηλαδή μια γυναίκα. Όταν λοιπόν, μιλάει για τραγούδι των γυναικών, πρέπει να μιλάει μια γυναίκα, δε μπορεί να μιλήσει κάποιος άλλος για τη γυναίκα. Όταν μιλάει μια γυναίκα για τον πως βλέπει τον κόσμο, πως αισθάνεται αυτό είναι πιο αλήθεια. Κι έτσι εγώ βρήκα ποιήτριες, όπως η φοβερή Ζωή Καρέλλη, με την οποία μάλιστα γνωρίστηκα. Είχα πάει στο σπίτι της. Μια εξαιρετική κυρία… Επίσης, υπήρχε η Βικτωρία Θεοδώρου κι άλλες γυναίκες, τις οποίες όμως, επειδή δε μου δώσανε τη δυνατότητα να κάνω τον δεύτερο δίσκο τις έβαλα στα άλλα cd, τα επόμενα. Πάντα όμως σκέφτομαι «αχ αυτό να μπορούσε να πάει στην θέση του, την πραγματική, θα ήταν πολύ δυνατό» αλλά τέλος πάντων, αυτά δε ξαναγίνονται…
Κάποια στιγμή θα μπορούσαν να μαζευτούν και να γίνει ένα ολοκληρωμένο έργο
Α καλά, δεν υπάρχει περίπτωση και θα σας πω και το γιατί. Αφού δεν υπάρχει δισκογραφία
Σαφώς έχουν αλλάξει τα πράγματα για την γυναίκα από τότε, ωστόσο είστε ικανοποιημένη από την εξέλιξη;
Άμα κοιτάξεις αυτά που συμβαίνουν, στην Αφρική, στο Ιραν, στην Ινδία ας πούμε, λες πως εδώ τουλάχιστον δεν υπάρχει τέτοια πίεση. Όμως στην Ελλάδα υπάρχει πολύ ρατσισμός. Κάνουν πως είναι προοδευτικοί οι άντρες αλλά δεν είναι. Είναι βίαιοι και προσβλητικοί προς τις γυναίκες δυστυχώς. Το παίζουν κανακάρηδες. Κι αυτό το πράγμα τους κάνει να έχουν έπαρση, να νομίζουν πως είναι κάτι παραπάνω. Αν κάτσει κάποιος και σκεφτεί τη θέση του ως άνθρωπος σε αυτή την κοινωνία, δε μπορεί να έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Είναι θέμα παιδείας;
Το θέμα των δυο φύλων ναι. Βασικά, πιστεύω πως οι περισσότεροι άντρες δεν έχουν και τη σωστή εξήγηση για τον ρόλο τους. Ο ρόλος δεν είναι να είσαι ο δυνατός επειδή κάποια στιγμή θα βρεις κάποιον άλλον που θα είναι πιο δυνατός ή ακόμα και πιο αδύναμος. Τι κάνεις; Βρίσκεις δηλαδή κάποιον που είναι αδύναμος. Τι τον κάνεις; Δούλο; Δηλαδή, οι σχέσεις των φύλων είναι καθαρά θέμα εξουσίας. Κοίταζα ένα ντοκιμαντέρ στο Κανάλι της Βουλής για τους βιασμούς στο Κονγκό. Εκεί λοιπόν, βιάζουν τις γυναίκες για τιμωρία και μάλιστα δημόσια. Το θεωρούν αυτό ένα όπλο. Στον αιώνα μας! Αυτό λοιπόν, είναι θέμα εκπαίδευσης. Ακόμα και σε εμάς, που δεν έχουμε πόλεμο, σε μια τέτοια περίπτωση αν γίνει, θα δούμε τέτοια συμπτώματα. Όπως έγινε στον Β’ Παγκόσμιο
Νιώσατε να σας στοχοποιούν λόγω του πολιτικού λόγου σας;
 Ναι. Για τις φεμινιστικές μου ιδέες αλλά και για το ότι ανήκω στην Αριστερά. Ξέρετε, οι άνθρωποι που αποφασίζουν και έχουνε λεφτά στη τέχνη, θέλουν ανθρώπους που δεν έχουν προσωπικότητα ή έχουν μια κοινή προσωπικότητα που δεν τους φέρνουν αντίρρηση. Εγώ έχω δέκα ιδέες και μπορώ να φτιάξω κι άλλες δέκα. Ε, αυτό δεν τους αρέσει, τους μπερδεύει κιόλας. Δηλαδή πρέπει ο άλλος να έχει λιγότερη φαντασία από αυτούς αλλά είναι και ηλίθιοι επειδή δε καταλαβαίνουν πως πληρώνομαι για να έχω φαντασία.
  Η γνωριμία και συνεργασία σας με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη πως ήταν; Τι θυμάστε πιο έντονα από αυτούς;
Αυτό είναι άλλο θέμα βιβλίου… Αυτά που αισθάνομαι για τον Χατζιδάκι, ήταν μια υπέροχη εμπειρία και μαθητεία. Δηλαδή κατάλαβα, όσο κι αν φανεί περίεργο, πως ήταν και δική μου επιλογή, γιατί θα μπορούσα να κάνω άλλα πράγματα. Όπως είπατε και πριν, θα μπορούσα να φύγω, να κάνω οτιδήποτε τότε. Όμως για μένα, ζητούμενο ήταν να καταλάβω τι ήταν αυτό το τραγούδι που βγήκε μετά τον πόλεμο. Μετά τη δεκαετία του ’50. Τις απαντήσεις τις πήρα με το να καταλάβω τι σημαίνει το έντεχνο τραγούδι για την ελληνική μουσική. Το βρήκα λοιπόν σε αυτούς τους ανθρώπους, με το να μου μάθουν πώς να ερμηνεύω ένα τραγούδι. Όταν λοιπόν ερμηνεύω τον «Ματωμένο γάμο» σκέφτομαι τι είναι αυτό που θα με κάνει να το τραγουδήσω σήμερα και να αρέσει; Δηλαδή, να μπορέσω να το περάσω με σημερινά δεδομένα. Αυτό είναι το δύσκολο στην αναπαραγωγή της μουσικής.
Αυτό θα μπορούσε να είναι και η έννοια του έντεχνου τραγουδιού;
Βεβαίως. Το ελληνικό έντεχνο τραγούδι, επειδή εμπνέεται από πολλά είδη μουσικής πρέπει να ισορροπήσει σε αυτή την χαρμολύπη που είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής τέχνης. Είναι μια ολόκληρη ζωή για μένα όλο αυτό. Ασχολούμαι 40 χρόνια και είναι ολόκληρη διαδικασία και προετοιμασία. Είναι ποιος ξέρει να το κάνει και ποιος δε ξέρει…Το να ανοιγοκλείνουμε το στοματάκι και να τραγουδάμε τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη και να νομίζουμε πως κάναμε και κάτι, δε γίνεται. Πρέπει δηλαδή να δει ο ερμηνευτής αν συγκινεί και όχι να διεκπεραιώνει. Άμα συγκινεί, πρέπει μετά να καταλάβει αν συγκινεί το τραγούδι ή αν συγκινεί αυτός. Πρέπει λοιπόν να συγκινεί αυτός, ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Γι’ αυτό διαφωνώ όταν ακούω να τραγουδάνε τον Χατζιδάκι με κλασσικές φωνές. Πρέπει να είναι πάρα πολύ καλή η κλασσική φωνή για να τραγουδήσει και να μεταδώσει συγκίνηση και συνήθως δε γίνεται.
  Πρόσφατα συνεργαστήκατε με την Κατερίνα Πολέμη, μία νέα δημιουργό για το τραγούδι της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Θεάτρου Πορεία. Είναι πάντα ανοιχτές οι κεραίες για ό,τι καινούριο υπάρχει εκεί έξω;
Ναι! Ένα τραγούδι κάναμε. Είναι πολύ δυναμική η Κατερίνα Πολέμη. Μου αρέσει! Την συμπάθησα πάρα πολύ. Αμέσως! Είναι μοναδική, έχει έναν συνδυασμό μοναδικό. Μου αρέσουν νέα παιδιά που βγάζουν κάτι δικό τους. Που δεν το έχει άλλος. Ας πούμε, πολλοί παίζουν latin μουσική αλλά κανείς δε μπορεί να παίξει όπως η Πολέμη επειδή το ξέρει το είδος, το βιώνει, το έχει στο DNA της. Αυτό δε πρέπει να ξεχνάμε στο τραγούδι. Ότι η καταγωγή παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, συνδέεται με τη γλώσσα τη μητρική.
 Έχετε πει σε συνεντεύξεις σας πως έχετε νιώσει δέος στη συνεργασία σας με τον Νίκο Μαμαγκάκη. Τι είχε αυτή η συνεργασία που σας έκανε να νιώσετε έτσι;
Α καλά, αυτός ήτανε άλλο πράγμα… Μπορώ να σας πω πως η συνεργασία μου μαζί του μου άνοιξε άλλους δρόμους. Άρχισα δίπλα του να αξιώνω τον εαυτό μου με κάτι πιο καλλιτεχνικό. Ήταν πολύ καλός συνεργάτης και φίλος. Είχαμε μια φιλία, πολύ «αντρίκια»

 

Νένα Βενετσάνου : "Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις σουσουράδες της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε"

 

Υπάρχουν πράγματα που θα θέλατε να κάνετε κι ακόμα δεν έγιναν;
Ναι, υπάρχουν δυο τρία πράγματα που πρέπει να τα κάνω οπωσδήποτε, αλλά δε βρίσκω συχνά καλούς συνεργάτες. Είναι το θέμα της παραγωγής σε αυτή τη δουλειά που με απασχολεί. Λείπουν οι παραγωγοί. Ξέρετε, δε μπορεί κάθε καλλιτέχνης να κάνει μόνος του τα πάντα. Δε γίνεται. Μπορώ να το κάνω εγώ για να τραγουδήσω κάποια τραγούδια και να δείξω πως υπάρχω, αλλά στο στάδιο που είμαι δε μπορώ να το κάνω επειδή το θέμα δεν είναι μόνο να υπάρχω, αλλά να κάνω και κάτι πιο περίπλοκο, γιατί έχω φτάσει σε αυτό το σημείο. Άμα δω πως δε μπορώ να τα κάνω, θα αρχίσω πάλι από την αρχή. Ξέρετε, δεν υπάρχουν χρήματα στον πολιτισμό. Δίνονται για σαχλαμάρες. Η Αριστερά είναι βίαιη απέναντι στους καλλιτέχνες. Η Δεξιά τους αγνοεί και που και που «παίξε μας και λίγη κιθαρίτσα». Όλο αυτό γίνεται για το θεαθήναι και όχι για την ουσία. Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο τον πνευματικό και το κοινό που στηρίζει… Δεν θα υπήρχαμε αν δεν υπήρχε το κοινό. Θα ήμασταν στο σπίτι μας. Βλέπεις από τη μία μια ανάγκη του κόσμου για αυτή τη λειτουργία της τέχνης και από την άλλη βλέπεις μια αδιαφορία από πάνω που λες τι είναι αυτό τώρα; Είναι απογοητευτικό αλλά εμείς θα νικήσουμε! Να σας πω κάτι; Από όλες αυτές τις «σουσουράδες» της εποχής μόνο εμείς θα μείνουμε. Σε κάθε εποχή μένει η τέχνη. Αυτή είναι που χαρακτηρίζει κάθε εποχή. Δε μένει, ας πούμε ο λόγος που θα πεις σε μια προεκλογική εκστρατεία. Πρέπει να είναι ο Επιτάφιος του Περικλή ας πούμε για να μείνει. Αν μπορεί κάποιος, ας τον γράψει… Αλλά, είναι και «επιτάφιος» ε; Δεν είναι κάτι που σε πάει μπροστά, είναι κάτι που δείχνει να αποδέχεσαι την ήττα. Ενώ αυτό που έμεινε από την εποχή του Περικλή, είναι ο Παρθενώνας. Είναι η ομορφιά που μένει λοιπόν. Αυτό αν το σκεφτόταν οι πολιτικοί, θα είχαν δίπλα τους πολλούς καλλιτέχνες. Το λέμε πολλές φορές και με την Μαρίζα αυτό. Ότι πρέπει να έχουμε πάντα κάτι για να μας κάνει να επιβιώνουμε σε αυτή την καλλιτεχνική ζωή. Άλλο βιβλίο θα μπορούσε να γίνει κι αυτό…
Έχετε να γράψετε πολλά βιβλία μόλις τελειώσουμε αυτή τη συνέντευξη…
Είναι η εμπειρία που σίγουρα δεν μεταφέρεται σε ένα βιβλίο, αλλά να, αυτό που κάνουμε τώρα με την Μαρίζα. Εκείνη ασχολείται με τη μουσική, είναι συνθέτρια, τραγουδίστρια, έχει κάνει πολλά πράγματα μέσα στον χώρο του τραγουδιού. Αυτά όμως που λέει η Μαρίζα μέσα σε αυτό το βιβλίο, δε μπορεί να τα πει με τα τραγούδια. Ο κόσμος δεν τα ήξερα. Και άλλαξε το ένδυμα της, έγινε συγγραφέας ενώ δεν έχει πάει ούτε μια μέρα σχολείο. Το οποίο δεν σημαίνει τίποτα. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι αναλφάβητος και να έχει άλλους τρόπους να σου μεταφέρει. Η μόρφωση στην τέχνη, είναι για σένα δεν είναι για τους άλλους. Σε βοηθάει η μόρφωση για σένα. Δηλαδή, την Κάλλας δεν την απολάμβαναν επειδή είχε γνώσεις στη μουσική. Και το ότι η Μαρίζα είναι καλλιτέχνης, της επέτρεψε να βρει τρόπο, που είναι η συγγραφή, για να πει πράγματα. Σας λέω, είναι φοβερή…
Είναι ωραίο να θαυμάζεις τον συνεργάτη σου!
Είναι φοβερή και την λατρεύει ο κόσμος
Και οι δυο σας έχετε χτίσει μια σχέση ειλικρίνειας με τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια
Η Μαρίζα πιο πολύ. Είναι πιο λαϊκή καλλιτέχνης από εμένα. Εμένα επειδή το είδος μου είναι λίγο πιο έντεχνο, σε μια άλλη κατηγορία από το δικό της που επίσης είναι έντεχνο, δεν είμαι όπως αυτή. Με την Μαρίζα τα ξεχνάς όλα
Πως θα θέλατε να φεύγουν όσοι θα έρθουν να σας ακούσουν στη Σφίγγα φέτος;
Αισιόδοξοι. Με ψηλά το φρόνημα.

 

 

 

Η Μαρίζα Κωχ και η Νένα Βενετσάνου παρουσιάζουν στη μουσική σκηνή Σφίγγα τα Σάββατα 19, 26 Οκτωβρίου και 2 Νοεμβρίου για τρεις παραστάσεις την μουσική-θεατρική εκδοχή του αυτοβιογραφικού  βιβλίου της Μαρίζας Κωχ:  «Το Ξανθό Κορίτσι της Σαντορίνης». 

 

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

Rating: 5.0/5. From 3 votes.
Please wait...
Tagged with:    

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Related Articles

1
Το σχόλιο σου

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
Recent comment authors
  Subscribe  
Νεότερα Παλιότερα most voted
Notify of
trackback

[…] Κωχ και η Νένα Βενετσάνου παρουσιάζουν στη μουσική σκηνή Σφίγγα τα Σάββατα 19, […]

Επιπλέον παραστάσεις για το “Φινιστρίνι” στο Θέατρο Αυλαία!
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Λίγες ημέρες πριν επιστρέψει το πολύ πετυχημένο «Φινιστρίνι» στη Θεσσαλονίκη τα εισιτήρια και για τις δυο παραστάσεις, στις 18 και στις 19 Νοεμβρίου έχουν ήδη εξαντληθεί. Για αυτό το λόγο το «Φινιστρίνι» πήρε παράταση για τη Δευτέρα 25 και την Τρίτη 26 Νοεμβρίου, στο θέατρο Αυλαία.   Το «Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα, σε σκηνοθεσία Πέτρου […]

Read More
Στο νέο του βιβλίο, ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για τη ζωή του Καποδίστρια
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Το νέο βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Είναι ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια, του σπουδαίου Κερκυραίου πολιτικού και θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, που ήρθε στην Ελλάδα σαν σωτήρας και έμεινε στην Ιστορία σαν μια ευκαιρία […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
VIDEO CLIP
Οι Babo Koro κάνανε το πιο ωραίο (και συγκινητικό) video clip που έχεις δει!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ

Οι Babo Koro, το συγκρότημα που αντηχεί φωνές των Βαλκανίων και της Μεσογείου, συναντούν τον εξαιρετικό Κρητικό σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη, γνωστό από την τηλεοπτική σειρά Το Νησί, για να αφηγηθούν μαζί μια ιστορία. Μια ιστορία παλιά και σύγχρονη, δύο ερωτευμένων παιδιών, που ξαφνικά και άγρια υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τον κόσμο που ήξεραν και μαζί του τα όνειρά τους.     Μια […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!