Νίκος Πορτοκάλογλου… “Γίνεται να ξαναενωθούμε για να πετύχουμε έναν ωραίο στόχο” | Συνέντευξη

Συνέντευξη : ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΙΔΗΣ 

Είναι από τους τραγουδοποιούς που, διαχρονικά, έχουν προσφέρει σημαντικές στιγμές στην ελληνική δισκογραφία και στην μουσική. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου έχει ντύσει με τραγούδια του τους έρωτες μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας και έχει γεμίσει με νότες τις αναμνήσεις μας… Πόσο ωραίο είναι να συζητάω μαζί του για το καινούριο του project και να μιλάει γι ‘αυτό με την διάθεση ενός νέου ανθρώπου που ξεκινάει τώρα! Ο Πορτοκάλογλου θα είναι πάντα καινούριος… κάπως όπως τα παιδιά που θα τον συνοδεύσουν φέτος στις συναυλίες του, από τα Μουσικά Σχολεία των πόλεων που θα επισκεφθεί… Με αφορμή αυτές τις συναντήσεις του με τίτλο “Σχολική Εκδρομή”, κάναμε αυτή τη συνέντευξη… 

Φωτογράφος : Τάσος Βρεττός

 

Η «Σχολική Εκδρομή» είναι ένα οδοιπορικό στην Ελλάδα όπου συμπράττω με το συγκρότημα μου, τους «Ευγενείς Αλήτες» και τις χορωδίες των Μουσικών Σχολείων. Έχω επιλέξει κάποια τραγούδια όπου τα τραγουδάμε μαζί με τη χορωδία του Μουσικού Σχολείου, κάποια άλλα μόνο με το συγκρότημα μου που όλοι οι μουσικοί μου είναι και τραγουδιστές, οπότε λένε κι αυτοί κάποια τραγούδια, έχω μαζί μου την Αγάπη Διαγγελάκη, ένα νέο κορίτσι με καταπληκτική φωνή και σκηνική παρουσία, η οποία είναι κι αυτή απόφοιτος Μουσικού Σχολείου και επίσης, έχω προτείνει σε όλα τα Σχολεία να ανοίγουν τις συναυλίες με ένα αντιπροσωπευτικό συγκρότημα τους που θα παίξει, θα παρουσιάσει κάποια τραγούδια δικής τους επιλογής.

 

Η ιδέα αυτή με τα Μουσικά Σχολεία έχει προκύψει από δύο αφορμές. Η μία ήταν από μία πρόσκληση που είχα δεχτεί πριν μερικά χρόνια από το Μουσικό Σχολείο της Δράμας για μια συναυλία – αφιέρωμα στα τραγούδια μου, την οποία προετοίμασαν τα παιδιά, η ορχήστρα και η χορωδία του Σχολείου και πήγα εγώ με την κιθάρα μου και συμπράξαμε μαζί στο τέλος της χρονιάς. Αυτό ήταν το έναυσμα όπου ένιωσα την ζωντάνια, τον ενθουσιασμό, την φρεσκάδα των παιδιών, των εφήβων που με στείλανε κι εμένα πίσω στη δική μου εφηβεία. Αυτά τα παιδιά, είναι οι επόμενοι τραγουδοποιοί, οι επόμενοι συνθέτες, τραγουδιστές της χώρας.

Η δεύτερη αφορμή, είναι πως εδώ και πολλά χρόνια έχω παρατηρήσει πως έχει ξεπηδήσει μια νέα γενιά μουσικών, ακόμα από την δεκαετία του ’90, η οποία με εντυπωσίασε με τη γνώση και την αγάπη της για τη μουσική αλλά και με την ευρύτητα της γκάμας που είχε. 

Πάντα η μουσική μου ήταν μια σύνθεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ του παραδοσιακού και του μοντέρνου και για πολλά χρόνια δυσκολευόμουν να βρω μουσικούς που να αγαπάνε ας πούμε και τους δυο κόσμους και διαπίστωσα έκπληκτος πως άρχισε να ξεπηδάει μια νέα γενιά μουσικών που είχε τέτοια παιδεία.

 

Αυτό δηλαδή που εγώ προσπάθησα να κάνω μόνος μου, να συγκεράσω την αγάπη μου για την ξένη μουσική, είτε την ροκ, είτε την μπλουζ, ακόμα και την κλασσική μουσική με την αγάπη μου για το παραδοσιακό και το λαϊκό τραγούδι μας – το έκανα από τα πρώτα μου χρόνια μέχρι τώρα προσπαθώντας μόνος μου, αυτοδίδακτος, να συνθέσω αυτούς τους διαφορετικούς κόσμους- διαπίστωσα έκπληκτος πως τα παιδιά αυτά το αποκτούσαν ως εφόδιο στα σχολεία.

 

Βλέπω να υπάρχει αυτή η χαρά και ο ενθουσιασμός και από τα παιδιά και από τους καθηγητές τους που έχουμε έρθει σε επαφή και το αποτέλεσμα μπορώ να σας πω πως είναι μαγικό επειδή δεν το κάνουμε πρώτη φορά. Το έκανα δοκιμαστικά πέρυσι και στη Δράμα ξανά και στην Καλαμάτα και στην Κύπρο σε συνεργασία με Μουσικά Σχολεία. Οπότε έχω ήδη αισθανθεί τη δύναμη και τη συγκίνηση που βγαίνει από αυτό το σμίξιμο τριών διαφορετικών γενεών, της δικιάς μου, της γενιάς των μουσικών μου και της γενιάς των εφήβων και είναι ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που ελπίζω να το απολαύσετε κι εσείς

Δεν είναι πολύ ωραίο να υπάρχουν γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα μουσικό σχολείο, την ώρα που μας έχουν ζαλίσει όλοι με την κρίση, την οικονομία και το άγνωστο αύριο μας;

Συμφωνώ μαζί σας! Ξέρετε παλιότερα, οι δικοί μου γονείς, που λάτρευα και ακόμα τους θυμάμαι και τους τιμάω, είχαν έναν μεγάλο φόβο, μια μεγάλη ανασφάλεια όταν άρχισαν να βλέπουν ότι το παιδί τους έχει τρελαθεί με τη μουσική και ήταν όλη μέρα με την κιθάρα. Είχαν αγωνία για το πώς θα τα βγάλω πέρα και πως θα ζήσω και προσπάθησαν να με πείσουν να πάρω ένα πιο σοβαρό δίπλωμα, να πάω σε ένα Πανεπιστήμιο… Η ειρωνεία είναι , δηλαδή αυτό που δείχνει πόσο απρόοπτη είναι η ζωή, πως οι γονείς μου προσπαθήσανε να με πείσουν να δώσω στην Αρχιτεκτονική, πράγμα που έκανα τελικά αλλά επειδή δεν το πήρα ποτέ ζεστά απέτυχα και δεν μπήκα στη σχολή. Σκέφτομαι καμιά φορά τώρα, μέσα στα χρόνια της κρίσης και λέω που να ξέρανε οι καημένοι ότι θα έφτανε κάποια στιγμή που οι αρχιτέκτονες θα ήτανε άνεργοι σε αυτή τη χώρα και θα ξενιτευόντουσαν στα πιο απίθανα μέρη για να βρουν δουλειά και εγώ, με όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όλοι μας, εξακολουθώ να κάνω τη δουλειά που αγαπάω. Οπότε δε μπορείς να προβλέψεις τίποτα για το μέλλον. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να ακολουθήσουν αυτό που αγαπάνε και να δώσουν όλη τους τη ψυχή εκεί, να το κάνουνε σωστά…

 

Στα 35 χρόνια που είμαι στη δισκογραφία, έχουν μαζευτεί τόσα τραγούδια και το πρόβλημα πάντα είναι ποια θα αφήσω από έξω στις συναυλίες μου… Πρώτα από όλα κοιτάω να πω τραγούδια που συνεχίζουν να με αφορούν σήμερα και να μπορώ να τα τραγουδήσω, άσχετα αν τα έχω γράψει πριν 30 χρόνια ή πριν από έναν χρόνο. Το δεύτερο είναι πως με καθοδηγούν λίγο τα όργανα, το συγκρότημα που έχω κάθε φορά και σε αυτή την περίπτωση τώρα με την «Σχολική εκδρομή», σκεφτόμουνα και τραγούδια που θα ταιριάζανε σε μια εφηβική χορωδία.

 

 

Διακυμάνσεις στη σχέση μου με το κοινό, υπήρχαν στη πορεία μου. Δεν ήταν ομαλή όπως πολλοί νομίζουν. Τα πρώτα χρόνια με τους Φατμέ ήταν πολύ δύσκολα επειδή ήμασταν ένα παράξενο φρούτο που δεν μπορούσαν να το κατατάξουν κάποιοι εύκολα. Μετά όταν διαλύθηκε το συγκρότημα, που ξεκίνησα μόνος μου ήταν πάλι δύσκολα. Απλώς όλα αυτά ξεχνιούνται με τον καιρό και μένουν τα τραγούδια… ξέρετε, το παράξενο από εκείνη την εποχή που σας περιγράφω τώρα, μετά την διάλυση των Φατμέ, ήταν πως ενώ υπήρχε μια μεγάλη κάμψη στις πωλήσεις των δίσκων μου ή στις συναυλίες μου, τελικά έχουν μείνει πολλά τραγούδια εκείνης της περιόδου και έχουν αγαπηθεί αργότερα. Υπάρχει αυτό το παράδοξο σε εμένα και μου έχει συμβεί πάμπολλες φορές. Τραγούδια που στην αρχή μοιάζει να μην τα έδωσε σημασία κανείς και σιγά σιγά με τα χρόνια να ανεβαίνουν στην επιφάνεια και να θεωρούνται κλασσικά, να θεωρούνται επιτυχίες ενώ στην εποχή που βγήκαν δεν τα είχε προσέξει κανείς.

 

Είστε από τους καλλιτέχνες που κάνατε πάντα πολλές συναυλίες. Ακόμα και τα χρόνια που συνάδελφοι σας προτιμούσαν το μεγάλο κέρδος της Αθήνας (όταν υπήρχε), εσείς πάντα βγαίνατε «βόλτα» και νομίζω πως αυτό σας το αναγνωρίζει το κοινό της επαρχίας. Τι είναι για εσάς αυτή η επαφή με το κοινό;

Ναι, έβγαινα και τον χειμώνα εγώ! Η επαφή αυτή είναι το καλύτερο κομμάτι της δουλειάς μου. Είναι η κατάληξη όλων των προσπαθειών μου. Παλιότερα, όταν ήμουν νέος, προτιμούσα την μοναχική φάση του γραψίματος ή του στούντιο. Όσο όμως περνάνε τα χρόνια απολαμβάνω περισσότερο την επαφή με το κοινό. Αυτή την αμεσότητα, την συγκίνηση, την δύναμη που έχει η ζωντανή επαφή με τον κόσμο.

 

 

Οι νέοι άνθρωποι, των Μουσικών Σχολείων και όχι μόνο, που αγαπούν τη μουσική, ποια κίνητρα πρέπει να έχουν ώστε να βάλουν στόχους σε μια δισκογραφία που περνάει δύσκολα έτσι κι αλλιώς και σε μια χώρα που βιώνει την κρίση σε όλους πλέον τους τομείς;

Εγώ όταν ξεκινούσα ξέρω πως ήθελα πάση θυσία να ζήσω σαν μουσικός. Να γράφω τραγούδια, να έχω μια μπάντα και να κάνω πρόβες, να ταξιδεύουμε και να παίζουμε… αυτό ήταν το όνειρο μου. Δε σκεφτόμουνα ότι θέλω να πάρω μεγάλο αμάξι, ούτε ότι θέλω να χτίσω σπίτια. Δεν είχα ιδέα πως λειτουργούσε η δισκογραφία. Οι καιροί έχουν αλλάξει, η δισκογραφία δεν υπάρχει όπως την ξέραμε, αλλά υπάρχει το διαδίκτυο και τα νέα παιδιά βγάζουν τη μουσική τους στο youtube και επικοινωνούν με το κοινό, παλεύουν να στήσουν μια σχέση με τον κόσμο για να κάνουνε live σε μικρούς χώρους και να χτίσουν ένα δικό τους κοινό. Σίγουρα, οικονομικά είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα αλλά και τότε που υποτίθεται ήταν πιο εύκολα κανείς δε μπορούσε να σου εγγυηθεί πως θα πάνε τα πράγματα καλά. Υπήρχαν, αυτοί που λέμε οι λαϊκοί καλλιτέχνες που είχαν μεγάλη απήχηση αλλά ήταν και πάρα πολλοί άλλοι που παλεύανε να βρούνε χώρο στη δισκογραφία και στις μουσικές σκηνές και δυσκολευόντουσαν… Κάθε εποχή έχει άλλου είδους δυσκολίες. Τώρα βλέπουμε μια νέα γενιά δημιουργών και τραγουδιστών οι οποίοι έχουν αποκτήσει μεγάλο κοινό σε μια εποχή, που όπως είπαμε, δεν υπάρχει δισκογραφία πια. Κάνουν όμως επιτυχίες, έχουν πολύ κόσμο στις συναυλίες τους, τα τραγούδια τους αγαπιούνται από τον κόσμο άσχετα αν πλέον δε πάνε σε ένα δισκάδικο να τα αγοράσουν. Είναι άλλα τα μέσα, αλλά αυτό που δεν τελειώνει ποτέ είναι η ανάγκη όλων μας για τραγούδια, για μουσική…

 

Όταν κυκλοφόρησε το τελευταίο σας άλμπουμ, θυμάμαι πως είχα γράψει σε κάποιο περιοδικό πως είναι υπέροχο να βλέπεις καλλιτέχνες που θα μπορούσαν εύκολα να επαναπαύονται στις επιτυχίες τους και στα στάνταρ τους, τελικά αυτοί να ψάχνουν καινούριους τρόπους προσέγγισης της μουσικής. Ήταν ένας καινούριος Πορτοκάλογλου νομίζω σε αυτή τη δουλειά…

Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό που λέτε. Δε ξέρω αν τα καταφέρνω πάντα, όμως νιώθω αυτή την ανάγκη πάντα, να εξερευνήσω κάτι καινούριο, είτε στιχουργικά, είτε μουσικά, είτε ενορχηστρωτικά, είτε σαν συνεργασία με άλλους τραγουδιστές και μουσικούς. Αυτή η δίψα, ευτυχώς υπάρχει και δε δείχνει να αλλάζει…

Το κάνετε ακόμα και στον ίδιο τον Πορτοκάλογλου, σε τραγούδια που έχετε πει παλιότερα, δεν είναι λίγες οι φορές που τα παρουσιάσατε αλλιώς, σε ολόκληρα άλμπουμ μάλιστα, όπως ο «Άσωτος Υιός», το «Ίσως»…

Ναι, και στις συναυλίες μου το κάνω αυτό κάθε χρόνο. Έχω την ανάγκη εγώ πρώτα απ’ όλα να φρεσκάρω τη σχέση μου με τη δουλειά μου, δηλαδή αν παίζω ένα τραγούδι με τον ίδιο τρόπο επί δέκα χρόνια ας πούμε, θα βαριέμαι εγώ πρώτος. Θα αισθάνομαι πως έχω βάλει τον αυτόματο πιλότο και θα χάσω τη συναισθηματική σχέση μου με το τραγούδι, οπότε νιώθω την ανάγκη να το δω αλλιώς και νομίζω αυτό, τουλάχιστον σε ένα κομμάτι του κοινού, έχει το ίδιο αποτέλεσμα που έχει και σε εμένα. Αισθάνονται πως ανακαλύπτουνε τα παλιά τραγούδια.

 

 

Αυτοί που θα έρθουν στις συναυλίες μας φέτος, θέλω να κρατήσουν αυτή την ένωση διαφορετικών ανθρώπων, από διαφορετικούς χώρους, από διαφορετικές πόλεις, από διαφορετικές ηλικίες όπου ενώνονται και συνθέτουν κάτι όμορφο όλοι μαζί.

“Είναι αυτό που μου λείπει τα τελευταία χρόνια και αισθάνομαι πως ζούμε σε μια κοινωνία διαιρεμένη, διχασμένη, καχύποπτη, κοιτάει ο ένας τον άλλον με μισό μάτι είτε για λόγους οικονομικούς, είτε για λόγους πολιτικούς. Τα τελευταία χρόνια, αυτά της κρίσης, είναι τραυματικά χρόνια για όλους μας. Οπότε θέλω οι θεατές να φύγουν με ένα χαμόγελο, με μια πιο μαλακωμένη καρδιά και με μια ελπίδα, ότι να γίνεται να ξαναενωθούμε για να πετύχουμε έναν ωραίο στόχο…”

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης

[email protected]

Rating: 5.0/5. From 3 votes.
Please wait...

About the author /


Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
“Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια” στο Θέατρο Βέμπο | Εορταστικό πρόγραμμα
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το αριστούργημα του Στράτη Μυριβήλη «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια». Τη διασκευή αλλά και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Πέτρος Ζούλιας, τη μουσική η Ευανθία Ρεμπούτσικα ενώ τη δασκάλα Σαπφώ Βρανά υποδύεται η Λένα Παπαληγούρα.   «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια» δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα «Καθημερινή» την […]

Read More
Στο νέο του βιβλίο, ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για τη ζωή του Καποδίστρια
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Το νέο βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Είναι ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια, του σπουδαίου Κερκυραίου πολιτικού και θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, που ήρθε στην Ελλάδα σαν σωτήρας και έμεινε στην Ιστορία σαν μια ευκαιρία […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!