Ο Αργύρης Αγγέλου είναι περήφανος για τον “Συλλέκτη” (και το λέει συνέχεια!)| Συνέντευξη

“Το πιο εύκολο θα ήταν να βρούμε μια ωραία κωμωδία, να έρθει ο κόσμος και να γελάσει και να φύγει. Εμείς όμως επιλέξαμε ένα έργο που θέλαμε εμείς πρωτίστως να κάνουμε…”

 

Συνέντευξη | Επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])

 

Ο Αργύρης Αγγέλου μου μιλάει για την παράσταση που παρουσιάζει αυτή την περίοδο σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν :Ο Αλέξανδρος είναι πιο εξοικειωμένος σε αυτό το ρεπερτόριο οπότε του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Προτιμήσαμε λοιπόν τον δύσκολο δρόμο. Να πάμε και να παρουσιάσουμε ένα έργο που δεν είναι το αναμενόμενο“. Ο “Συλλέκτης” ξεκίνησε πριν λίγο καιρό από την Χαλκίδα, τόπος καταγωγής και του Αργύρη και της Ιωάννας Πηλιχού που συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση και αυτές τις μέρες είναι στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Αθήναιον.

 

Από την πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη. Φωτογραφία : Ιωάννα Δανδέλια

 

Η Θεσσαλονίκη πιστεύω πως είναι πιο έτοιμη από την Χαλκίδα για ένα τέτοιο έργο. Είναι πιο εκπαιδευμένη επειδή έχει πιο πολλές επιλογές, πολλές παραστάσεις της Αθήνας ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη. Οι Θεσσαλονικείς έχουν θεατρικό κριτήριο, έχουν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος που κάνει συνέχεια παραστάσεις. Δεν είναι ένα απαίδευτο κοινό. Οπότε, βλέποντας την ανταπόκριση που είχε στην Χαλκίδα και πόσο ο κόσμος αγάπησε τον «Συλλέκτη» – με θεατές που ήρθαν να το δουν και δεύτερη φορά! – μας γέννησε την ανάγκη να το δείξουμε σε περισσότερο κόσμο και να ανέβει στη Θεσσαλονίκη, που έτσι κι αλλιώς αγαπάω πολύ…

 

 

Ποια είναι τα στοιχεία που σε κάνανε να δεχτείς τον ρόλο του Κλεγκ;
Το ότι δεν είναι το αναμενόμενο, αυτό που θα περίμενε κάποιος από μένα. Είναι ένας δύσκολος ρόλος, είναι ένα δύσκολο έργο, είναι ένα άλλου τύπου έργο από αυτά που έχω κάνει. Εγώ έχω κάνει μιούζικαλ, πολλές κωμωδίες – που εννοείται πως λατρεύω- αλλά που και που έχω την ανάγκη να εκφραστώ και με διαφορετικό τρόπο κάποιες φορές και αυτή ήταν η καταλληλότερη ευκαιρία. Το ‘χω ανάγκη μια φορά στο τόσο να προσπαθώ λίγο να σκαλίζω τα εκφραστικά μου μέσα, να βλέπω πως αλλάζουν αυτά, να βλέπω τι παραπάνω αναπτύσσεται μέσα μου με τα χρόνια που περνάνε, πώς ωριμάζω, πώς μεγαλώνω. Νομίζω κάθε καλλιτέχνης το έχει ανάγκη που και που να κάνει διαφορετικά πράγματα. Ξέρεις, υπάρχει μια λεπτή γραμμή που κάποιος μπορεί να παρερμηνεύσει αυτό που λέω. Αγαπάω την κωμωδία απίστευτα. Έτσι κι αλλιώς ό,τι έχω παίξει μέχρι τώρα το έχω επιλέξει είτε ήταν στη τηλεόραση, είτε ήταν στο θέατρο.

 

Στην τηλεόραση όμως σε έχουμε δει μόνο σε κωμικούς ρόλους
Η τηλεόραση είναι ένα μεγαλύτερης εμβέλειας μέσο που απευθύνεται στον κόσμο και είναι λογικό να σε ταυτίσουν με αυτό που σε έχουν μάθει. Το «Παρά πέντε» έκανε μια τεράστια επιτυχία, είναι λογικό λοιπόν να με έχουν ταυτίσει με αυτή τη δουλειά αλλά αυτό δε σημαίνει πως κι εγώ δε θα κάνω και κάτι διαφορετικό για να εκπλήσσω και τον κόσμο. Πραγματικά για μένα δεν υπάρχει πιο ωραίο κομπλιμέντο από το «δε περιμέναμε από σένα κάτι τέτοιο». Έχω φτάσει 40 χρονών, κάνω 20 χρόνια αυτή τη δουλειά, δεν υπάρχει λοιπόν καλύτερο κομπλιμέντο για έναν άνθρωπο που συνειδητοποιεί πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται πως δεν επαναπαύεται σε αυτά που έχει κατακτήσει μέχρι τώρα.

 

Σε ενοχλεί που ο κόσμος σου μιλάει ακόμα για το “Πάρα Πέντε” ή για τα χρόνια που έχουν περάσει από αυτό;
Κοίταξε, επιτυχίες όπως το «Παρά Πέντε» είναι μετρημένες. Δηλαδή, δε μιλάμε για μια απλή επιτυχία οπότε είναι λογικό να με έχουν ταυτίσει με αυτό. Δε μπορώ λοιπόν εγώ να παρεξηγήσω, να θυμώσω με κάποιον που θα μου πει «που είναι το τσουλούφι σου;» ή «πώς μεγάλωσες έτσι;» γιατί έχουν περάσει και 13 – 14 χρόνια από τότε… Ο κόσμος νομίζει πως εμείς έχουμε μπει στη φορμόλη, ότι δεν έχουμε μεγαλώσει. Ακούω πολύ συχνά το «Πω πω ρε Αργύρη, πώς μεγάλωσες έτσι;» και γελώντας φυσικά απαντάω «μα δε μεγάλωσα μόνο εγώ, μεγαλώσατε κι εσείς. Ήσασταν παιδάκια όταν το βλέπατε και τώρα είστε ενήλικες. Εγώ δε θα μεγαλώσω;»

 

Τηλεοπτικά έχουμε να σε δούμε πολλά χρόνια σε κάτι καινούριο
Όντως, έχουν περάσει τα χρόνια. Βέβαια, στη συνείδηση του κόσμου είναι σαν να μην έλειψα ποτέ. Μου έχει λείψει όμως… Επειδή βλέπω πως έχω μεγαλώσει, βλέπω πως έχω αλλάξει, έχω την ανάγκη να κάνω ξανά κάτι στην τηλεόραση απλά άλλες φορές προκύπτει, άλλες όχι. Περιμένω πάντως πως και πως κάτι ωραίο

 

Η συνεργασία σου με την Ιωάννα Πηλιχού και τον Αλέξανδρο Κοέν;
Με την  Ιωάννα έχουμε ξαναδουλέψει σε θέατρο, στο «Άννυ» και τα είχαμε πάει εξαιρετικά! Εντελώς τυχαία, αφού την πήραμε τηλέφωνο να της κάνουμε την πρόταση να είναι μαζί μας συνειδητοποιήσαμε πως είναι κι εκείνη Ευβοιώτισσα, επομένως στη πρεμιέρα του «Συλλέκτη» στη Χαλκίδα ήμασταν δυο παιδιά της Εύβοιας έτσι κι αλλιώς. Εντελώς τυχαία όμως όλο αυτό. Οπότε και η Ιωάννα ένιωσε πως γύρισε στη πατρίδα της κατά κάποιο τρόπο. όπως κι εγώ. Η σκηνική χημεία που έχω με την Ιωάννα και ο τρόπος που δουλέψαμε, ο τρόπος που βιώνουμε την παράσταση μέρα με τη μέρα είναι συγκινητικός. Είναι συνεργασία που μου θυμίζει γιατί κάνουμε θέατρο. Όσο για τον Αλέξανδρο, ήμασταν συμφοιτητές από τη σχολή. Από το 1997 τον ξέρω… Με το που τελειώσαμε τη σχολή οι δρόμοι μας χωρίστηκαν, ο Αλέξανδρος ήθελε να ασχοληθεί επίσημα με τη σκηνοθεσία, τη μετάφραση και όλο αυτό. Εμένα με ενδιέφερε η υποκριτική. Στα χρόνια που περνούσαν τον παρακολουθούσα και είχαμε επαφή φυσικά και έβλεπα τις δουλειές που ανέβαζε και όλο λέγαμε κάποια στιγμή να δουλέψουμε μαζί. Το καλοκαίρι λοιπόν, τον πήρα τηλέφωνο και του λέω «τι λες, ήρθε η ώρα;» και κάπως έτσι έγινε η συνεργασία αυτή και είμαι ευτυχισμένος γιατί εγώ συγκινούμαι πάντα με τους ανθρώπους που πιστεύουν σε εμένα και ο Αλέξανδρος πίστευε πως αυτό το έργο, αυτόν τον ρόλο μπορώ να τον κάνω πολύ καλά και με εμπιστεύτηκε, δουλέψαμε εξαιρετικά, δουλέψαμε αβίαστα, μπορώ να σου πω πως είναι οι πιο ξεκούραστες πρόβες που έχω κάνει στη ζωή μου στα 20 χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά! Είναι καμιά φορά που κάνεις καμιά δουλειά και όλα συντελούν στο να γίνει αυτή αυτή αβίαστα. Υπάρχουν δουλειές που έχω κάνει κι έχω παιδευτεί, δουλειές που από την πρώτη μέρα  κάτι δε πάει καλά, κάτι δε κολλάει, κάπου εκνευριζόμαστε, όλα ανθρώπινα βέβαια είναι. Αυτή λοιπόν, είναι από τις δουλειές που από την πρώτη μέρα που βρεθήκαμε μέχρι τώρα που είμαστε Θεσσαλονίκη, είναι μόνο χαρά, πανηγύρι, γέλιο, απόλαυση γι’ αυτό που κάνουμε, είναι ονειρεμένη συνεργασία!

 

Από την πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη. Φωτογραφία : Ιωάννα Δανδέλια

 

Στον “Συλλέκτη” δυο κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση, ψάχνοντας τελικά κοινά σημεία. Στη ζωή σου, πόσο χρόνο δίνεις σε ανθρώπους που δεν ταιριάζεις;
Όσο μεγαλώνω λιγότερο. Έχω υπομονή σαν άνθρωπος, δίνω χρόνο αλλά λειτουργεί πλέον σαν άμυνα. Όταν συνειδητοποιώ πως δεν ταιριάζω με έναν άνθρωπο είναι πιο έντιμο αυτό. Ψάχνω πάντα να βρω τρόπους όταν χρειάζεται να συνυπάρξω με άλλους, με ευγένεια και σεβασμό στον άλλον άνθρωπο. Αλλά όταν δεν χρειάζεται, μακριά και αγαπημένοι… Δε μπορώ και δεν επιθυμώ στα 40 μου κι από εδώ και πέρα να υπάρχω με ανθρώπους που δεν ταιριάζουμε, που δεν συναντιούνται κάπου οι δρόμοι μας. Επαγγελματικά όμως δεν έχω τέτοιο πρόβλημα, έχω δουλέψει με ανθρώπους που δεν υπήρχε αμοιβαία εκτίμηση και όμως ήμασταν επαγγελματίες και κάναμε σωστά τη δουλειά μας.

 

Μπορείς δηλαδή να διαχωρίσεις το προσωπικό με το επαγγελματικό κομμάτι της ζωής σου;
Μπορώ να τα διαχωρίσω αλλά δεν επιδιώκω να μου συμβεί. Δε θα πήγαινα να παίξω με κάποιον που ξέρω πως δε θα είμαι καλά. Είναι αλλιώς να σου προκύπτει στη πορεία και σαν επαγγελματίας να ανταπεξέλθεις και αλλιώς είναι να μπεις σε μια δουλειά με μισή καρδιά γιατί ξέρεις πως με κάποιους ανθρώπους δε ταιριάζεις.

 

Πρόσφατα είδα πως συμφώνησες με τον Γιώργο Καπουτζίδη για όσα είπε για το bullying στα σχολεία. Τελικά είναι τόσο ευάλωτη πλέον η κοινωνία μας ώστε να δέχεται τέτοιες συμπεριφορές;
Νομίζω πως είναι θέμα παιδείας, τίποτα άλλο. Και η παιδεία δεν είναι μόνο στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, δεν είναι μόνο τα βιβλία και τα συγγράμματα. Η παιδεία έρχεται από το σπίτι, από αυτά που μας έμαθαν οι γονείς μας.
Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ πάρα πολύ. Είναι ένας άνθρωπος που πια στη ζωή μου υπάρχει 17 με 18 χρόνια, άρα είναι μια δοκιμασμένη σχέση για εμάς. Στο πέρασμα των χρόνων έχω αποφασίσει πως ταιριάζουνε οι ρότες μας. Εμπιστεύομαι απόλυτα το κριτήριο του. Πιστεύω πως οποιοσδήποτε έχει βήμα οφείλει να παίρνει θέση για κοινωνικά ζητήματα και εννοείται πως συμφωνώ με την άποψη του.

 

Είναι οι φίλοι προτεραιότητα σου;
Εννοείται! Είμαι εργένης, προέρχομαι βέβαια από μια οικογένεια με πολλά αδέρφια, δεν ένιωσα ποτέ μόνος μου αλλά επειδή έφυγα πολύ μικρός από την Χαλκίδα και πήγα στην Αθήνα για να κυνηγήσω το όνειρο μου, η οικογένεια μου όλα αυτά τα χρόνια είναι οι φίλοι μου. Και χαίρομαι που οι περισσότεροι φίλοι μου πια έχουνε στη πλάτη τους αρκετά χρόνια της φιλίας μας και έχουνε περάσει από αντιξοότητες του χρόνου. Έχουν τεράστια σημασία για μένα και χαίρομαι που κάθε φορά επιβεβαιώνομαι όταν χρειάζεται και στα δύσκολα είναι πάντα εκεί. Είναι σπουδαίο πράγμα να έχει κάποιος φίλους και να μπορεί να μοιράζεται είτε το ευχάριστο, είτε το δυσάρεστο που θα συμβεί στη ζωή του.

 

Μίλησε μου για τη σχέση σου με τη Θεσσαλονίκη;
Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη, που μέσα στα χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, την έχω επισκεφτεί πολλές φορές, είτε με περιοδείες το καλοκαίρι, είτε με παραστάσεις που κάναν σεζόν τον χειμώνα στην Αθήνα και ήρθαν μετά και στη Θεσσαλονίκη. Εγώ με την πόλη έχω δεσμούς. Ο αδερφός μου είναι προπονητής στον Άρη, ο ανιψιός  μου είναι παίκτης στον Άρη, ο άλλος μου ανιψιός σπουδάζει στη γυμναστική Ακαδημία, έχω πάρα πολλούς φίλους. Είναι μια πόλη που με κάνει κάθε φορά που προκύπτει να έρθω, ασχέτως δουλειάς, να ανυπομονώ. Για κάποιον λόγο η καθημερινότητα στη Θεσσαλονίκη είναι αλλιώς. Θεατρικά δεν έχει τύχει ποτέ να έρθω και να μην έχει ανταμειφτεί ο κόπος που έχω κάνει. Θεωρώ πολύ αυστηρό το κοινό της Θεσσαλονίκης και καλά κάνει και είναι αυστηρό, γιατί πρέπει να έχεις απαιτήσεις. Πραγματικά, το πρώτο πράγμα που είπα στον Αλέξανδρο όταν τελειώναμε τις παραστάσεις στη Χαλκίδα και λέγαμε τι να τον κάνουμε τον «Συλλέκτη» μετά, του λέω «ρε συ να πάμε Θεσσαλονίκη… πάμε να περάσουμε ωραία, με μια δουλειά που είμαστε περήφανοι» και εννοείται ο Αλέξανδρος με μια κουβέντα μου είπε «Φύγαμε».

 

Είσαι όντως περήφανος γι’ αυτή τη δουλειά…
Πάρα πολύ! Πάρα πολύ! Ειλικρινά σου μιλάω, το αν είμαι καλός ή όχι στη παράσταση αυτό το κρίνει ο κόσμος, δε θα μιλούσα ποτέ για τον εαυτό μου. Είμαι πραγματικά περήφανος γι’ αυτή τη δουλειά όμως, αλλά συνολικά. Περήφανος για τη δουλειά που έχει κάνει ο Αλέξανδρος, για το έργο που έχουμε επιλέξει, για τον τρόπο που το φτιάξαμε, για τα σκηνικά που έχουμε, για τη μουσικές που έχουμε, για την Ιωάννα που είναι συγκλονιστική. Όλο αυτό είναι ένα μαγικό πράγμα με πολλή αγάπη και πολλή ανάγκη να κάνουμε όλοι μας μια πολύ ωραία δουλειά και κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

 

 

Μιλάμε βέβαια για ένα γνωστό έργο
Ο «Συλλέκτης» όντως είναι ένα γνωστό έργο, έχει πολυπαιχτεί στην Αθήνα, αλλά δεν έχει βγει ποτέ εκτός. Χαιρόμαστε πάρα πολύ που το φέρνουμε πάνω στη Θεσσαλονίκη. Έχουνε γίνει 4-5 ανεβάσματα του έργου στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια αλλά ποτέ δεν ανέβηκε πάνω και χαιρόμαστε που επιλέξαμε εμείς ένα έργο που ο κόσμος της Θεσσαλονίκης δεν θα έχει ξαναδεί, εκτός αν έχει επισκεφτεί την Αθήνα.

 

Μετά που θα πάει ο “Συλλέκτης”;
Επειδή τα κάνουμε όλα μόνοι μας, αντιμετωπίζουμε κάθε φορά το project που έρχεται. Κάθε πόλη την αντιμετωπίζουμε σαν ένα project. Δηλαδή, πρώτα ήταν η Χαλκίδα, μετά ήρθε η Θεσσαλονίκη, υπάρχουν κάποιες συζητήσεις για Βόλο και κοιτάμε για Χριστούγεννα να το πάμε Αθήνα που το θέλουμε πάρα πολύ, αλλά σε αυτό θα παίξει καθοριστικό ρόλο η Θεσσαλονίκη. Κακά τα ψέματα, στη Χαλκίδα ήμασταν λίγο προστατευμένοι. Ξέραμε πως δυο παιδιά από την Εύβοια πάνε εκεί ξανά, μας τίμησαν οι πατριώτες μας, ήρθαν να δουν την προσπάθεια μας, μας ξέρουν όλα αυτά τα χρόνια από την τηλεόραση, περίμενα πως θα έχει κάποια αποδοχή εκεί. Το μεγάλο στοίχημα είναι η Θεσσαλονίκη! Αν εδώ πάει καλά, σημαίνει πως δεν είμαστε τρελοί! Έχουμε κάνει μια ωραία δουλειά, οπότε εκεί θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε να το πάμε και στην Αθήνα.

 

Αποκάλυψε μου έναν ρόλο ή ένα έργο που θα ήθελες να παίξεις στο θέατρο…
Πάρα πολλά! Θα αδικήσω πολλά αν πω κάποια… ξέρεις, όταν αποφασίσαμε με τον Αλέξανδρο να κάνουμε τον «Συλλέκτη» μου λέει «ρε συ πάλι τον Συλλέκτη; Έχει γίνει τόσες φορές» και του λέω «ναι, αλλά εκτός Αθήνας δεν έχει γίνει και στη τελική έχει γίνει οχτακόσιες φορές αλλά εγώ δεν τον έχω παίξει» άρα υπάρχουν και έργα που θα ήθελα να κάνω και έχουν ξαναγίνει. Υπάρχουν πολλά έργα, έχω πολλά όνειρα και νομίζω αυτά με κρατάνε ζωντανό σε αυτή τη δουλειά.

 

 Ποια άλλοθι θα έδινες στη συμπεριφορά του Κλεγκ;
Σε αυτές τις ακραίες περιπτώσεις, είναι δύσκολο να δώσεις άλλοθι. Επειδή λοιπόν εξηγούνται όλα μέσα στο έργο, συνειδητοποιείς ακόμα ότι και οι προβληματικοί άνθρωποι δεν είναι τυχαία προβληματικοί. Όλα αυτά προκύπτουν από την οικογένεια. Ο Κλεγκ στη διάρκεια της παράστασης μιλάει για την οικογένεια του και εκεί αντιλαμβάνεσαι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο για τον τρόπο που εξελίσσεται ο άνθρωπος. Δε ξέρω λοιπόν αν έχει άλλοθι, σίγουρα όμως ήταν έρμαιο της οικογένειας του και θύμα με όλα αυτά που έζησε στα παιδικά του χρόνια.

 

Μίλησες πολλές φορές για τα χρόνια σου και σκέφτομαι αν ο χρόνος που περνάει σε αγχώνει;
Μέχρι τώρα είναι η αλήθεια το θέμα χρόνου δε με απασχολούσε ποτέ. Μπορώ να σου πω κιόλας ότι ανυπομονούσα να μεγαλώσω επειδή ήμουν πάντα παιδόφατσα, κάποια στιγμή που άρχισα να το συνειδητοποιώ άρχισα να βαριέμαι. Φέτος που έκλεισα τα 40, δε θα στο κρύψω έπαθα μια μικρή κρίση. Το ξεπέρασα όμως γρήγορα γιατί κατάλαβα πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, με τις εμπειρίες που έχει αποκτήσει, με το κριτήριο που έχει πια, με τα χαστούκια που έχει φάει στη ζωή του βλέπει αλλιώς τη ζωή. Παίρνει αλλιώς τη ζωή στα χέρια του. Δε ξέρω στα 50 τι θα πάθω, αλλά τώρα είμαι καλά και νιώθω πιο δημιουργικός και ζωντανός από ποτέ! Διψάω να κάνω πράγματα και χαίρομαι που δεν έχω γίνει ένας ηθοποιός που αγωνίζεται για το μεροδούλι μεροφάι και να έχει έναν μισθουλάκο ή ένα ποσοστούλι και «δουλειά να’ χουμε και να ‘μαστε καλά». Μου αρέσει που εγώ τρώγομαι με τα ρούχα μου και δεν έχω επαναπαυτεί, που ψάχνω να βρω ευκαιρίες να κάνω άλλα έργα και νομίζω πως αν δεν είχα την ωριμότητα των 40 δε θα το έκανα. Νεότερος δεν ήμουν έτσι. Αφηνόμουν στα πράγματα. Τώρα κυνηγάω εγώ τα πράγματα…

 

 

 

Ο “Συλλέκτης” του Τζων Φόουλς ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Αθήναιον στη Θεσσαλονίκη μέχρι την Κυριακή 25 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν με πρωταγωνιστές τον Αργύρη Αγγέλου και την Ιωάννα Πηλιχού.

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

 

About the author /


Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x