Ο Γιώργος Βαγγελάκης, η ποίηση, τα μαθήματα (ζωής) κι ο έρωτας | Συνέντευξη

Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη ([email protected]

 

Πριν μερικά χρόνια διάβασα το "Ημερολόγιο Σκέψεων" του, που στάθηκε κι αφορμή να ψάξω γι' αυτόν και, τελικά, να τον γνωρίσω καλύτερα. Ο Γιώργος Βαγγελάκης γεννήθηκε το 1985 και μεγάλωσε στην Πρέβεζα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία καθώς και Εκπαιδευτική Θεωρία, Ιστορία και Πολιτική στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης και μετά Ειδική Αγωγή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως εκπαιδευτικός – παιδαγωγός, ενώ πριν λίγο καιρό εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο "Μια Ματιά" από τις Εκδόσεις Οδός Πανός, σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και της Κύπρου. Ένας άνθρωπος δημιουργικός, με έμπνευση και ιδέες (κυκλοφορεί όντως πάντα με χαρτί και στυλό) που κοιτάει με αισιοδοξία τη ζωή του. Είχα να μάθω πολλά από τον Γιώργο… και τα είπαμε όλα! 
Φωτογραφίες : Ορέστης Κατσίλης

 

Περιέγραψε μου όσα νιώθεις από την κυκλοφορία των νέων σου ποιημάτων…
Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και τώρα που το κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο, δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Μου φαίνεται σαν χθες που ξεκίνησα να σκαρώνω νέους στίχους.. κι όμως.. πέρασαν δυόμιση χρόνια. Δυόμιση χρόνια γεμάτα στιγμές, συναισθήματα, εικόνες.. πολλές εικόνες. Νομίζω με την κυκλοφορία του νέου βιβλίου νιώθω πιο γεμάτος, πιο πλήρης συναισθηματικά. Μέσα του περικλείονται όλα όσα έζησα, είδα κι άκουσα το διάστημα αυτό.. ή σχεδόν όλα. Από τον Οκτώβριο το βιβλίο ήταν τυπικά έτοιμο, αλλά κυκλοφόρησε μόλις στα τέλη του Μάρτη. Περίμενα με μεγάλη αγωνία να εκδοθεί και να φτάσει στα χέρια των αναγνωστών και τώρα που αυτό έχει γίνει, δεν το έχω συνειδητοποιήσει… Το καταλαβαίνω κάθε φορά που θα φτάσει σε μένα ένα σχόλιο από κάποιον, είτε καλό είτε λιγότερο καλό, κι αυτό με κάνει να νιώθω τουλάχιστον όμορφα. Γιατί εκεί μέσα εναποθέτω ψυχή και το να το μοιράζομαι είναι ό,τι πιο όμορφο, είτε αυτό έχει μικρότερη είτε μεγαλύτερη απήχηση. Σαφώς αν έχει μεγάλη απήχηση, η χαρά είναι ακόμη μεγαλύτερη!!!!
«Μια Ματιά» το βιβλίο σου… μια ματιά σε τι;
Μια ματιά στης ζωής τις στιγμές. Το μάτι είναι αυτό που βλέπει, μα η ματιά αυτή που διεισδύει στα πράγματα∙ είναι αυτή που αντιλαμβάνεται. Ο χρόνος, ο έρωτας, η αγάπη και η μοναξιά, είναι οι άξονες πάνω στους οποίους βασίζεται το βιβλίο∙ είναι οι θεματικές πάνω στις οποίες η ματιά στέκεται, συλλογίζεται με απώτερο σκοπό οι αναγνώστες να μπλεχτούν  στους συλλογισμούς αυτούς, να ταξιδέψουν κι εν κατακλείδι ν’ αναζητήσουν τις δικές τους αλήθειες.  Είναι μια ματιά σε πράγματα απλά, απτά και καθημερινά. Σε πράγματα που όλους ταλανίζουν∙ άλλους γλυκά, κι άλλους… Ένα ταξίδι είναι συναισθημάτων, εικόνων κι εμπειριών που όλοι κουβαλούμε!
Τι σου λένε οι μαθητές τους όταν τους λες πως γράφεις ποιήματα;
Χαχαχα.. η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν το ξέρουν. Δεν το ξέρουν γιατί δεν το αναφέρω. Είναι κάτι που θα τους άφηνε αδιάφορους κατά γενική ομολογία νομίζω κι αυτό λόγω ηλικίας. Οι περισσότεροι είναι μαθητές δημοτικού. Θυμάμαι όμως δύο περιστατικά στο σχολείο που είμαι, που με κάνουν και γελάω.. Μια μέρα λοιπόν, στο μάθημα της γλώσσας, κάναμε ένα ποίημα, και η δασκάλα της τάξης μου ζήτησε να εξηγήσω στα παιδιά τι είναι ποιητική αδεία μιας και είμαι ποιητής (κλαίω απ’ τα γέλια). Να πω στο σημείο αυτό ότι είμαι δάσκαλος παράλληλης στήριξης εξου και η συνύπαρξη μου με άλλο δάσκαλο μέσα στην τάξη. Εξηγώ λοιπόν στα 8χρονα τι είναι. Στο διάλειμμα έρχεται ένα από τα μικρά και μου κάνει : «Κύριε, γιατί γράφετε ποιήματα;» και ένα άλλο «Κύριε, πως γίνεται να είστε δάσκαλος και ποιητής; Κάνετε πολλές δουλειές;». Ήταν αυτή η αθωότητα που είχε το παιδικό τους βλέμμα που με έκανε να γελάσω. Τους φαίνεται περίεργο. Ίσως στο μυαλό τους ο ποιητής είναι κάτι πολύ παράξενο, ιδιαίτερο και όχι τόσο συναπτό με την καθημερινότητα τους.  
Εσύ μιλάς στα παιδιά για την ποίηση;
Δυστυχώς, όπως είπα και πριν οι μαθητές μου είναι μικροί σε ηλικία και δεν μπορούν να αντιληφθούν το μεγαλείο της ποίησης. Ίσως σε κάποια άλλη στιγμή της εκπαιδευτικής μου πορείας, να μου δοθεί ευκαιρία να βρεθώ με πιο μεγάλα παιδιά και να μπορέσω να μοιραστώ σκέψεις γύρω από την ποίηση αλλά και την τέχνη του λόγου γενικότερα.
 

 
Σου είναι εύκολο να κάνεις λέξεις τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου ή είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία που πρέπει να περάσεις κάθε φορά που θες να γράψεις;
Καμία διαδικασία. Είμαι εγώ, το χαρτί και το στυλό. Οι τρεις μας σε μία σχέση αλληλεξάρτησης. Άπαξ κι έρθει η σκέψη ή η έμπνευση, όπως θέλεις πες το, κάθομαι απλά και την αποτυπώνω στο σημειωματάριό μου. Γι’ αυτό και το κουβαλάω πάντα μαζί μου, όπου βρεθώ. Γιατί μπορεί και το παραμικρό ερέθισμα να με κινητοποιήσει και να μου δώσει «τροφή» κι εγώ πρέπει να μπορώ αυτή την τροφή να την κάνω λέξεις χωρίς να χάσω λεπτό.
Είναι ένα νέος άνθρωπος με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι. Σε αποθαρρύνει η κατάσταση στη δημιουργικότητα σου;
Είμαι ένας άνθρωπος με τις μεταπτώσεις του. Άλλοτε είμαι πολύ καλά ή τουλάχιστον το παλεύω, κι άλλοτε οι συνθήκες με ξεπερνούν, με γονατίζουν και με συνθλίβουν. Μπορώ να σου πω, ότι όλες οι καταστάσεις που βιώνω στις διάφορες φάσεις της ζωής μου είναι δημιουργικές. Για να μην σου πω ότι οι φάσεις που είμαι ψυχολογικά πεσμένος είναι πολύ πιο δημιουργικές. Δεν ξέρω.. ίσως αυτή η πεσιμιστική ατμόσφαιρα και η νοσηρότητα που ενίοτε αποπνέει μου δίνουν δύναμη με ένα περίεργο τρόπο και με κάνουν δημιουργικό, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να δείχνω ένα ράκος. Μέσα στο σκοτάδι μου, εγώ βρίσκω ένα φως ή μπορείς να πεις ότι το σκοτάδι μου, βρίσκω ένα περίεργο τρόπο να το μετατρέπω σε φως και να βγαίνω ξανά στην επιφάνεια. Σίγουρα επηρεάζομαι από όλα, όπως όλοι μας. Η δημιουργικότητα μου (όρος που εσύ έθεσες) είναι εκεί, συντροφιά..
Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο ποίημα από το «Μια Ματιά»;
Εντάξει, όπως αντιλαμβάνεσαι, θα σου πω το τετριμμένο, ότι όλα είναι «παιδιά μου» και τ’ αγαπώ το ίδιο.. Δεν θα’ ναι ψέμα. Αλήθεια, όλα είναι κομμάτι της ψυχής μου. Σίγουρα όμως κάποια έχουν μία ιδιαίτερη θέση μέσα μου. Θα σου ξεχωρίσω δύο: την "μποέμισα καρδιά" και το "μαξιλάρι".
Οι λόγοι που τα ξεχωρίζεις;
Η "μποέμισα καρδιά" γιατί κάθε φορά μου θυμίζει ότι πρέπει να αφήνω την καρδιά μου ελεύθερη, να ταξιδεύει, να ονειρεύεται και να διεκδικεί τα θέλω της προκειμένου να φτάσει στους λειμώνες της δικής της ευτυχίας, ακόμα κι αν πρέπει να περάσει από ανηφοριές, ενώ το "μαξιλάρι" από την άλλη το ξεχωρίζω γιατί περιγράφει με το πιο όμορφο κι αισθησιακό τρόπο τον έρωτα. Και σ’ άλλα ποιήματα μιλάω γι’ αυτόν, αλλά εδώ νομίζω τον ζω στο έπακρο ζωντανεύοντας όλες τις αισθήσεις και τα ένστικτα. Εξυμνείται εδώ νομίζω το μεγαλείο του έρωτα∙ ενός έρωτα που τον ζει κανείς μία ίσως μόνο φορά στη ζωή του, που ακόμα κι αν έφυγε, γύρισε και δεν σε νοιάζει που ήταν και τι έκανε.. φτάνει που είναι πλάι σου, στο προσκεφάλι σου, στο μαξιλάρι σου!
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου ποίημα από όσα έχεις διαβάσει;
Τώρα μου βάζεις δύσκολα.. Κατά καιρούς διαβάζω πολλά και θα κρατήσω στο μυαλό μου διάφορα. Μπορεί να είναι ολόκληρα ποιήματα, μπορεί βέβαια να είναι και μέρη τους, στιχάκια. Πρέπει όμως να σου αναφέρω ένα, οπότε θα επιλέξω ένα ποίημα του Κ.Π. Καβάφη με τίτλο "Όταν διεγείρονται". Είναι ένα ποίημα καθοδηγητής για μένα κι ίσως και για πολλούς ακόμα.
Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,
Όσα κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.
Του ερωτισμού σου τα οράματα.
Βαλ΄τα, μισοκρυμένα, μες στις φράσεις σου.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,
Όταν διεγείρονται μες στο μυαλό σου,
Τη νύχτα ή μες στην λάμψι του μεσημεριού.
 

 
Σε ποια σημεία της Αθήνας περνάς καλύτερα στις βόλτες σου;
Είμαι γνήσιος νοσταλγός και λάτρης του χθες, οπότε χωρίς πολλές σκέψεις θα σου πω το ιστορικό κέντρο της πόλης, την καρδιά της Αθήνας, που για μένα είναι και το πιο όμορφο και που τα τελευταία χρόνια περνάει μία φάση νοσταλγίας∙ μιας νοσταλγίας που προσωπικά λατρεύω. Ιστορικό κέντρο λοιπόν, με πολλές πινελιές από ένα παρελθόν ξεφτισμένο, αλλά με πολλά αρώματα, μελωδίες και ιστορίες ειπωμένες και μη. Η Πλάκα, τ’ Αναφιώτικα, το Θησείο, το Μοναστηράκι, ο λόφος των Μουσών, η Πνύκα συνθέτουν ένα παζλ που υπεραγαπώ. Πολλές φορές χάνομαι περιπλανώμενος στα στενά σοκάκια, αφήνομαι και ο νους μου σκορπίζει. Ταξιδεύω! Είναι μέρη που τα απολαμβάνω και με παρέα αλλά πολλές φορές και μόνος μου.
Οι άνθρωποι στον δρόμο μπορούν να σου δώσουν «ιστορίες» καθώς τους παρατηρείς;
Φυσικά… πάντα παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Μπορεί να μην το κάνω με την στενή έννοια του όρου, αλλά αφήνω την ματιά μου να δει αυτό που βρίσκεται πέρα από το εμφανές, πράγμα που είναι αρκετά δύσκολο. Προσπαθώ πολλές φορές να «διαβάσω» χειρονομίες, εκφράσεις, κινήσεις κι όλα αυτά πάντα σε συνάρτηση με τον περιβάλλοντα χώρο. Να σου πω όμως κάτι; Πολλές φορές ένας τόπος μπορεί να μου δώσει περισσότερες ιστορίες παρατηρώντας τον, παρά οι ίδιοι οι άνθρωποι.
«Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε» έχει πει ο Καρυωτάκης. Πόσο κοντά αισθάνεσαι σε αυτό;
Ο Καρυωτάκης είναι ένας ιδιαίτερος ποιητής στην σύγχρονη ελληνική  λογοτεχνία. Η ποίηση του σε γενικές γραμμές είναι συγκρουσιακή κι αυτό φαίνεται και μέσα από αυτή τη φράση, Ο ίδιος ένιωθε γενικά περιθωριακός κι αποκομμένος από την κοινωνία στην οποία ζούσε, ίσως σε αυτό έπαιζε ρόλο και η ασθένειά του, ένιωθε πως όλα ήταν μάταια, το ίδιο και η ποίησή του, παρότι στρεφόταν σε αυτή, προκειμένου να εκφραστεί. Ζούσε σε μία εποχή αντιποιητική – η δεκαετία του 20’ στην Ελλάδα είναι μία εποχή αν μη τι άλλο δύσκολη, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά – δεν περίμενε καμία κοινωνική αναγνώριση, αλλά παρά ταύτα η καταφυγή στην ποιητική τέχνη ήταν για τον ίδιο, κι ίσως και για άλλους ποιητές της εποχής, μονόδρομος. Η ποίηση του ήταν ίσως ένας τρόπος να υπηρετήσει το σκοπό της ύπαρξής του. Τώρα εγώ πόσο κοντά νιώθω σε όλο αυτό; Θα σου πω σαν διαπίστωση ότι τελικά πάντα οι εποχές είναι δύσκολες. Η κοινωνία στην οποία ζούμε έχει τεράστιες δυσκολίες. Μπορεί να μην είναι η κοινωνία που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά από ένα πόλεμο, από μία πανωλεθρία στρατιωτική, από μία πολιτική αστάθεια και έναν Εθνικό Διχασμό όπως του Καρυωτάκη, αλλά είναι μία κοινωνία χωρίς ισορροπίες, άναρχη, νοσηρή και φυσικά το ίδιο αδαής και συντηρητική. Μπορεί να φαίνεται ότι έχουμε κάνει βήματα μπροστά, αλλά η βάση παραμένει ίδια κι αυτό το καταλαβαίνει κανείς παρατηρώντας την στασιμότητα. Οι λίγοι που εξελίσσονται και πάνε μπροστά, δεν μπορούν να αλλάξουν το σύνολο. Νιώθω λοιπόν ότι όντως, τα πράγματα πολλές φορές με διώχνουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, αλλά η όποια τέχνη μπορεί να πει κανείς ότι κάνω δεν είναι μόνο καταφύγιο για μένα, είναι ο τρόπος που εγώ λειτουργώ, σκέφτομαι και δρω. Δεν θεωρώ ότι είναι μάταιο τίποτα. Όλα έχουν τον λόγο τους και σίγουρα αυτό που κάνω εγώ θα βρει το κοινό του και τους υποστηρικτές του.      
Στην καθημερινότητα σου ποιες είναι οι διέξοδοι σου;
Αναμφισβήτητα η μουσική. Είναι μία διέξοδος από όλα. Κάποτε ο συνδυασμός μουσική και θάλασσα ήταν το ιδανικό. Είχα την τύχη να ζω σε μέρη δίπλα στην θάλασσα, τόσο στην γενέτειρά μου, την Πρέβεζα, όσο και στην Κρήτη, όπου έζησα για αρκετά χρόνια. Τώρα βέβαια, την πολυτέλεια αυτή δεν την έχω και  περιορίζομαι μόνο στην μουσική, αλλά και μόνη της, έχει την ικανότητα να με ταξιδεύει και να με κάνει να χάνομαι απ’ όλους κι όλα…
Ποια είναι καλή ποίηση για εσένα και ποια κακή, ακόμα και ως αναγνώστη;
Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει καλή και κακή ποίηση. Μπορώ να σου πω ότι υπάρχει ποίηση που μιλά στις καρδιές των ανθρώπων και προκαλεί έκρηξη συναισθημάτων και ποίηση η οποία τους αφήνει παγερά αδιάφορους. Για μένα αδιάφορη ποίηση είναι η στρατευμένη ποίηση και τέχνη γενικότερα. Δεν μ’ αρέσει όταν κάτι τόσο όμορφο, χρησιμοποιείται για σκοπούς χειραγώγησης και δυστυχώς αυτό έχει γίνει ουκ ολίγες φορές και θα συνεχίσει να γίνεται.
Η καθημερινή σου επαφή με παιδιά σου αφήνει «μια ματιά» αισιοδοξίας για όσα συμβαίνουν;
Όχι ιδιαίτερα. Βλέπω δυστυχώς ένα μεγάλο μερίδιο παιδιών να αναπαράγουν στερεότυπα και νόρμες επικρατούσες κι αυτό με θλίβει. Θέλω να πιστεύω ότι μεγαλώνοντας κι αποκτώντας την δυνατότητα της κρίσης, να είναι σε θέση να γίνουν πιο διεκδικητικά, πιο ανατρεπτικά και πιο ελεύθερα.
Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο σχετικό με τους ποιητές και το πόσο χρειάζονται στην εποχή μας. Η δική σου άποψη ποια είναι; Μπορούμε να πούμε πως συνεχίζουν να είναι απαραίτητοι;
Είμαι της άποψης ότι κάθε μορφή τέχνης, από όπου κι αν αυτή προέρχεται, είναι απαραίτητη και μεγάλης σημασίας για την πνευματικότητά μας. Οι τέχνες μας εξευγενίζουν, μας ανυψώνουν πνευματικά καλλιεργώντας μας, διεγείρουν τις αισθήσεις κι εν κατακλείδι μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Το ίδιο συμβαίνει και με την ποίηση και τους κοινωνούς της.
Ποιες δυσκολίες μπορεί να συναντήσει ένα παιδί που γράφει και θέλει να εκδώσει ένα βιβλίο;
Η σημαντικότερη δυσκολία βρίσκεται στο κομμάτι που έχει να κάνει με τα οικονομικά. Το να εκδώσεις ένα βιβλίο σε έναν εκδοτικό είναι μια διαδικασία που περνάει από πολλά στάδια αλλά σημαντική τροχοπέδη στην όλη διαδικασία είναι αυτή των χρημάτων. Αν δεν μπορέσει κάποιος να δώσει ένα σεβαστό ποσό, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πλέον βέβαια με σχετικά μικρό κόστος, μπορεί κάποιος να προβεί σε μία αυτοέκδοση αλλά η δυναμική που έχει το εγχείρημα αυτό δεν είναι μεγάλη. Υπάρχουν και οι εκδοτικοί οι οποίοι δεν ζητούν χρήματα προκειμένου να εκδώσουν, αλλά είναι λίγοι κι επίσης πάρα πολύ δύσκολο στο να επιλέξουν έργα. Ειδικά δε οι ποιητικές συλλογές είναι πολύ δύσκολο να κερδίσουν κάτι τέτοιο, γιατί το είδος από μόνο του είναι δύσκολο και για να λέμε τα πράγματα με τους όρους της αγοράς, είναι ένα είδος μη εμπορικό άρα όχι προσοδοφόρο για τον εκάστοτε εκδότη.
 

 
Είσαι από τους ανθρώπους που αγαπώ κυρίως για την αισιοδοξία που εκπέμπεις. Κάτι που εγώ είδα σε αρκετά σημεία των ποιημάτων σου. Είναι έτσι;
Νομίζω ότι το βιβλίο δίνει στον καθένα την γεύση που εκείνος θέλει να πάρει. Ωστόσο, από τις πρώτες εντυπώσεις των αναγνωστών, αυτό που εισέπραξα ήταν ότι την αισιοδοξία που είδες εσύ, την είδαν κι άλλοι. Μπορεί μέσα στις σελίδες του, πολλές φορές να μιλώ για δύσκολα συναισθήματα και καταστάσεις αλλά πάντα μετά επέρχεται μία λύτρωση, «κάθαρση» τρόπον τινά που όλοι μας αναζητούμε.
Αποκάλυψε μου μερικά από τα πιο τρελά σου όνειρα για το μέλλον του Γιώργου…
Να βρω και να ζήσω τον απόλυτο έρωτα, να είναι αμοιβαίος φυσικά, μέσα από τις τριβές και τις εντάσεις του να μας οδηγήσει σε μια βαθιά και ουσιαστική αγάπη, η οποία θα είναι σύμμαχος στο απροσδόκητο της ζωής! Πολύ ρομαντικό ξέρω ξέρω.. χαχαχα
Τέλος, ξέρω πως σχεδιάζεις κάποιες παρουσιάσεις του βιβλίου σου. Είναι αυτό μια καλή ευκαιρία να γνωρίσεις και αναγνώστες σου…
Βεβαίως!!! Είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσω αναγνώστες μου κι εκείνοι να μιλήσουν μαζί μου και να μοιραστούν σκέψεις τους για όσα διάβασαν και συνεχίζουν να διαβάζουν γενικότερα! Στις 17 του Ιούνη θα πραγματοποιηθεί η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου για το αθηναϊκό κοινό, σε ένα χώρο που αγαπώ πολύ, το Βρυσάκι, στην ιδιαίτερα αγαπημένη μου Πλάκα. Είναι μια γιορτή που οργανώνω, παρέα με αγαπημένους φίλους και συνεργάτες και την περιμένω πώς και πώς. Στη συνέχεια μέσα στο καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί μία παρουσίαση στο κοινό της Πρέβεζας, ενώ από φθινόπωρο λέω να επισκεφθώ βορρά και νότο, με την Θεσσαλονίκη και το Ρέθυμνο να αποτελούν στάσεις σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι. Ελπίζω να πάνε όλα καλά!  

 

 

 
Στα πλαίσια του Athens Fringe Live 2017 το Βρυσάκι (Βρυσακίου 17) φιλοξενεί την παρουσίαση βιβλίου "Μια ματιά" του Γιώργου Βαγγελάκη, το Σάββατο 17 Ιουνίου στις 21.00
Στην εκδήλωση θα πάρουν μέρος: ο Βάιος Ντάφος (συγγραφέας) και ο Βασίλης Λυμπερόπουλος, (φιλόλογος/ επιμελητής έκδοσης). Επίσης θα συμμετάσχει ο ηθοποιός Κωστής Μακριδάκης, με ανάγνωση ποιημάτων της συλλογής ενώ την μουσική επιμέλεια της βραδιάς έχει ο μουσικός Γιώργος Σαμιωτάκης 

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Η “Κατερίνα” με την Λένα Παπαληγούρα σε επιλεγμένα θέατρα
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ, ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Η “Κατερίνα” του Γιώργου Νανούρη, βασισμένη στο εξαιρετικό βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ επιστρέφει αυτό το καλοκαίρι για λίγες παραστάσεις σε επιλεγμένους χώρους.  Ο Γιώργος Νανούρης διασκεύασε για το θέατρο και σκηνοθέτησε «Το βιβλίο της Κατερίνας» του Αύγουστου Κορτώ, με την συγκλονιστική Λένα Παπαληγούρα στον ομώνυμο ρόλο. Η παράσταση που έχει διανύσει μια θριαμβευτική πορεία τα τελευταία πέντε χρόνια με κοινό και κριτικούς […]

Read More
Τα “Μαθήματα Νεκροψίας” και “Ο Λύκος” είναι 2 βιβλία που θα λατρέψεις!
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])   Για δύο καινούρια βιβλία από τις Εκδόσεις Διόπτρα θα μιλήσουμε στο παρακάτω άρθρο. Με κοινά τους στοιχεία την δράση, τον αιφνιδιασμό και την καλή γραφή, ο “Λύκος” και τα “Μαθήματα Νεκροψίας” είναι δύο βιβλία που θα χαρείς να έχεις στη βιβλιοθήκη σου, αλλά και για συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.  […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x