Ο Μανώλης Φάμελλος σε μια βραχώδη ακτή. Ψαρεύει ερωτηματικά… (ίσως) | Συνέντευξη

Κάθε φορά που ο Μανώλης Φάμελλος επιστρέφει στον κόσμο της δισκογραφίας, θαρρώ πως ένα καινούριο λιθαράκι μπαίνει σε έναν πελώριο τοίχο. Έτσι εγώ το φαντάζομαι… Έναν τοίχο που με τον καιρό ραγίζει, κάποια άλλα μικρά πετραδάκια πέφτουν, κάποια άλλα καινούρια τοποθετούνται αλλά τα δικά του είναι εκεί. Φτιάχνουν νομίζω έναν δικό τους τοίχο, ξεχωριστό… Κάπως έτσι έγινε με την «Εποχή των σκουπιδιών» του, το νέο του άλμπουμ που κυκλοφορεί από την Minos Emi εδώ και λίγο καιρό. Τραγούδια που βγαίνουν από το μυαλό του, την καρδιά του, την πένα του; Τραγούδια που κρύβουν ιστορίες; Είπαμε για πολλά… και ίσως εκκρεμούν άλλα τόσα για την επόμενη φορά. Με τον Φάμελλο δεν έχει τέλος ποτέ…
 
————————————————————————————
Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη
 
Να ξεκινήσω με τον τίτλο του νέου άλμπουμ. «Εποχή των σκουπιδιών». Έχει κοινωνική προέκταση η επιλογή αυτή; Κάθε επιλογή έχει τις προεκτάσεις της. Αλλά θα μπορούσαμε να μείνουμε και στο ατομικό επίπεδο γιατί ό,τι συμβαίνει εκεί έξω, έξω από εμάς, κάπου από κάποια διαρροή περνά και στάζει μέσα μας. Εμείς παράγουμε το πλαστικό αλλά το καταπίνουμε κιόλας μαζί με τα αθώα ψάρια. Κι όπως το σύστημα υπερτρέφεται και υπερθερμαίνεται κι έτσι φουσκώνει και βαραίνει το εγώ μας… πως να χωνέψει τόση τοξική τροφή;   
 
 
Δώδεκα καινούριες ιστορίες που χώρεσαν σε ένα δισκάκι. Γιατί αυτά και όχι κάποια άλλα τραγούδια; Γιατί σε αυτά βρήκα μια ροή, μια αλληλουχία ενώ περιπλανιόμουν σε αυτόν τον ασυνάρτητο κόσμο. Ή για να υιοθετήσουμε μια μυθική αφήγηση επειδή αυτά βρέθηκαν στον δρόμο μου, σαν μικρά βότσαλα που είχε αφήσει πίσω του ένα παιδί και τα ακολούθησα. Αν βρέθηκα ή χάθηκα δεν ξέρω. Εκείνο το μικρό παιδί πάντως ακόμα το αναζητώ…
 
Με όσα γίνονται ή δε γίνονται πλέον στη δισκογραφία, πόσο ρομαντικοί πρέπει να είστε όλοι εσείς που μπαίνετε στη διαδικασία αυτή να φτιάξετε μια ολόκληρη δουλειά; Αρκετά θα έλεγα για πολλούς από εμάς (που ζηλεύω με έναν τρόπο) και χρειάζεται και κάποιου είδους φυσική ανοσία στην πραγματικότητα… Ίσως να μας σώζει το ότι αδυνατούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος. Κι επειδή νιώθουμε πως είμαστε εξαιρέσεις, έχουμε την πολυτέλεια να αμφισβητούμε τους κανόνες και τις στατιστικές. Καλλιτεχνική άγνοια κινδύνου…
 
Κεφάλαιο ΑΕΠΙ. Τι σας έχει μείνει ως δίδαγμα από αυτή την ιστορία; Το ότι όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει, το ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με αγνές προθέσεις… Αλλά και το ότι όσο παραμένουμε αφελείς ή εμμονικοί που δεν ψάχνουν το δίκιο τους αλλά την δικαίωση, πάντα βρίσκεται κάποιος που στέκεται υπέρ μας, έχοντας κάτι να κερδίσει εις βάρος μας. Όλα αυτά τα ήξερα βέβαια από πριν αλλά μάλλον χρειαζόταν να τα εμπεδώσω. Όπως και να έχει, αυτή η σειρά έχει κάνει πολλούς κύκλους επεισοδίων, ο σεναριογράφος μοιάζει να τρελάθηκε, ελπίζω να τελειώσει γρήγορα…
 
Έχετε μια πολύ γεμάτη πορεία, με συνεργασίες, αγάπη από τον κόσμο, τραγούδια πολλά, συναυλίες. Υπάρχει κάτι που ακόμα δεν έχει καταφέρει ο Μανώλης Φάμελλος καλλιτεχνικά; Εξαρτάται από το σε ποια φάση του κύκλου βρίσκομαι όταν ρωτάει κανείς. Γιατί παλινδρομώ κι εγώ όπως οι περισσότεροι συνάδελφοι κι άλλοτε το ελάχιστο μου είναι αρκετό ενώ άλλοτε νιώθω πως τίποτα από όσα κατάφερα δεν μετράει πραγματικά. Αλλά πάντα απομένει κάτι να προστεθεί και είμαστε ισόβιοι φορείς αυτής της νόσου της ανησυχίας ως καλλιτέχναι βεβαίως βεβαίως.

 

Θέλω να μείνω λίγο στο πέμπτο τραγούδι του άλμπουμ όπου ο πρωταγωνιστής σας θέτει ένα βασικό ερώτημα. «Κάτι με κρατά κι όλο κάνω πίσω, γιατί δε μπορώ να αγαπήσω». Αδιέξοδα συναισθηματικά που χαρακτηρίζουν την εποχή μας; Ε δεν θα το έθετα έτσι, ο ήρωας μου είναι δειλός… όταν δεν θέλουμε να πάμε παρακάτω, να δώσουμε την μάχη, μας πιάνουν οι συναισθηματισμοί ή τα ψυχοσωματικά μας… Άλλωστε το λέει και το τραγούδι : «γιατί ρωτάω αφού ξέρω το γιατί;» Είναι δύσκολο να αγαπήσεις, δύσκολο να λυθείς και να δοθείς αλλά όταν κερδίζεις την αγάπη δεν υπάρχουν αδιέξοδα, έχεις φτάσει ήδη… Θέλει κόπο και χρόνο γιατί ο δαίμονας έχει ξυπνήσει μέσα στον καθένα μας και δεν σταματά να ζητά περισσότερα. Κι εγώ σε αυτόν τον κύκλο ταξιδεύω, τα ίδια περνάω με όλους. Αυτό προσπάθησα να πω, να φτάσω στην αρχή του πράγματος με απλά λόγια.
 
Είστε από τους δημιουργούς που φτιάχνετε ολόκληρες ιστορίες στα τραγούδια σας, με αρχή, μέση και τέλος πολλές φορές. Αλήθεια, ποιες από αυτές είναι οι πιο αγαπημένες σας; Αυτές όπου δεν είμαι τόσο αφηρημένος εκφραστικά και οι ημιτελείς φυσικά γιατί σε αυτές έχω να δώσω.
 
Κοινωνικά τραγούδια σήμερα γράφονται; Όχι όμως κοινωνικά που περιγράφουν απλώς μια κατάσταση, αλλά τραγούδια που θα μπορέσουν να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ; Έχετε μια εμμονή με τα κοινωνικά αλλά όντως… έχουμε ενσωματωθεί στον καναπέ και είναι δύσκολο να κάνουμε το άλμα, θα χρειαστεί να σηκωθεί και αυτός και ίσως όλη η οικοσυσκευή μαζί του… Δεν ξέρω αν γράφονται, τα περισσότερα που ακούω είναι με έναν τρόπο τραγούδια ενός άγονου καημού που χωράει τα πάντα. Και μέσα τους οι μαραμένοι πόθοι μιας διαρκούς μεταπολίτευσης που έχει περάσει στο φαντασιακό μας δήθεν σαν μια πολιτιστική επανάσταση. Αλλά πως άραγε αφυπνίζεται μια συνείδηση;… Συνήθως απλά περνάμε από το ένα όνειρο στο άλλο. Αντί να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου, μας τυλίγει αυτό.
 
Επιστρέφω στην «Εποχή των σκουπιδιών» όπου είναι μια ερωτική δουλειά; Εσείς πως θα την χαρακτηρίζατε; Παράξενη ιδέα, σχεδόν υπερβατική αλλά μου αρέσει… Άλλωστε υπάρχει πάντα η πιθανότητα να μην ξέρω τι λέω για αυτό και δεν θέλω να την χαρακτηρίσω. Ερωτικό όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι αυτό όπου όλα βυθίζονται μέσα στο “εσύ”… Εδώ ο κόσμος παραμένει και φυσικά ο εαυτός μου που με ταλαιπωρεί και τον ταλαιπωρώ. Δεν είναι μια ερωτική δουλειά, δεν υπάρχει ούτε ένα ερωτικό τραγούδι με την στενή έννοια του όρου ή κάποιο που να τηρεί τις σχετικές προδιαγραφές…
 
Πείτε μου μια ιστορία, αν υπάρχει, από την δημιουργία αυτού του άλμπουμ; Κάπου στην μέση του δρόμου εμφανίστηκε ένα τραγούδι που μου αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον, έγραψα χιλιάδες λέξεις • ίσως περισσότερες από όλα τα υπόλοιπα μαζί. Όμως δεν κατάφερα να με πείσω με αυτό, αναγκάστηκα να το αφήσω στην άκρη και μόλις έκλεισε το υλικό και κυκλοφόρησε ο δίσκος κάθισα σπίτι μου και το έπαιξα ολόκληρο αβίαστα. Και μετά το πέταξα.

 

Οι επόμενοι μήνες, που θα βρουν τον Μανώλη Φάμελλο; Θα παραμείνω σε φάση αγρανάπαυσης… Σε μια βραχώδη ακτή να ψαρεύω ερωτηματικά ίσως…
 
Η «πλατεία της Αγίας Ειρήνης», ακόμα ένα από τα καινούρια τραγούδια… τι έχει και έγινε τραγούδι; Ξέρετε συμβαίνει μια αντιστροφή, κάποτε οι θαμώνες «έκαναν» τον χώρο, του έδιναν χαρακτήρα • τώρα ο χώρος επιβάλλει τον εαυτό του σε διάφορες υποομάδες που αναζητούν ταυτότητα στις μεταμφιέσεις. Ή πολύ συχνά μια δημοσιογραφική ομάδα αναζητά να επιβάλλει την επόμενη παραλλαγή του τίποτα σε ένα κόσμο έτοιμο από καιρό και ανά πάσα στιγμή να αλλάξει στέκια και συνήθειες… Έναν κόσμο που ψάχνεται για να ξεχάσει και όχι για να βρει. Αλλά η πλατεία είναι ωραία τελικά επειδή η ζωή είναι πάντα γεμάτη με ανατροπές. Ορατές και αόρατες…

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τετάρτη, 24 Απριλίου 2018
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...

About the author /


Related Articles

Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
Ο Μιχάλης Συριόπουλος γράφει επιστολή για την “Αρχή του Αρχιμήδη”
Posted in: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ

Ο Μιχάλης Συριόπουλος πρωταγωνιστεί στην σπουδαία παράσταση “Η αρχή του Αρχιμήδη” σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου και θα είναι για λίγες ακόμα ημερομηνίες στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε ο Καταλανός Josep Maria Miró και καλεί τον θεατή να πάρει θέση ή ακόμα και ευθύνη για το δύσκολο θέμα που θίγει […]

Read More
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Την σπουδαία Άλκη Ζέη αποχαιρετά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το παρακάτω δελτίο τύπου Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Άλκης Ζέη, μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, αγαπημένη συγγραφέα και πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!