Ο Μιχάλης Ρακιντζής θα βαριόταν αφόρητα αν έκανε 30 χρόνια τα ίδια | Συνέντευξη

Ένα ραδιόφωνο ανοιχτό στο κομοδίνο. Το «Μωρό μου φάλτσο» να παίζει συνέχεια. Και «Άλλος ένας χειμώνας» που έφερε την «Νανά» και το «Δικαίωμα». Τα χρόνια περνούσαν. Μαζί τους και τα σχολεία, τα φροντιστήρια, μια Ελλάδα διαφορετική από τη σημερινή. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που οι αδερφές μου με ντύσαν να πάμε σε συναυλία. Παιδί εγώ ακόμα. Ρακιντζής και Αρβανίτη μου είπαν…

 

 

Συνέντευξη στον Γιώργος Σταυρακίδη ([email protected])

Ο Μιχάλης Ρακιντζής θα βαριόταν αφόρητα αν έκανε 30 χρόνια τα ίδια | Συνέντευξη

Από το «Προκαλείς» που έπαιζε όλη μέρα στο πικαπ του σπιτιού μέχρι τα «Καλοκαίρια» της Σοφίας. Δεκάδες τραγούδια εκείνο το βράδυ. Τραγούδια που γίνανε το soundtrack των πιο ανέμελων χρόνων μας… Από εκείνα που μέχρι σήμερα τραγουδάμε. Από εκείνα που οι φωνές τους γίνανε οι παντοτινοί φίλοι μας. Τα χρόνια πάλι περνούσαν. Σε mp3 παίζει το «Ολόκληρο φεγγάρι» και το «Έτσι ξαφνικά». Η φωνή ίδια. Το συναίσθημα, κι αυτό… Η πρώτη μου γνωριμία με τον Μιχάλη Ρακιντζή γίνεται πολλά χρόνια μετά, με αφορμή το «Party» που ετοιμάζει στην Τεχνόπολη για τις 17 Σεπτεμβρίου. Το παιδί εκείνο της πρώτης συναυλίας μεγάλωσε. Ο Μιχάλης, στον ενικό όπως μου ζήτησε να μιλήσουμε, μου μιλάει για την επόμενη συναυλία του. Κι ενώ φαίνονται όλα να μοιάζουν, τελικά ίσως δεν είναι πλέον τίποτα ίδιο. Και αυτό, ίσως, να είναι το σημαντικό…
 
 
Θέλω να ξεκινήσουμε με την πρώτη σου επαφή με τη μουσική
Ούτε εγώ μπορώ να θυμηθώ, ήμουν πολύ μικρός.
Ήταν τα σχολικά χρόνια;
Πολύ πιο πριν! Νομίζω πως κάποιοι άνθρωποι με το που γεννιούνται ξέρουν τι θα κάνουν, δηλαδή ξέρουν τι θέλουνε. Ήμουν λοιπόν από αυτούς. Από πολύ μικρός, όταν πρωτοείδα το πιάνο, έκατσα με μεγάλη αγωνία πάνω για να το προσπαθήσω ή όπου έβλεπα κάποιοι μουσικό όργανο, είχαμε και στο σπίτι, έδειχνα ιδιαίτερο ενδιαφέρον περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, όπως παιχνίδια ή άλλα πράγματα ας πούμε
Η οικογένεια σου είχε σχέση με μουσική;
Δεν ήταν κάποιος επαγγελματίας αλλά ναι, υπήρχε επαφή με τη μουσική
Η μουσική ήταν πάντα αυτό που ήθελες να κάνεις στη ζωή σου ή προέκυψε στη πορεία; Το ρωτάω επειδή ξέρω πως έχεις κάνει και σπουδές σε εντελώς άλλη κατεύθυνση
Οι γονείς προσπαθούν πάντα να δώσουν στα παιδιά μια πιο σίγουρη κατεύθυνση. Εκείνη ειδικά την εποχή υπήρχε η άποψη του «σπούδασε πρώτα και μετά κάνε κι ό,τι θες». Υπήρχε δηλαδή εκείνο το «πρέπει». Βέβαια πιστεύω πως όλα χρειάζονται, τίποτα δε πάει χαμένο. Είναι καλό να έχεις γνώσεις σε όσα περισσότερα πράγματα γίνεται. Πρέπει να σου πω πως και η επιστήμη με ενδιαφέρει πάρα πολύ ακόμα και τώρα. Πάντα διαβάζω, ενημερώνομαι αλλά επέλεξα τον δρόμο της μουσικής γιατί πάντα κατανάλωνε τον περισσότερο χρόνο μου
Και καταλαβαίνω πως ήταν αυτό που σε πήγαινε τελικά από μόνο του
Ναι, με πήγε από μόνο του
Από τα χρόνια με τα συγκροτήματα, τι θυμάσαι;
Τα συγκροτήματα ξεκινάνε στα χρόνια του γυμνασίου. Με πολλές δυσκολίες, δηλαδή ήταν δύσκολο και ακριβό να αγοράσουμε μουσικά όργανα, ήταν δύσκολο να βρούμε κάποιον χώρο να κάνουμε πρόβες. Θυμάμαι ό,τι νοικιάζαμε για να κάνουμε πρόβες μετά την πρώτη μέρα μας διώχνανε επειδή οι γειτονιές δε μπορούσαν να αντέξουν τη φασαρία. Πάντως έχω να θυμάμαι ωραία χρόνια από τότε. Τα συγκροτήματα είναι το φυτώριο των μουσικών και κάπως έτσι αποκτούμε όλες τις εμπειρίες μας.
Δε δημιουργούνται πλέον όμως συχνά συγκροτήματα
Ίσως επειδή δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη. Δηλαδή με ένα κομπιούτερ μπορείς πλέον να αντικαταστήσεις τους πέντε φίλους σου μουσικούς, αν έχεις το ταλέντο να παίξεις κάποια μουσικά όργανα μόνος σου.
Είναι και μια εποχή πιο εγωκεντρική από κάποτε
Ναι είναι. Δε σου κρύβω πως κι εγώ από το πρώτο πρώτο κομπιούτερ που είχα, ξεκίνησα να κάνω μουσική μόνος μου. Βέβαια τότε είχε μια άλλη αντιμετώπιση το κομπιούτερ από τον κόσμο. Μόλις ακούγανε κομπιούτερ νομίζανε πως εσύ μόνο πατάς ένα κουμπί, αυτό παίζει μόνο του μουσική κι εσύ το παίζεις έξυπνος. Θυμάμαι πήγαινα σε συνεντεύξεις εκείνη την εποχή και προσπαθούσα να δώσω να καταλάβουν ότι το κομπιούτερ είναι ένα σύγχρονο μαγνητόφωνο χωρίς μπομπίνες που σου επιτρέπει να γράφεις αυτό που ξέρεις να παίζεις και να έχεις και την ιδέα φυσικά.
Παραμένω στην εποχή των συγκροτημάτων και θέλω να μιλήσουμε λίγο για την πιο επαγγελματική σας εποχή, όταν πλέον μπαίνετε στη δισκογραφία επίσημα
Ναι, με το πρώτο συγκρότημα, τους Scraptown τον πρώτο δίσκο τον κάναμε στην BMG, έτσι λεγόταν η τωρινή Sony. Όταν πήγα το ντέμο, ειλικρινά δε περίμενα να δείξουν ενδιαφέρον. Παίζαμε τόσο reggae και funk, ένα είδος που δεν είχε ακουστεί καθόλου στην Ελλάδα. Κι όμως λοιπόν, μας υποδέχτηκαν με μεγάλη ικανοποίηση και κάναμε τελικά τρεις δίσκους αγγλόφωνους.
Κάνατε μεγάλη επιτυχία τότε…
Βέβαια! Και απρόσμενη επειδή το είδος που ακολουθούσαμε ήτανε πολύ πρωτόγνωρο, δηλαδή δεν υπήρχε έτοιμο έδαφος. Έπρεπε να το διαμορφώσουμε εμείς.

 

 

Διάβαζα σχόλια κάτω από τα βίντεο σας και σε ένα έγραφαν «το πρώτο σοβαρό video clip της Ελλάδας»
Ναι! Δημιουργήθηκε τότε μία εταιρία παραγωγής που έκανε σε αρκετά ελληνικά συγκροτήματα video clip τότε και μάλιστα γυρισμένα με φιλμ, πολύ καλές δουλειές.
Πήρατε όμως κάποια στιγμή διαφορετικούς δρόμους…
Όπως φαίνεται το γραφτό για όλα τα συγκροτήματα είναι αυτό. Τέλειωσε κάποια στιγμή επειδή, ξέρεις μεγαλώνοντας τα παιδιά παίρνουν και διαφορετικές κατευθύνσεις ή θέλει ο καθένας διαφορετικά πράγματα για τη ζωή του και εκεί είναι το δύσκολο. Δηλαδή, αν δεν υπάρχει ένας ισχυρός οικονομικός λόγος να σε κρατάει, όπως είναι τα συγκροτήματα στο εξωτερικό που έχουν ισχυρά συμβόλαια, δεν έχεις πολλούς λόγους να μείνεις.
Και μετά από αυτό, αποφασίζεις να γράψεις και να τραγουδήσεις ελληνικό στίχο. Πως προέκυψε αυτή η αλλαγή;
Ήταν πολύ δύσκολο, μου πήρε κάποιους μήνες να το χωνέψω είναι η αλήθεια… Αλλά όλο αυτό πρέπει να βγήκε σε καλό επειδή πάντα σκεφτόμουν με ξένο στίχο στο μυαλό μου, ο τρόπος που έγραφα ήταν πάντα διαφορετικός. Ήταν σαν να είναι μία διαφορετική συνταγή ας πούμε
Ήταν πάντα ιδιαίτερος ο τρόπος που έγραφες. Ήταν απλοϊκός σαν αυτούς που ακούμε σε ξένα τραγούδια αλλά ιδιαίτερα άμεσος στο κοινό
Ήμουνα πολύ ειλικρινής. Δε προσπάθησα ούτε να το ωραιοποιήσω ή να πω πράγματα που θα κάνουν εντύπωση ή βαρύγδουπα. Ήταν ακριβώς ο τρόπος που μιλούσαμε μεταξύ μας ως νεολαία. Δε μπορούσα να το κάνω διαφορετικά επειδή αυτός ήμουνα εγώ, ξέρεις ο καθένας βγάζει τον εαυτό του

 

Ο Μιχάλης Ρακιντζής θα βαριόταν αφόρητα αν έκανε 30 χρόνια τα ίδια | Συνέντευξη

Τραγούδια όπως το «Ετσι ξαφνικά», το «Ηταν μια φίλη απλή», το «Εγω κι ο Πουφ», το «Μωρό μου φάλτσο» μοιάζουν ως αυτοβιογραφικά. Σαν να τα ζούσες και να τα έγραφες
Δεν είναι πάντα έτσι τα τραγούδια, πολλές φορές είναι ο τρόπος που παρατηρείς τα πράγματα. Σίγουρα υπάρχουν και καταστάσεις που έχουν συμβεί σε εσένα αλλά περισσότερο είναι αυτά που παρατηρείς γύρω σου και τα αφομοιώνεις με τον δικό σου τρόπο και τα γράφεις, αλλοίμονο αν γράφαμε μόνο αυτοβιογραφικά.
Μένουμε στα πρώτα χρόνια, τότε που ήταν έντονα διαχωρισμένα και τα είδη μεταξύ τους, έτσι; Που οι έντεχνοι σνομπάρανε τους εμπορικούς…
Α βέβαια! Πάντως ο όρος «έντεχνο» δεν υπήρχε τότε. Δηλαδή, όταν τότε ακούγαμε τη λέξη έντεχνο, το μυαλό μας πήγαινε σε κάτι τζαζίστες, με πολύ δύσκολα μουσικά πράγματα, που τους θαυμάζαμε επειδή ήταν άνθρωποι που αφιέρωναν όλη τη ζωή τους για να είναι δεξιοτέχνες. Κάτι που πλέον δεν ισχύει στο έντεχνο αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία…
Τότε λοιπόν, πρέπει να σου πω πως δεν υπήρχαν μαγαζιά να παίζουν λίγα ξένα, λίγα ελληνικά και λίγα ο,τι να’ναι. Υπήρχαν χώροι που παίζανε μόνο ξένη μουσική, το mainstream ας πούμε, υπήρχαν άλλα που παίζανε ροκ και υπήρχαν και τα λαικά μαγαζιά και ποτέ ο κόσμος δεν ήταν ο ίδιος που πήγαινε στα μεν ή στα δε. Δηλαδή, κανείς δε πήγαινε πρώτα στα μοντέρνα και μετά στα λαϊκά. Ήταν πολύ πιο ξεκάθαρα τα πράγματα και δείχνανε και χαρακτήρα. Η μουσική που άκουγες ήταν η ταυτότητα σου.
Κάτι που τώρα δε συμβαίνει…
Εντάξει, δεν είναι κακό να διευρύνεται το πνεύμα ας πούμε και να ακούς τα πάντα. Πιστεύω πως σε όλα τα είδη υπάρχουν καλά τραγούδια, εγώ προσωπικά δεν σνομπάρω κανένα είδος μουσικής, απλά σε κάποια είδη, από τη φύση τους, οι μουσικοί δουλεύουν πολύ περισσότερο, είναι πιο προσεκτικοί στις παραγωγές τους, έχουν περισσότερες απαιτήσεις επειδή ο ανταγωνισμός είναι μεγαλύτερος, είναι δηλαδή τέτοιες οι διαφορές.
Νομίζω πως σου αρέσει πολύ και η ορχηστρική μουσική
Ναι, πάρα πολύ μου αρέσει και φτιάχνω πολλά επειδή στην ορχηστρική σου δίνεται η ελευθερία να γράψεις ο, τι θέλεις, όπως θέλεις, χωρίς μέτρο, χωρίς κουπλέ ή ρεφρέν, χωρίς δηλαδή τη συνταγή του mainstream.
Ενώ έγραφες πάντα ηλεκτρονική μουσική, θυμάμαι εποχές που γινόσουν ιδιαίτερα μελωδικός. Έχω πει πολλές φορές, ας πούμε, πως η «Απαγωγή» είναι η πιο μελωδική σου στιγμή για μένα. Εκείνο το σαξόφωνο έχει στοιχειώσει τα εφηβικά μας χρόνια…
Δε μπορώ να φανταστώ βέβαια τραγούδι που να μην έχει μελωδία, έτσι κι αλλιώς είναι το μόνο συστατικό της μουσικής. Ξέρεις, επειδή κάθε δουλειά αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη εποχή και μια νεότητα ίσως, αυτά όλα περνάνε μέσα μας και με έναν διαφορετικό τρόπο και τα θυμόμαστε έτσι. Πάντα όμως εγώ κοιτούσα να διατηρώ τη μελωδία στα κομμάτια μου, δεν ήθελα να υπάρχει κάποια φράση, ας πούμε, μόνο για να γεμίσει χώρο επειδή με τέτοιες μουσικές μεγάλωσα. Δηλαδή, ακούμε ένα κομμάτι που μπορεί να είναι τώρα 40 χρονών και περιμένουμε να ακούσουμε την κιθάρα ακριβώς όπως ήτανε γιατί ξέραμε ακριβώς τι έπαιζε, ξέραμε το «σχήμα», δεν ήταν μόνο για να δείξουν ότι παίζουν ή  μόνο για να γεμίσουν χώρο.

 

 

Πρόσφατα παρουσίασες τη δουλειά σου με τζαζ προσεγγίσεις και μάλιστα άφησε πολύ καλή εντύπωση στο κοινό. Θα μπορούσες να κάνεις έναν τζαζ δίσκο με ελληνικό στίχο ή με αγγλικό;
Φυσικά και θα μπορούσα! Αυτό που κάναμε πέρυσι θα το επαναλάβουμε και φέτος στον Σταυρό του Νότου επειδή είχε πολύ επιτυχία και το χαρήκαμε κι εμείς. Αυτό το είδος μουσικής, δε μιλάω για την πολύ εξεζητημένη τζαζ, η smooth jazz ας πούμε, με τις ενορχηστρώσεις αυτές αναδεικνύονται περισσότερο οι μελωδίες. Δηλαδή, δε πνίγονται από τον βαρύγδουπο ήχο και τα ντεσιμπέλ και τα γκάζια.
Γενικά όμως σου αρέσει να «ψάχνεσαι» μουσικά
Δεν έχω σταματήσει ποτέ να «ψάχνομαι» και να πηγαίνω από το ένα είδος στο άλλο. Δε θα μπορούσα με τίποτα να μείνω στάσιμος και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με είδη που στην Ελλάδα δεν υπάρχει έδαφος, μιλάω τώρα για hard style, ένα πολύ δύσκολο είδος που σαν επαγγελματία μουσικό δε με συμφέρει καθόλου να το παρουσιάζω όμως μου αρέσει πολύ! Όχι μόνο να κάθομαι στις επιτυχίες που έχω κάνει αλλά να κάνω νέες προτάσεις, νέα ακούσματα. Η μουσική κάνει βόλτες, περπατάει…
Έκανες μέχρι και λαϊκά τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες αλλά και για σένα τον ίδιο
Δεν είχα τέτοια θέματα να κάνω διαχωρισμούς. Ξέρω μέσα μου πως η μουσική  θέλω να έχει αδρεναλίνη, να είναι πιο σκληρή, δηλαδή σαν Μιχάλη με αντιπροσωπεύει αυτό αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε θα ασχοληθώ να μάθω κι άλλα είδη, άλλες τεχνοτροπίες, μουσικές άλλων πολιτισμών. Νομίζω πως μία ζωή δε φτάνει για να ψάξεις μουσικές και να μπορέσεις να τις προχωρήσεις.
Έρχομαι στο σήμερα και στη συναυλία που θα κάνεις στις 17 του Σεπτέμβρη στη Τεχνόπολη. Μίλησε μου γι’ αυτό
Θα ακούσουμε κομμάτια που ήδη ξέρουμε, δικά μου, με καινούριες μουσικές προτάσεις, με σημερινά δεδομένα χωρίς αυτό να ισχύει για όλα καθώς έχω αφήσει μερικά με τον ορίτζιναλ τρόπο γι’ αυτούς που νοσταλγούν τα παλιά αλλά και για εμάς, επειδή κάποια πράγματα δεν πειράζονται. Έχω μαζί μου έναν πολύ καλό κιθαρίστα, σαξόφωνο, τύμπανα και keyboards αλλά ποτέ δε λείπει και το κομπιούτερ.

 

Ο Μιχάλης Ρακιντζής θα βαριόταν αφόρητα αν έκανε 30 χρόνια τα ίδια | Συνέντευξη

 

Νιώθω τα τελευταία χρόνια πως έχεις μία πιο μοναχική πορεία σε σχέση με παλιότερα που έκανες περισσότερες συνεργασίες.
Δεν έχω κάνει πολλές συνεργασίες στη πορεία μου. Η αλήθεια είναι πως με το που ξεκίνησα είχα αρνηθεί κάθε συνεργασία. Είχα κάνει πάρα πολύ λίγες κι αυτό επειδή έτσι έτυχε, δεν είχαν δηλαδή διαφορά από άλλες προτάσεις που δεν δέχτηκα. Τώρα όντως έχω γίνει πιο μοναχικός, θέλω να ασχολούμαι με μουσικές που με ενδιαφέρουν πραγματικά. Δεν έχει νόημα τώρα για μένα μια συνεργασία. Σε μία τέτοια, σημαίνει πως συμμετέχουν και οι δύο πλευρές ή οι τρείς. Συνεργασία είναι αυτό που έχουμε έναν σκοπό, έχουμε κάποιες ιδέες. Δεν είναι συνεργασία το σου γράφω τραγούδια να πας να τα λες. Αυτό είναι πολύ ψυχρό. Δεν υπάρχει καμία σύγκλιση, να το λέμε καθαρά, γίνεται για οικονομικούς λόγους. Γράφεις κάποια τραγούδια, φτιάχνεις ένα ρεπερτόριο και την άλλη μέρα άντε γεια…
Έχει κομμάτι της ψυχής σου όμως κι αυτό
Όταν το κάνω με θέληση και αγάπη και τον ξέρω τον άλλον ναι. Όταν δηλαδή δεν είναι ένας άγνωστος που παίρνει ένα τηλέφωνο και λέει να συνεργαστούμε. Είναι πολύ διαφορετικές οι δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη γνωρίζεις τον άλλον, την ψυχοσύνθεση του και γράφεις πράγματα που αφορούν κι αυτόν και δεν είναι κάτι ξένο. Δε ξέρω, δεν έχω πολλές δικαιολογίες, απλώς δε θέλω συνεργασίες (γέλια)
Το ίδιο έχω να πω και για τη δισκογραφία σου. Παλιότερα κυκλοφορούσες πιο συχνά δουλειές
Παλιότερα κυκλοφορούσαμε συχνά δουλειές γιατί είχε ο δίσκος άλλη εμπορικότητα. Σήμερα, όταν οι δίσκοι που πουλάνε περισσότερο δε μπορούν να ξεπεράσουν τα χίλια κομμάτια, βλέπεις πως ίσως τελικά να μην υπάρχει και λόγος να βγάλεις δουλειά. Βλέπεις πλέον εταιρίες να παίρνουν τραγουδιστές και κυκλοφορούν τις δουλειές τους μόνο ηλεκτρονικά. Ε αυτό μπορώ να το κάνω και μόνος μου, τι νόημα έχεις; Έχει αλλάξει το πράγμα. Τότε έμπαινες μέσα σε μια εταιρία και αισθανόσουν δέος από τους καλλιτέχνες και τους πλατινένιους δίσκους που έβλεπες στους τοίχους. Άσε που ήταν και πολύ αυστηρά για να μπεις. Αν δεν έκανες την επιτυχία που θέλανε στην πρώτη σου δουλειά, δεν υπήρχε ποτέ δεύτερη.
Το ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να σε ακούν πιο συχνά
Το γνωρίζω γι’ αυτό και ετοιμάζω κι εγώ πράγματα συνεχώς. Τώρα αν πολλά από αυτά δεν τα κυκλοφορώ πάντα κάτι διαφορετικό και καινούριο ακούν στα live μου που έχουν όλα ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον επειδή ποτέ ένα live μου δεν είναι ίδιο με το άλλο.
Το «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» αποδείχθηκε διαχρονικό και σίγουρα μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες σου και ίσως η μεγαλύτερη της Σοφίας Αρβανίτη. Σκέφτηκες ποτέ πως ίσως ήταν λάθος που δεν το τραγούδησες εσύ πρώτος;
Α όχι δε μετανιώνω για τέτοια πράγματα! Αν είναι να δώσω κάτι, το δίνω με χαρά. Ξέρεις, θα ήταν και λίγο μικροπρεπές να σκεφτώ πως τώρα που έγινε επιτυχία έπρεπε να το είχα τραγουδήσει ο ίδιος. Μα ξέραμε από την αρχή τι είναι το κομμάτι, αν θα κάνει επιτυχία ή όχι. Νομίζω πως αν κάνεις κάτι, κάντο με την καρδιά σου, αλλιώς μη το κάνεις καθόλου
Δηλαδή καταλαβαίνεις αν ένα τραγούδι έχει δυναμική;
Φυσικά! Αν θέλεις να κάνεις επιτυχία και να είσαι στο κλίμα της εποχής σου, νομίζω είναι πολύ εύκολο να το κάνεις. Το δύσκολο είναι να κάνεις πράγματα που δεν είναι στο κλίμα της εποχής και να προσπαθείς να τα περάσεις.
Επίσης, είναι λίγες οι φορές που έχεις πάρει στίχους από άλλους. Θυμάμαι ας πούμε το «Δικός σου για πάντα» που σου έγραψε η Σοφία ή τα τραγούδια με τον Γκικοδήμα ή με την Βαλέρια. Είναι λίγες πάντως αυτές οι φορές.
Εκείνη την εποχή που έγραφα έκανα πάρα πολλές συναυλίες. Δεν υπήρχε χρόνος για οτιδήποτε. Θυμάμαι όμως πως είδα κάποιους πάρα πολύ ωραίους στίχους και της Σοφίας και της Βαλέριας της Χριστοδουλίδου και μόλις τους είδα είπα ναι! Ξέρεις, αν μου δώσεις έναν στίχο που δεν είμαι εγώ δεν μπορώ να τον πω. Νομίζω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Δηλαδή αν δε χρησιμοποιεί τις φράσεις και τις λέξεις που χρησιμοποιώ εγώ σαν άνθρωπος νομίζω πως θα γελάω με τον εαυτό μου, δε ξέρω…
Τι θυμάσαι από τη συνεργασία σου με τον Ian Gilan;
Καταρχήν ήταν ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί μουσικά! Όνειρο ζωής για πάρα πολλούς μουσικούς που από μικρά παιδιά μπορεί να έχουν κάποιο είδωλο, να ακούν τους δίσκους του και ξαφνικά μέσα από όλο τον πλανήτη να βρεθεί η ευκαιρία και να συνεργαστούν. Το θεωρώ εξαιρετική τύχη
Μπήκατε μαζί στο στούντιο με τον Gilan έτσι;
Βέβαια! Κανονική δουλειά ήταν που κάναμε μαζί και μετά και video clip, κάναμε και συναυλίες και διακοπές, μετά με φιλοξένησε στο σπίτι του στην Αγγλία. Δηλαδή ήμουν ακόμα πιο τυχερός που συναντήθηκα με έναν πολύ καλό άνθρωπο που πέρα από τη μουσική μπορούσαμε να μιλήσουμε για πάρα πολλά πράγματα, να κάνουμε πλάκες, να γελάσουμε και έχουμε και μέχρι σήμερα μια ωραία επαφή. Δεν έμεινε αυστηρά επαγγελματικό.
Και μιλάμε για μεγάλη επιτυχία του “Get Away” τότε εντός και εκτός χώρας
Έκανε μεγάλη επιτυχία και με εξέπληξε όταν ο Gilan έκανε πριν τρία χρόνια νομίζω μια συνεργασία με τον Tony Iommi των Black Sabbath και επέλεξε να βάλει το “Get Away” μέσα στον δίσκο που κάναν. Επίσης και η Bonnie Tyler κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια ένα best of και είχε μέσα το «Desert is in your heart”. Αυτές οι συνεργασίες νομίζω πως ήταν το highlight όλης της δουλειάς μου.

 

 

Πολλοί συνάδελφοι σου κάνουν συναυλίες όλοι μαζί και αναβιώνουν την ατμόσφαιρα της εποχής του ’80 και του ’90 και μάλιστα με τεράστια επιτυχία. Δεν σε είδαμε ποτέ μαζί τους…
Όχι και δε θα το κάνω ποτέ. Δε θέλω να υπενθυμίζω στον κόσμο πως ήταν η μουσική τότε, του τύπου «ελάτε να θυμηθούμε τι γινόταν τότε». Επειδή ο ήχος, ο τρόπος παιξίματος έχουνε φύγει πολύ μακριά από εκείνη την εποχή και εγώ κάνω πράγματα για σήμερα και ίσως και για αύριο, δεν κάνω νοσταλγικά πράγματα, πώς να στο πω… Ξέρεις, η μουσική δε τελειώνει ποτέ. Θα βαριόμουνα αφόρητα να κάνω το ίδιο πράγμα τριάντα χρόνια και να είμαι τελικά εκτός κλίματος της εποχής. Εμένα μου αρέσουν οι ενορχηστρώσεις οι δυνατές, οι σημερινές, οι αυριανές, καινούριες προτάσεις που άλλες μπορεί να έχουν επιτυχία και άλλες όχι, εγώ θα το προσπαθήσω, θα το προτείνω κι ας έχει και μεγάλο ρίσκο.
Αυτό που πλέον νομίζω θέλει και ο κόσμος από τον Ρακιντζή
Νομίζω με έχουν μάθει πλέον. Μου έχουν συγχωρέσει όλη αυτή τη τρέλα. Και το λέω έτσι επειδή, θα σου πω κάτι, για να είμαστε ειλικρινείς, κι εγώ αν πήγαινα να δω το αγαπημένο μου συγκρότημα και άκουγα άλλα ντ’ άλλων, λίγο μπορεί να με ενοχλούσε αυτό αλλά νομίζω πως το περνάω με έναν τρόπο που δεν το απογυμνώνω το παλιό. Κρατάω τα συστατικά του μαζί με τις καινούριες φόρμες.
Αν επέλεγες κάποια πολύ αγαπημένα σου τραγούδια, ποια θα ήταν αυτά;
Θα μπορούσα να πω αυτά που έχει αγαπήσει και ο κόσμος. Δηλαδή, το «Δικός σου για πάντα», τον «Πουφ»… Είναι ξέρεις κάποια κομμάτια που δεν έχουν λείψει από κανένα live που έχω κάνει. Εννοείται πως αυτά λοιπόν είναι τα δικά μου αγαπημένα αλλά και αυτά που έχουν περάσει στον κόσμο. Θυμάμαι την δεκαετία του ’90 οι σταθμοί παίρναν τον δίσκο μου και τον παίζαν όλο και μάλιστα άλλοι καλλιτέχνες τότε παίρναν τηλέφωνο στα ραδιόφωνα και κάνανε παράπονα ότι παίζουν εμένα πιο πολύ από αυτούς. Θυμάμαι πως μέχρι και στην τηλεόραση έχουν βγει και το έχουν πει…
Ποια είναι τα σχέδια σου Μιχάλη για φέτος;
Πρώτα πρώτα μια επανάληψη, με διαφορετικά στοιχεία, αυτού του smooth jazz concert στον Σταυρό του Νότου γύρω στα Χριστούγεννα. Επίσης, επειδή κάνω και άλλα πράγματα, θα υπάρξουν και εμφανίσεις σε πιο σκληροπυρηνικούς χώρους για να μπορέσουμε να «βαρέσουμε» με πολλά ντεσιμπέλ. Δισκογραφικά έχω πολλά πράγματα,  δε ξέρω για να πω πότε θα κυκλοφορήσουν, προφανώς μέσα στην επόμενη χρονιά…

 

 

Ποια είναι η πιο ειλικρινής ευχή που θέλει να κάνει ο Μιχάλης Ρακιντζής στον εαυτό του;
Δεν προσδοκώ τίποτα από αυτά που επιθυμεί να αποκτήσει κάποιος άνθρωπος. Το σημαντικότερο είναι η υγεία. Βλέπουμε πολλά γύρω μας. Αν την έχουμε τα έχουμε όλα. Τίποτα άλλο…

 

 

 

** Ο Μιχάλης Ρακιντζής θα εμφανιστεί στη  Τεχνόπολη, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου σε ένα “Party” μαζί με τον Δάκη, τον Monsieur Minimal και την Ανδριάνα Μπάμπαλη

 

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

Tagged with:    

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x