Ο Στέφανος Κορκολής αποκαλύπτει “Μουσικές Ιστορίες” που δε γνωρίζαμε | Συνέντευξη

Τον Στέφανο Κορκολή, τον βρίσκουμε τις Παρασκευές του Νοέμβρη στη μουσική σκηνή Σφίγγα, μαζί με τους μουσικούς του και την Σοφία Μανουσάκη. Οι “Μουσικές Ιστορίες” του γίνονται ένα μουσικό πρόγραμμα που έχει ως υλικό του ένα κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής μουσικής. Τραγούδια μεγάλων συνθετών και, εννοείται, τραγούδια που έγραψε ο ίδιος για τον εαυτό του και άλλους ερμηνευτές. Ένας άνθρωπος που έζησε την επιτυχία, στις εποχές που ο κόσμος αγόραζε δίσκους και πλήρωνε για να δει αυτούς που αγαπάει. Σήμερα, έχοντας αλλάξει η εποχή, αλλά και ο ίδιος ως άνθρωπος εκτιμάει περισσότερο αυτούς που συνειδητά επιλέγουν να τον ακούσουν. Τα τραγούδια του γίνονται αμέσως επιτυχίες και οι μουσικές ιστορίες του δεν έχουν τέλος. Μερικές από αυτές, μου τις αποκαλύπτει στη συζήτηση μας. Από το τραγούδι που δεν έφτασε ποτέ στην Νάνα Μούσχουρη μέχρι τον τρόπο που έφτασε το “Σ ‘εχω ερωτευτεί” στον Σάκη Ρουβά και ένα σωρό άλλες ιστορίες. Μουσικές.
Συνέντευξη : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])

Ο Στέφανος Κορκολής αποκαλύπτει "Μουσικές Ιστορίες" που δε γνωρίζαμε | Συνέντευξη

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με μερικές από τις «Μουσικές ιστορίες» που παρουσιάζεις στη Σφίγγα μαζί με την Σοφία Μανουσάκη. Τι ακριβώς είναι;
Ο τίτλος, νομίζω, λίγο επεξηγεί επειδή μιλάω για τις δικές μου «μουσικές ιστορίες», υπό την έννοια ότι διηγούμαι με νότες αλλά τις διηγούμαι και κανονικά, δηλαδή πάντα μου αρέσει να υπάρχει διάδραση με τον κόσμο. Δε μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός που υπάρχει ανάμεσα σε ακροατές και μουσικούς. Μου αρέσει να γίνεται ένα αυτό κάποια στιγμή κι αυτό το πετυχαίνεις μόνο αν έχεις μία σχέση με τον κόσμο, πέρα δηλαδή από τη σχέση που οι νότες δημιουργούν, υπάρχει και η σχέση του λόγου. Όταν έχεις να πεις πράγματα, αυτό αρέσει πολύ στον κόσμο κι αυτό ακριβώς δημιουργεί την παρέα κι αυτό για μένα είναι το ζητούμενο. Αυτό δηλαδή που κάνανε και παλιά στις μπουάτ, όταν δεν υπήρχε σκηνή και ήταν όλο ένα. Αυτό λοιπόν, το έχω πετύχει, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Το σημαντικό λοιπόν είναι πως δε λέω μόνο δικές μου ιστορίες, από δικά μου τραγούδια δηλαδή αλλά και από τραγούδια άλλων, που έχω ενορχηστρώσει την δεκαετία του ’80 ή έχω παίξει πιάνο γι’ αυτό έχω ένα πολύ όμορφο ποτ πουρί με τραγούδια όπως το «Φιλαράκι» της Σοφίας Βόσσου, τραγούδια του Σπανού που είχα ενορχηστρώσει το
«Προσωπικά» και πόσα άλλα… Όλα αυτά, εντέχνως διασκευασμένα και ενορχηστρωμένα, έτσι ώστε να μην υπάρχει φινάλε στα κομμάτια. Θέλω να’ ναι το ένα μέσα από το άλλο και να διηγείται μόνο του το τραγούδι την ιστορία του. Μετά, υπάρχει και το κομμάτι με τα τραγούδια που στη μεταεφηβική ηλικία μας λατρέψαμε και είναι ξένου ρεπερτορίου. Εκεί υπάρχει και μία μεγάλη έκπληξη που δε θέλω να τη πω για αυτούς που δεν ήρθαν ακόμα και μετά περνάμε σε εμένα, ως τραγουδοποιό, που ερμηνεύω τα τραγούδια που έχω δώσει σε εξαιρετικούς ερμηνευτές. Ενώ μετά, έρχονται τα τραγούδια που έχω ερμηνεύσει εγώ. Ξέρεις, κρατάει πολύ όλο αυτό. Και μετά πάμε σε τραγούδια που άφησαν ιστορία. Τραγούδια του Λοΐζου, του Πλέσσα που είναι και θείος μου, του Σπανού, του Ξαρχάκου, του Μάνου, του Θεοδωράκη που έχω και μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του και τελικά καταλαβαίνεις πως κάποια και από αυτά τα τραγούδια έχουν και μία ιστορία που έχει να κάνει με μένα. Είναι όλα πασίγνωστα τραγούδια σε αυτό το πρόγραμμα και ο κόσμος περνάει καλά
Οι μεγάλες σκηνές τύπου Μέγαρο Μουσικής που έχεις επιλέξει να παίξεις κατά καιρούς, δε ξέρω αν βοηθάνε σε αυτό το «ένα» που θέλεις να γίνεσαι με το κοινό.
Κι όμως, πίστεψε με! Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ακόμα και στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο και σε μεγάλα θέατρα που έχουμε παίξει συμβαίνει το ίδιο. Ξέρεις, δε καθορίζει ο χώρος την κατάσταση. Την καθορίζει η ευγένεια και η σοβαρότητα που αντιμετωπίζει τα πράγματα ο καλλιτέχνης. Η στάση του καλλιτέχνη είναι που θα καθορίσει την αντίδραση του ακροατηρίου. Γι’ αυτό είμαι πάρα πολύ σίγουρος επειδή το έχω βιώσει παντού, ακόμα και στους πιο δύσκολους χώρους. Βέβαια σε μια μουσική σκηνή έχεις άλλη άνεση να πράξεις αυτό το πράγμα.
Υποθέτω ήταν κι από τους λόγους που επέλεξες μια ατμοσφαιρική σκηνή όπως αυτή της Σφίγγας.
Ακριβώς. Είμαστε σε μια τέτοια σκηνή πιο κοντά σε απόσταση, υπάρχει η ατμόσφαιρα που λες. Αλλά όλα έχουν να κάνουν με το πώς είναι ο καλλιτέχνης και πως συνομιλεί με το ακροατήριο. Ξέρεις, αυτό που λένε, η λέξη «κοινό» εμένα με ενοχλεί γιατί αυτός που έρχεται, σε δύσκολους καιρούς, για να σε δει, δεν είναι κοινό. Είναι πιο πολύ φίλος. Είναι αυτός που επιλέγει να σε δει. Δεν είναι αυτός που είδε φως και μπήκε. Οπότε κι εσύ τον αντιμετωπίζεις ως φίλο. Το κοινό είναι πιο ψυχρό και απρόσωπο.
Να σε πάω Στέφανε αρκετά πίσω. Στον πρώτο καιρό που μπαίνεις στην ελληνική δισκογραφία, ως ενορχηστρωτής
Εκμεταλλευόμενος κάποια διαλείμματα που είχα στις σπουδές μου στο Παρίσι, έρχομαι στην Ελλάδα. Προέκυψε πολύ όμορφα. Ακόμα κι όταν έκανα κλασσική μουσική, ήμουν ένας νέος άνθρωπος που μου αρέσανε τα ωραία πράγματα τα μουσικά από όλα τα είδη. Θυμάμαι τότε βρισκόμουν με τον Μπαχ, τον Σπυρόπουλο και πηγαίναμε ακούγαμε διάφορα. Σπυριδούλα και Σιδηρόπουλο τότε… Κάπως έτσι γνωρίστηκα και με την καλή παρέα του «Αχ Μαρία» τότε και όποτε μπορούσα ανέβαινα μαζί τους στη σκηνή και έπαιζα μαζί τους. Κι έτσι λοιπόν, σιγά σιγά αυτές οι γνωριμίες με έκαναν να ενορχηστρώσω πολλούς από αυτούς. Τον Ανδρέα τον Μικρούτσικο με το «Χαμένο νησί» που μετά κάναμε και περιοδεία ένα καλοκαίρι κι εγώ δέχτηκα επειδή σκέφτηκα πως έτσι θα κάνω διακοπές και θα περνάμε ωραία! Ήταν και η Σοφία Βόσσου και ο Γιάννης Κούτρας. Τι έχω να πρωτοθυμηθώ… Πάντα είχα μια αγάπη για όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνανε τότε ένα πάρα πολύ ωραίο μουσικό «κίνημα» την δεκαετία του ’80. Κάπως έτσι λοιπόν, έκανα ενορχηστρώσεις. Ίσως επειδή ζούσα στη Γαλλία, ήθελαν τότε κάποιον με ευρωπαϊκό αέρα. Τότε εγώ βέβαια, έκανα συνεργασίες και με Γάλλους καλλιτέχνες σε δίσκους τους. Δεν έκανα εκεί δηλαδή μόνο κλασσικά. Είχα κάνει την Guesh Patti με το «Etiene Etiene” ενορχήστρωση, είχα κάνει πολλά πράγματα εκεί. Επομένως, ερχόμουν με αυτόν τον αέρα και εδώ άρεσε όλο αυτό. Θυμάμαι με είχε φωνάξει ο Διονύσης Σαββόπουλος να ενορχηστρώσω το «Σαν Αφροδίτη» με την Αφροδίτη Μάνου τότε. Όλα αυτά λοιπόν, είναι ακόμα μέχρι σήμερα πολύ σημαντικά για μένα. Γνώρισα μία νέα κατάσταση που τότε δημιουργήθηκε στο ελληνικό τραγούδι.
Μετά προκύπτει το «Μαγικό Κλειδί»;
Ναι, μετά προκύπτει το «Μαγικό Κλειδί». Τεράστια τιμή για μένα τότε. Και για τον Παρασκευά Καρασούλο. Ήμασταν πιτσιρικάδες τότε. Η Αφροδίτη Μάνου ως «νονά» μας γνωρίζει με την αείμνηστη Μαρία Δημητριάδη και κάναμε αυτόν τον δίσκο που κυκλοφόρησε τότε από την EMI και μάλιστα με πάρα πολύ αγάπη από τον τότε διευθυντή της εταιρείας, τον Γιώργο Κυβέλο. Ένας δίσκος που νομίζω άφησε το σημάδι του. Μετά κάνουμε και την «Παλίρροια» με την Δήμητρα Γαλάνη που περιλαμβάνει το «Δεν είσαι εδώ» και άλλα γνωστά τραγούδια και κάνω κι εγώ τη δική μου προσπάθεια με το «Ζωή με το κομμάτι». Πολύ ντροπαλά όμως θυμάμαι το κάναμε τότε αυτό. Δεν είχα καμία διάθεση να τραγουδήσω δηλαδή δικά μου τραγούδια. Μετά κάναμε με τον Παρασκευά έναν παιδικό δίσκο – δεν είναι γνωστό αυτό –  με πολύ σύγχρονο ήχο και μια χορωδία καταπληκτική από τον Υμηττό, τον λέγανε «Πίπερο».

 

Και της το βάζω να  ακούσει τους Πέντε ανέμους και μου λέει «Αυτό είναι για μένα» και της λέω «Νάνα μου, αργήσαμε 16 χρόνια». Τρελάθηκε η γυναίκα, δε θα το ξεχάσω πως έκανε. Αυτό λοιπόν είναι το κομμάτι που ποτέ δεν έφτασε στην Μούσχουρη.

 

Να πάμε σε εκείνα τα χρόνια της μεγάλης επιτυχίας που σε γνωρίζουμε και ως ερμηνευτή. Ξεκινάνε όλα με τις «Μέρες της φωτιάς»;
Πρέπει να σου πω πως δεν είχα καμία διάθεση να μπω να τραγουδήσω πάλι. Δηλαδή υπήρχε μεγάλη πιθανότητα τότε να μη βγουν «Οι μέρες της φωτιάς». Το έκανα τελικά όταν αντιλήφθηκα πως στην Ελλάδα η έννοια «δημιουργός» είναι ανύπαρκτη και παρότι και η Δήμητρα και η Μαρία βροντοφωνάζαν τότε τα ονόματα μας, ήταν στου «κουφού τη πόρτα». Δε γινόταν τίποτα. Εγώ ήμουν εγκλωβισμένος σε ένα δίσκο και δε μπορούσα να δουλέψω. Εντωμεταξύ τότε δεν υπήρχαν και πνευματικά δικαιώματα για εμάς τους νεότερους. Πάνω λοιπόν σε αυτή τη φάση, με παίρνει ένας παραγωγός μεγάλης εταιρείας για να μου ζητήσει να γράψω μελωδίες για την Νάνα Μούσχουρη. Μέσα μου γέλασα τότε. Έμενα δύο στενά στο Παρίσι από το σπίτι της, δε γνωριζόμασταν, και σκεφτόμουν πως έπρεπε τελικά να έρθω στην Ελλάδα για να της γράψω…  Τέλος πάντων, γράφω εγώ τις μελωδίες, θεωρώ πως της πάνε γάντι. Πάω την κασέτα στην εταιρεία με χαρά, τη δίνω και μου λένε θα με ειδοποιήσουν. Περνάνε πέντε μήνες, δεν έχω ειδοποιηθεί ποτέ και με πάρα πολύ ντροπή παίρνω τηλέφωνο να δω τι έγινε. Και για απάντηση πήρα κάτι μασημένα λόγια, αόριστα, του τύπου «τη στείλαμε αλλά δεν της κάνουν για τώρα» και κάτι τέτοια. Ουσιαστικά μία χυλόπιτα και κλείσιμο στα μούτρα. Πρέπει να σου πω πως απογοητεύτηκα πάρα πολύ από αυτό. Εκείνη την εποχή να γράφεις για την Νάνα Μούσχουρη ήταν συγκλονιστικό. Πάνω λοιπόν στην απογοήτευση μου, ο τότε παραγωγός της BMG, ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος και η Ιφιγένεια Γιαννοπούλου βάζουν όλα τα μέσα και με πείθουν τελικά να τραγουδήσω εγώ. Ένα από αυτά τα κομμάτια ήταν και οι «Πέντε άνεμοι» με όλη αυτή την επιτυχία που ακολούθησε και κανείς μας δεν την περίμενε. Γεμάτα στάδια, Ειρήνης και Φιλίας με 25000 κόσμο, Παλαί Ντε Σπορ με 15.000 κόσμο. Είτε έπαιζα σύγχρονή, είτε κλασσική μουσική ο κόσμος ερχόταν. Μεγάλη επιτυχία με όλα τα παρελκόμενα που για μένα ήταν πολύ δύσκολο. Είχα χάσει κάθε ίχνος προσωπικής ζωής. Ξέρεις, εγώ μέχρι και σήμερα είμαι πολύ εσωστρεφής. Γενικά, είμαι να μένω σπίτι μου να στο πω πιο απλά…
Περνάνε τα χρόνια γύρω στο  ’96 με ’97 εγώ λέω του Μίλτου Καρατζά πως θέλω να κάνω ορχηστρικά, κάνω τότε το «First Touch» που γίνεται πλατινένιο σε πολλές χώρες στον κόσμο. Αρχίζω έτσι μια διεθνή πορεία και επιστρέφω στην Ελλάδα το 2005 που γράφω τον «Άγγελο μου» και το «Κάθε φορά που με κοιτάζεις» για την Άλκηστη, το «Σ’ έχω ερωτευτεί» και γενικά είμαι σε μία διάθεση να γράψω τραγούδια. Γίνονται όλα τότε επιτυχίες και μέσα σε όλο αυτό με παίρνουν τηλέφωνο να μου πουν πως θέλει η κυρία Μούσχουρη να της γράψω τραγούδια. Κοίταξε τώρα λοιπόν, πως δένει η ιστορία… Με το που έρχεται στην Αθήνα η Νάνα, έρχεται στο σπίτι μου. Μάλιστα ήρθε και έκατσε στο σκαμπό του πιάνου και με συγκίνησε πολύ όταν μου είπε πως έχει να κάτσει σε σκαμπό με συνθέτη από την εποχή του Μάνου, υπονοώντας τον Μάνο Χατζιδάκι φυσικά. Μέσα λοιπόν στη κουβέντα μας και αφού είχαμε απίστευτη οικειότητα μεταξύ μας και κάναμε μέχρι και αστεία στα γαλλικά, της είπα την ιστορία που είχε γίνει τότε και της είχα στείλει την κασέτα. Η Νάνα με μία μνήμη ξυράφι γυρνάει και μου λέει πως δε θυμάται απολύτως τίποτα… Και της το βάζω να  ακούσει τους Πέντε ανέμους και μου λέει «Αυτό είναι για μένα» και της λέω «Νάνα μου, αργήσαμε 16 χρόνια». Τρελάθηκε η γυναίκα, δε θα το ξεχάσω πως έκανε. Αυτό λοιπόν είναι το κομμάτι που ποτέ δεν έφτασε στην Μούσχουρη. Έμεινε σε μια κασέτα σε κάποιο συρτάρι μαζί με χιλιάδες άλλες κασέτες ανθρώπων που εμπιστευόντουσαν αυτούς τους δήθεν παραγωγούς που τεμπελιάζανε για να παίρνουν τον μισθό τους. Χιλιάδες όνειρα μαζί με αυτές τις κασέτες σε ένα συρτάρι. Αν τότε η κασέτα έφτανε στην Νάνα, θα είχε κάνει σίγουρα μια ακόμα τεράστια επιτυχία με μια τέτοια μελωδία. Εγώ βέβαια από τη μία θα είχα κερδίσει μια διεθνή καταξίωση ως δημιουργός, αλλά από την άλλη δε θα είχα βιώσει όλη την άλλη κατάσταση με τα ωραία της και τα άσχημα σε εκείνη την εξάχρονη επιτυχία που ήμουν απέναντι από χιλιάδες κόσμου. Δε βαριέσαι, η ζωή τα φέρνει όπως πρέπει τα πράγματα.
Σου ζητήσανε τότε πράγματα να κάνεις που, ίσως, να μην ήθελες;
Ποτέ δεν έκανα κάτι που θέλανε να μου επιβάλουν επειδή ο χαρακτήρας μου δεν το επιτρέπει. Όλα τα χρόνια της συνεργασίας μου με την εταιρεία αυτή ως ερμηνευτής των δικών μου μελωδιών, δε δέχτηκα ποτέ πιέσεις να κάνω κάτι που δεν ήθελα. Όποτε δεν ήθελα κάτι απλά δεν το έκανα. Το μόνο που ήταν λίγο ασφυκτικό, ήταν το γεγονός πως είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις όλη αυτή η αγάπη του κόσμου με αποτέλεσμα να είναι πολύ κουραστική η ζωή μου. Δηλαδή σκέψου δε μπορούσα να κυκλοφορήσω. Τότε ήταν πολύ πιο γιγαντωμένα τα πράγματα. Δεν υπήρχαν τα social media που σήμερα γίνεται ο καθένας λίγο σταρ του εαυτού του. Τότε μας βλέπανε όλη μέρα μόνο στην τηλεόραση, οπότε ήταν πολύ μεγάλο που ξαφνικά μας βλέπανε μπροστά τους. Οπότε η μόνη μου διαφωνία με την εταιρεία ήταν τέτοιου τύπου, όταν π.χ. μου ζητούσαν να πάω κάπου να υπογράψω cd. Δεν το άντεχα όλο αυτό. Από την άλλη, μου άρεσε πολύ όταν έβγαζα έναν καινούριο δίσκο – που τον έβγαζα πριν καλά καλά τελειώσει ο προηγούμενος – να πηγαίνω σε συνοικιακά ραδιόφωνα. Αυτοί οι άνθρωποι που κάνανε κάτι πειρατικά και μικρά ραδιοφωνάκια ήταν τόσο συγκλονιστική η προσπάθεια τους που πήγαινα και τους «τιμούσα» και αυτοί μου το επιστρέφανε αυτό επί χίλια. Μάλλον αυτή η σχέση μου με τα περιφερειακά ραδιόφωνα έπαιξε και μεγάλο ρόλο στην λαϊκότητα που απέκτησα. Δεν σνόμπαρα ποτέ κανέναν κι ας φαινόταν πως είχα μια σνομπ εικόνα. Κυρίως ήταν η συμπεριφορά ενός φοβισμένου ανθρώπου και όχι ενός σνομπ. Όποιος με γνώριζε μετά στον δρόμο μου έλεγε «ρε παιδάκι μου, άλλος είσαι από αυτό που δείχνεις στην τηλεόραση»
Όλη αυτή την αγάπη που παίρνεις μέχρι και σήμερα από τον κόσμο, πως την αντιλαμβάνεσαι;
Η σημερινή αγάπη, από αυτούς που έρχονται να με ακούσουν είναι πολύ πιο ουσιαστική από την τότε. Η τότε αγάπη ήταν αν θες, ένας θαυμασμός επειδή ήμουν της μόδας. Αυτό ήταν μια φούσκα. Τώρα έρχονται για να ακούσουν τι καινούριο έχει να προτείνει ο Στέφανος. Αυτό που κρατάω είναι ο πυρήνας όλου αυτού, τα φιλαράκια μου, οι άνθρωποι που από τότε μέχρι σήμερα είναι πάντα εκεί. Το ευχάριστο είναι πως έρχονται πλέον πολύ νεότερες ηλικίες, ίσως επειδή γίνονται cover πολλά κομμάτια μου. Ξέρεις, το πιο ωραίο που ακούω είναι όταν μου λένε «εξαιτίας σου μάθαμε πιάνο» ή «εξαιτίας σου μπήκαμε στο Ωδείο». Αυτό που δε με ενδιαφέρει καθόλου πρέπει να σου πω, είναι να γίνω ξανά της μόδας. Άσε που οι καιροί έχουν αλλάξει πλέον. Κανείς δε μπορεί να γίνει της μόδας έτσι όπως ήταν τότε.

 

Πρέπει λοιπόν να σου πω πως δεν επρόκειτο να γράψω για τον Σάκη Ρουβά. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε για την Ηρώ. Για πρώτη φορά το λέω. Το «Σ ‘έχω ερωτευτεί» γράφτηκε για την Ηρώ.

 

Κατά καιρούς έχεις κάνει και κάποιους δίσκους που, εμένα, μου προκάλεσαν έκπληξη όταν έγιναν. Θυμάμαι τον δίσκο με την Μαντώ ας πούμε.
Τότε όμως και οι δουλειές που έκανα εγώ ήταν έκπληξη. Δεν έδινα συχνά τότε επειδή δεν είχα χρόνο. Έγραφα τα δικά μου. Η ηχογράφηση του δίσκου αυτού έγινε στη διάρκεια όταν ηχογραφούσα εγώ τον δίσκο με το «Σκόνη και Θρύψαλα». ‘Έγιναν παράλληλα αυτές οι δύο δουλειές. Εγώ στη θέση σου δε θα ένιωθα όμως έκπληξη. Η Μαντώ είναι φωνάρα. Εγώ δεν αφορίζω τίποτα στην τέχνη. Δεν με ένοιαζε το ρεπερτόριο που είχε πριν. Ξέρεις, εγώ πάντα λέω αν μπορείς κάν’το κι αν το κάνεις μπράβο σου. Στη συνεργασία αυτή, η Μαντώ χαρά μου έδωσε, να ακούω ένα αηδόνι να κελαηδάει δικές μου μελωδίες. Δεν υπήρχαν μόνο τραγουδάκια εκεί μέσα, υπήρχε ο «Λαβύρινθος» και κάτι άλλες μπαλάντες. Πολύ σημαντικά τραγούδια.
Επίσης, η δουλειά που έκανες με την Χρύσπα
 Η Χρύσπα, που ανήκει σε έναν καθαρά λαϊκό χώρο, ήρθε κάποια στιγμή σε εμένα και μου είπε πως θέλει να αλλάξει αυτό που κάνει και θέλει να κάτι κάτι διαφορετικό. Να ξέρεις πως είναι ένα κορίτσι που αγαπάω πάρα πολύ, είναι ένα εξαιρετικό παιδί. Ας κάτσει λοιπόν, χωρίς προκατάληψη, κάποιος να ακούσει αυτή τη δουλειά που κάναμε και την φωνή της. Τότε, επειδή χάλαγε τα σχέδια κάποιων, την θάψανε αυτή τη δουλειά με αποτέλεσμα να απογοητευτεί η Χρύσπα, να απογοητευτώ κι εγώ. Καταλαβαίνεις πως τα συμφέροντα ήταν άλλου τύπου. Με έναν τέτοιο δίσκο δε θα βγαίνανε τα νυχτοκάματα. Κι αν θέλεις, ίσως τους ήρθε πολύ τότε κάποιους καλλιτέχνες που λέγανε πως αυτός ο δίσκος ήταν πολύς «για μία Χρύσπα» όπως λέγανε. Εγώ αυτό που κοιτάω, είναι να έχει ο άλλος καλή ψυχή και η Χρύσπα έχει εξαιρετική ψυχή και φωνή. Έχει δασκάλα την Σοφία Βόσσου και την έχει κάνει να κελαηδάει και μπορείς να το διαπιστώσεις στα τραγούδια που κάναμε. Εγώ της εύχομαι να πετύχει σε ό,τι κάνει επειδή είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος.
Όπως είπες και πριν, την περίοδο που γράφεις για την Πρωτοψάλτη, γράφεις και για τον Σάκη Ρουβά
Κι εδώ είναι ακόμα μία μουσική ιστορία. Πρέπει λοιπόν να σου πω πως δεν επρόκειτο να γράψω για τον Σάκη Ρουβά. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε για την Ηρώ. Για πρώτη φορά το λέω. Το «Σ ‘έχω ερωτευτεί» γράφτηκε για την Ηρώ. Όμως σε εκείνη την δεδομένη στιγμή η Ηρώ δεν το αντιλήφθηκε το τραγούδι και το άφησε και έφυγε. Στεναχωρήθηκα τότε επειδή την Ηρώ την εκτιμώ πολύ ως ερμηνεύτρια και μουσικό, αλλά σε εκείνη τη φάση με πήραν από την δισκογραφική που ήταν τότε και η Ηρώ και ο Ρουβάς και μου ζήτησαν να το πει ο Ρουβάς. Εγώ τους είπα τότε οκ. Ότι άλλαξε μετά από αυτό η πορεία του Σάκη όμως, με χαροποιεί ιδιαίτερα. ‘Άνοιξε η «βεντάλια» του και το έχει παραδεχτεί και ο ίδιος πως αυτό το κομμάτι ήταν ένα κομβικό σημείο στην πορεία του. Έγινε και πολύ μεγάλη επιτυχία και το λέει μέχρι σήμερα. Κι εγώ το λέω και πάντα από κάτω, όταν λέω πως είναι δικό μου, ακόμα ένα μακρόσυρτο «αααα». Αυτό λοιπόν, ίσως να σηματοδοτεί μια επόμενη δισκογραφική μου κίνηση, χωρίς να θέλω να πω περεταίρω ακόμα
Πολλές συνεργασίες!
Πολλές. Αλλά δε δίνω ποτέ τραγούδια αν δεν αγαπώ τον άνθρωπο πρώτα. Ο Δημήτρης μου, η Άλκηστη μου. Οικογένεια μου. Στα δύσκολα αν πάθω κάτι, ο πρώτος άνθρωπος που θα τρέξει θα είναι η Άλκηστη. Αυτή είναι η σχέση μας. Ο άλλος φίλος «έφυγε», ο Δημήτρης. Μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μία υπέρτατη συνεργασία που ξεκίνησε λίγο με το «Κάποιες φορές» το 1994, μετά με όλο τον δίσκο και μετά που ήρθε η δικαίωση που εγώ την χάρηκα, δεν την χάρηκε ο Μήτσος. Ξέρεις, το αγαπημένο τραγούδι του, ήταν το «Θες».

 

Όταν πήγαιναν από την δισκογραφική στα ραδιόφωνα το «Θες» τους λέγανε πως το κομμάτι δεν είναι ραδιοφωνικό.

 

Όταν βγήκε εκείνη η δουλειά, δεν πήγε πολύ καλά
Ακούστηκε πολύ το «Σβήσε το φεγγάρι». Ύμνος είχε γίνει. Όμως μετά ο Δημήτρης είχε τις περιπέτειες με την υγεία του. Δε θα μπορούσε να πάρει, εκ των πραγμάτων, την διάσταση που του άξιζε αυτό το cd. Μετά όμως, έγινε η μεγάλη η ανατροπή. Όταν λοιπόν, το πήγαιναν από την δισκογραφική στα ραδιόφωνα το «Θες» τους λέγανε πως το κομμάτι δεν είναι ραδιοφωνικό.  Έλα όμως που 11 χρόνια μετά σκάει το διαφημιστικό και το «Θες» δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη το ξέρει. Και πόσο ατυχέστατες ήταν αυτές οι «διαγνώσεις» των υποτιθέμενων μεγάλων ραδιοφωνικών παραγωγών.
Μίλησε μου για την Σοφία Μανουσάκη και την επιλογή σου να δουλεύεις μαζί της
Τι να πω για την Σοφία; Εγώ απλά καμαρώνω! Η Σοφία είναι τόσο νέα κι έχει μία σοβαρότητα που δε συναντάς, πολλές φορές, ούτε σε μεγάλες ηλικίες. Ο Θεοδωράκης την έχει πει αποκάλυψη μεγατόνων εγγράφως. Δεν υπάρχει λόγος να μη δουλεύω μαζί της. Είναι επαγγελματίας κι έχει όλα τα χαρίσματα του κόσμου, όχι μόνο οπτικά. Εννοώ ως φωνή. Έχει μεγάλες δυνατότητες. Κάναμε τον «Επιτάφιο» που είναι να βγει όπου να’ναι από live ηχογράφηση. Ο Μίκης μας το επέβαλε να το βγάλουμε αυτό σε cd. Διότι ξετρελάθηκε με το πώς λέει η Σοφία τον «Επιτάφιο». Η Μαρία Φαραντούρη την έχει ονομάσει «Το τέλειο μουσικό όργανο». Εγώ να την έχω και να μην την εκμεταλευτώ; Εγώ είδα τα στοιχεία αυτά όταν η Σοφία ήταν 19. Η πρώτη της συναυλία έγινε στην Ακαδημία Σοπέν στην Βαρσοβία με ένα δύσκολο κοινό και μετά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Είναι ένας άνθρωπος που μελετάει πολύ. Με τον Καβάφη να δεις τι δουλειά έκανε. Επί ενάμιση χρόνο μελετούσε Καβάφη. Τις βιογραφίες του, τα κείμενα του, συγγράμματα που έχουν γραφτεί. Έκανε τρομερή δουλειά. Εγώ νιώθω ασφάλεια πάνω στη σκηνή με ένα άτομο όπως η Μανουσάκη. Είναι μία μόνιμη συνεργασία. Οι συνεργασίες μου θέλω να έχουν σοβαρότητα.

 

Χάνοντας τον πατέρα μου πριν από τρεισήμισι χρόνια περίπου, ο Μίκης μου αναπλήρωσε μέσα μου ένα μεγάλο κενό.

 

Ο Στέφανος Κορκολής αποκαλύπτει "Μουσικές Ιστορίες" που δε γνωρίζαμε | Συνέντευξη

 

Φαντάζομαι κάπως έτσι ήταν και οι συνεργασίες σου με τους στιχουργούς σου
 Πολύ αγαπημένοι. Αν πρέπει να θυμηθώ θα σου πω τον Παρασκευά Καρασούλο, που δε θεωρώ στιχουργό. Είναι εκείνη η λεπτή γραμμή που προσδιορίζει τον στιχουργό και τον ποιητή. Μετά η Ιφιγένεια, ο Νίκος Μωραΐτης, η Ρεβέκα Ρούσση που έχουμε κάνει πολλά πράγματα. Με την Ηρώ Τριγώνη που κάναμε τότε ωραία πράγματα με την Μαντώ. Με τον Παυριανό… Τι να λέω, είμαι πολύ τυχερός.
Και με τη μητέρα σου, με μεγάλη επιτυχία!
Κατά τύχη έγινε αυτό βέβαια, αλλά ναι είχε μεγάλη επιτυχία
Είναι εύκολο για σένα να βρίσκεις στίχους;
Εξαρτάται από αυτά που μου στέλνουν. Μπορεί να βρω μέσα σε αυτά ένα αριστούργημα. Ξέρεις, συνήθως γράφω εγώ μετά τη μουσική, πάνω στον στίχο. Αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο για έναν στιχουργό να πατήσει πάνω στις μελωδίες μου. Να τονίσει σωστά. Εγώ είμαι μεγάλος εχθρός του παρατονισμένου. Δε μπορώ παρατονισμένες λέξεις. Δε μπορώ το «πότε» να γίνεται «ποτέ» και να αλλάζει το νόημα. Αυτή που μπορούσε να γράψει πάνω σε μουσική και το έκανε εξαιρετικά στα nineties ήταν η Εύη Δρούτσα. Ήταν σαν να έχει σπουδάσει μουσική αυτή η γυναίκα. Το είχε εύκολο. Και η Ρεβέκα Ρούση και ο Νίκος ο Μωραΐτης το κάνουν.
Μίλησε μου λίγο για τη σχέση που έχεις με τον Μίκη Θεοδωράκη
Χάνοντας τον πατέρα μου πριν από τρεισήμισι χρόνια περίπου, ο Μίκης μου αναπλήρωσε μέσα μου ένα μεγάλο κενό. Αυτό από μόνο του νομίζω λέει πολλά.
Ένα μικρό παιδί, ο Στέφανος, τι ονειρευόταν όταν έπαιζε πιάνο;
Τίποτα! Δεν είχα καταλάβει τι έκανα όπως νομίζω κανένα παιδάκι δε καταλαβαίνει. Το έβλεπα σαν παιχνίδι. Όπως μετά έβγαινα έξω για να παίξω μπάλα. Κι έτσι έπρεπε να είναι. Είναι αυτό που, ευτυχώς, δε με εγκλώβισαν οι γονείς μου να προσέχω, ας πούμε, τα χέρια μου. Θα έχανα την παιδική μου ηλικία. Και άμα σου στερήσει τέτοια πράγματα η μουσική, γίνεσαι εχθρός της στο μέλλον.
Σήμερα ο Στέφανος τι ονειρεύεται;
Δε σκέφτομαι το μέλλον. Σκέφτομαι το σήμερα πλέον στη ζωή μου. Δε κάνω όνειρα. Το πιο μακρινό μου όνειρο είναι το αυριανό. Ζω το τώρα και θέλω να το ξεζουμίσω όσο μπορώ πιο πολύ. Την κάθε μου στιγμούλα. Μάλλον με άλλαξε η αρρώστια μου. Πριν από πέντε χρόνια ξεκίνησε μια περιπέτεια με την υγεία μου και νομίζω εκεί άλλαξα. Αν κάναμε αυτή την κουβέντα πριν από πέντε χρόνια ίσως να σου έλεγα πως ονειρεύομαι πολλά, τώρα δε στο λέω. Γεύομαι κάθε στιγμή. Τώρα πίνω τον καφέ μου και συζητάω μαζί σου και μένω σε αυτή τη στιγμή επειδή σε μισή ώρα που έχω πρόβα δε ξέρω τι μπορεί να γίνει.
Είχες αγωνία για τις εμφανίσεις στη Σφίγγα;
Δεν έχω ποτέ αγωνία του τύπου θα έχω κόσμο, δε θα έχω κόσμο. Ξέρεις κάτι; Δεν προσδιορίζει την κάθε αξία η διέλευση των ακροατών. Το να μην έρθει ο κόσμος σε κάποια εμφάνιση μου δεν ακυρώνει τη δουλειά που μπορεί να έχω κάνει εγώ με τους συνεργάτες μου. Βέβαια, δεν είχαμε μέχρι τώρα και τέτοια θέματα. Η Σφίγγα είναι ένας πάρα πολύ ωραίος χώρος στο κέντρο της Αθήνας.
Να πούμε βέβαια πως δεν είστε οι δυο σας στη σκηνή!
Όχι βέβαια. Μαζί μας είναι ο Κωστής Πυρένης στη κιθάρα και φωνή, ο Βασίλης Δεφίγγος στο σαξόφωνο που σκοτώνει και φλάουτο και Ρόλη Γιαμοπούλου στα τύμπανα και κρουστά. Είμαστε μεγάλο παρεάκι φέτος.

 

 

 

Ο Στέφανος Κορκολής θα είναι όλες τις Παρασκευές του Νοέμβρη στην Μουσική σκηνή Σφίγγα (Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής). Ώρα έναρξης: 22.30

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

Rating: 4.0/5. From 4 votes.
Please wait...

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Related Articles

“Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια” στο Θέατρο Βέμπο | Εορταστικό πρόγραμμα
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το αριστούργημα του Στράτη Μυριβήλη «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια». Τη διασκευή αλλά και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Πέτρος Ζούλιας, τη μουσική η Ευανθία Ρεμπούτσικα ενώ τη δασκάλα Σαπφώ Βρανά υποδύεται η Λένα Παπαληγούρα.   «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια» δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα «Καθημερινή» την […]

Read More
Στο νέο του βιβλίο, ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για τη ζωή του Καποδίστρια
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Το νέο βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Είναι ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια, του σπουδαίου Κερκυραίου πολιτικού και θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, που ήρθε στην Ελλάδα σαν σωτήρας και έμεινε στην Ιστορία σαν μια ευκαιρία […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!