“Όσο ακόμα χορεύει η καρδιά” – Είδαμε την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο Θέατρο Δάσους

“Στα μάτια μου, η Ζουγανέλη δεν υπηρετεί κάποιο είδος μουσικής, αλλά εκπροσωπεί ισάξια όλες τις τάσεις του ελληνικού τραγουδιού και διατηρεί ταυτόχρονα την ταυτότητά της. Δύσκολο για έναν καλλιτέχνη να καταφέρει να ισορροπεί σε πολλά σκοινιά και να στέκεται σε καθένα από αυτά…”

 

Κείμενο : Παντελής Τσομπάνης | Φωτογραφίες : Χρύσα Θάνογλου
Η αλήθεια είναι πώς ακόμα και χθες το βράδυ που γύριζα με τα πόδια από το Θέατρο Δάσους και άναβα το φακό του κινητού στο δρόμο για τον Άγιο Παύλο, σκεφτόμουν με ποιον τρόπο να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Για μένα, κάποτε, οι συναυλίες της σηματοδοτούσαν τις αλλαγές στη ζωή που πρέπει να τις αγκαλιάζουμε και όχι να τις καταριόμαστε. Κάποια άλλη στιγμή, η συνεσταλμένη προσωπικότητά της και οι λίγες λέξεις μετά από κάποιο τραγούδι που έδιναν πάτημα σε αυτή τη φωνή να υψώσει ανάστημα, με έκαναν να καταλάβω τη σημασία της σιωπής – άσχετα αν δεν την τήρησα ουδέποτε. Άλλοτε, σε άλλη συναυλία, όταν «έπαιζε γιορτινά η μπάντα» και «ο δρόμος μύριζε μαστίχα», εκείνη μας έκλεινε το μάτι συνωμοτικά, «χωρίς εξηγήσεις». Είχε κατακτήσει τη σκηνή και το κοινό της πια.
Από πέρυσι, που ήθελα επίμονα να την δω, όταν μετά από μήνες γύρισα σπίτι, έτσι για το νόστο, μέχρι χθες που πρότεινα σε έναν φιλοξενούμενό μου από το εξωτερικό να πάμε μαζί για την εμπειρία, καθώς τα μουσικά του γούστα δεν ήταν τόσο συγγενή με τα δικά μου, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, μετά από πέντε φορές, ξέρω πως δεν θα με εκπλήξει καθόλου με τις επιλογές των τραγουδιών της, αλλά θα με σιγουρέψει πως η «κατάβαση» από τον Περιφερειακό στο Θέατρο Δάσους δεν θα είναι «άλλη μια καλοκαιρινή συναυλία που πήγαμε για να πάμε και μετά άντε ξανά κατάβαση».

 

 

Ήδη το άνοιγμα από τις Stringless ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, που για περίπου είκοσι λεπτά, με μια ενδιαφέρουσα διασκευή του «Βράχου» των Κραουνάκη – Νικολακοπούλου και ένα medley τραγουδιών για τα αγόρια, ζέσταναν το κοινό που βολευόταν σε φελιζόλ, μαξιλάρια και αναπαυτικά σκαλοπάτια που έφραζαν τις πολλές κινήσεις και ανυπομονούσε να ακούσει την διασκευασμένη ροκιά του «Έλα μαζί μου» που θα σηματοδοτούσε την έναρξη της συναυλίας.
 Ωστόσο, μετά το καλωσόρισμα, η σκιά της απώλειας του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα κατέκλυσε το θέατρο για μερικά λεπτά, το οποίο μετά το χειροκρότημα – φόρο τιμής έστεκε σιωπηλό στα λόγια αγάπης της Ελεωνόρας.
Με αφορμή αυτό το γεγονός, τόνισε λίγο παραπάνω την τάση του τηλεοπτικού και του δισκογραφικού κόσμου να ξεχνάει τους παλιούς καλλιτέχνες γιατί θεωρεί πως έχουν φθαρεί, ενώ ταυτόχρονα ψάχνει διαρκώς ανανεωμένα πρόσωπα, δίχως να γνωρίζει τι ιστορία κουβαλάνε οι παλιοί. Δεν ήθελε να μελαγχολήσει το κοινό που ήρθε για να την ακούσει, δεν είχε τέτοιο σκοπό και γι’ αυτό έκλεισε με την ευχή να φανεί αντάξια η γενιά της στο να σηκώσει τις πλάτες του ελληνικού τραγουδιού και του αφιέρωσε το κομμάτι που τραγούδησαν μαζί, το «Είπα στους φίλους μου».

 

 

Ύστερα, οι διακυμάνσεις στη διάθεση πήραν μπρος, με τις χαλαρές ροκιές, τα λυπητερά τραγούδια, τις τζαζ διασκευές και τα τραγούδια που την καθιέρωσαν στην ελληνική δισκογραφία. Υπήρχαν μια-δυο στιγμές που θέλω να σταθώ όμως. Η μία είναι στην «Αττική Οδό». Κραυγή μπορεί να μην υπήρχε, άλλωστε τραγουδούσε για τρεις ώρες περίπου, καλύτερα που προφυλάσσει τη φωνή της. Όση ώρα όμως τραγουδούσε, στο μυαλό μου η παρουσία της ήταν ανύπαρκτη. Αντίθετα, υπήρχαν οι ταμπέλες, εκείνες οι πράσινες με τα λευκά γράμματα και οι αριθμοί των εξόδων. Μεσογείων, Υμηττός, Κηφισίας, Ηράκλειο. Εκείνα τα τούνελ με τις τέσσερις λωρίδες, λουσμένα με τόσο φως που τα κοιτάς από το πάνω παράθυρο του αμαξιού. Πόσο το τραγούδησε, τρία λεπτά; Ε, σε εκείνα υπήρχε μόνο η Αθήνα, κι ας ήταν ο Περιφερειακός δίπλα, φρακαρισμένος για άλλη μια φορά.
Η άλλη στιγμή που θα ήθελα να σταθώ είναι στα απότομα κοψίματα, στη διάρκεια των τραγουδιών. Πάντα στο «Τα λέμε» κόβει τη μουσική και λέει στο κοινό να ξαναπροσπαθήσει να πει με πάθος τους «μπασταρδεμένους» στίχους. Μόνο που αυτή τη φορά έβγαλε μια ιαχή και επαίνεσε το κοινό που πάντοτε στη Θεσσαλονίκη πετυχαίνει τον επιθυμητό τόνο, απόδειξη του ότι «πρέπει να είστε πραγματικά σκατά». Μπορεί να το έχει πει και σε άλλες πόλεις, δεν είναι κάποια καινούργια τακτική για να ζεσταθεί το κοινό, ωστόσο εμένα μου άρεσε έτσι όπως το ξεστόμισε.

 

 

Κάπου στα μισά της βραδιάς, εμφανίστηκε δις ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος, με τον οποίο θα συνεργαστούν και στο επόμενο άλμπουμ της. Στην αρχή, τραγούδησαν από κοινού μερικά τραγούδια που έγραψε για τη Μαρίζα Ρίζου στην κιθάρα και κατόπιν, μερικές μπαλάντες της Τάνιας Τσανακλίδου στο πιάνο.

 

 

Μια ωραία στιγμή ήταν η βόλτα της Ελεωνόρας που ξεκίνησε από το άνω διάζωμα και κατέληξε μέσα από το κοινό στη σκηνή, όπου μαζί με τον ακορντεονίστα μοιράζονταν αμπελοφιλοσοφίες και σκηνές σε μικρά μπαρ, όπως αυτά της πλατείας Μαβίλη στην οποία μένει. Αδιαμφισβήτητα, όμως, το πιο όμορφο κομμάτι της βραδιάς ήταν το τελευταίο μισάωρο, όπου τήρησε την υπόσχεσή της και δεν μας μελαγχόλησε καθόλου. Το αυτοσχέδιο γλέντι που στήνεται κάθε φορά στις συναυλίες της με τις επιλογές τραγουδιών, όπως πρώτα τα ζεϊμπέκικά της και τα τσιφτετέλια και μετά τα νησιώτικα και τη διασκευή – κλείσιμο των «Ακρογιαλιών» ίσως να αιτιολογούν αυτή την επιμονή με τις συναυλίες της. Δεν είναι μόνο το ότι η ενέργεια που βγάζει το σώμα της με τον χορό και την φωνή της απελευθερώνεται στο κοινό, αλλά και το χτίσιμο του προγράμματος, σε συνδυασμό με τις επιλογές των τραγουδιών της στη δισκογραφία της.

 

 

Στα μάτια μου, η Ζουγανέλη δεν υπηρετεί κάποιο είδος μουσικής, αλλά εκπροσωπεί ισάξια όλες τις τάσεις του ελληνικού τραγουδιού και διατηρεί ταυτόχρονα την ταυτότητά της. Δύσκολο για έναν καλλιτέχνη να καταφέρει να ισορροπεί σε πολλά σκοινιά και να στέκεται σε καθένα από αυτά. Γι’ αυτό ίσως και η Ζουγανέλη να συγκεντρώνει χρόνο με τον χρόνο ολοένα και περισσότερους ακροατές που θέλουν να την παρακολουθήσουν live ή και… να τους ξαναφέρει επί πέντε σε συναυλία τους. Όσοι ήρθαν χθες, μπορεί να μη θεωρήσουν υπερβολικά τα όσα γράφω, αλλά όσοι δεν έχουν έρθει σε συναυλία της, αξίζει τον κόπο, έστω και για μια φορά.

 

 

 

 

**ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση του άρθρου και των φωτογραφιών χωρίς άδεια από το MUSEEKart.com ή χωρίς αναφορά στο μέσο και τον συντάκτη – φωτογράφο

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...

About the author /


Related Articles

Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
Ο Μιχάλης Συριόπουλος γράφει επιστολή για την “Αρχή του Αρχιμήδη”
Posted in: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ

Ο Μιχάλης Συριόπουλος πρωταγωνιστεί στην σπουδαία παράσταση “Η αρχή του Αρχιμήδη” σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου και θα είναι για λίγες ακόμα ημερομηνίες στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε ο Καταλανός Josep Maria Miró και καλεί τον θεατή να πάρει θέση ή ακόμα και ευθύνη για το δύσκολο θέμα που θίγει […]

Read More
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Την σπουδαία Άλκη Ζέη αποχαιρετά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το παρακάτω δελτίο τύπου Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Άλκης Ζέη, μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, αγαπημένη συγγραφέα και πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!