Παναγιώτης Λάμπουρας… “Η Υδρόγειος είναι όλοι οι ξεχωριστοί κόσμοι του κάθε ανθρώπου” | Συνέντευξη

Τον Παναγιώτη Λάμπουρα, τον γνώρισα μέσω κοινών γνωστών ως θεατή σε μουσική βραδιά και όχι ως μουσικό επί σκηνής. Έχοντας πάντα αυτή την τάση να προσπαθώ να μαντέψω περί τίνος πρόκειται από το physique ,το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν μιλήσαμε, ήταν «ένας εσωστρεφής άνθρωπος που μοιάζει να έχει κάνει την εσωστρέφεια και την εσωτερικότητα επικοινωνία». Όταν τον άκουσα επί σκηνής στην παρουσίαση του καινούριου του δίσκου «Υδρόγειος» που κυκλοφόρησε από την «Μικρή Άρκτο» με την σημαντική συνεισφορά του Παρασκευά Καρασούλου, επιβεβαιώθηκα στην πρώτη μου εντύπωση και μαγεύτηκα στη συνέχεια.  Η προσέγγιση του Λάμπουρα στη μουσική, με βάση τις δικές μου προσωπικές ακροάσεις έχει ένα κράμα αξιών όπως ο σεβασμός, η πειθαρχία αλλά συγχρόνως το όνειρο και η τρυφερότητα που τον καθιστούν αξιόλογο καλλιτέχνη της νέας γενιάς. Άκουσα την «Υδρόγειο» πολλές φορές μέχρι να αποφασίσω να τον συναντήσω ένα πρωινό στα Εξάρχεια και να συζητήσουμε για τον δίσκο και τα επόμενα σχέδια του.

 

 

Συνέντευξη : Κάλλια Βαβουλιώτη ([email protected])

 

Ας ξεκινήσουμε από τις ρίζες σου, κατάγεσαι από την Κέρκυρα ένα νησί με παράδοση στη μουσική. Σε επηρέασε αυτό στην ενασχόληση στη μουσική;
Η μισή μου καταγωγή είναι από το Καρπενήσι και την Λαμία που όμως δεν έζησα καθόλου εκεί και η άλλη μισή είναι από την Κέρκυρα όπου και μεγάλωσα. Το μέρος που με στιγμάτισε όμως είναι η Αθήνα. Μέχρι τα 18 έζησα στην Κέρκυρα, πλέον πηγαίνω τα καλοκαίρια. Δεν αισθάνομαι ντόπιος γιατί έχω φύγει πολλά χρόνια, δε συνδέομαι τόσο πολύ με τον τόπο.
Συνδέομαι εκεί που υπάρχουν οι άνθρωποι και η αγάπη. Η Κέρκυρα σου δίνει την ευκαιρία να μάθεις μουσική, πέραν απ’ οτιδήποτε άλλο. Είναι πολύ εύκολο να μάθεις μουσική, είναι κάτι πολύ φυσικό για τους Κερκυραίους. Αυτό όντως την καθιστά ξεχωριστή περίπτωση σαν τόπο. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι διαμορφωνόμαστε και εμείς οι ίδιοι κοινωνικά όσο περνάνε τα χρόνια, επομένως όταν το βλέπεις αυτό δίπλα σου, τη μουσική, σε παρακινεί και εσύ είτε να μάθεις κάποιο όργανο ή να σπρώξεις τα παιδιά σου στην μουσική.
Το Καρπενήσι, τώρα έφερε την αγάπη για την παράδοση μουσική κυρίως. Έψαχνα πράγματα, και στη  μουσική αλλά και μέσα μου, στο ηχόχρωμα μου για παράδειγμα. Όταν ανακάλυψα τη μουσική κληρονομιά του Καρπενησίου βρισκόμουν στην Ολλανδία.
Γιατί επέλεξες το βιολί;
Δύσκολη ερώτηση . Έχω περάσει αρκετά δύσκολα στη ζωή μου με αυτή την ερώτηση (γέλια). Υπήρξε μία περίοδος, όπου βρέθηκα σε υπαρξιακή σύγχυση ερωτώντας τον εαυτό μου αν ήταν αυτό το κάλεσμα μου στη ζωή, να μάθω βιολί. Δε μπορώ να στο εξηγήσω. Αλλά μπορώ να σου πω ότι συνέχισα και αυτό είναι που έχει σημασία για μένα. Αφήνω διάφορα ενδεχόμενα ανοιχτά, για παράδειγμα βιολί έπαιζε και ο αδερφός μου. Δεν συνέχισε. Μπορεί απλώς να με συγκίνησε εν τέλει η μουσικότητα του οργάνου. Ακόμα πάντως και τώρα νομίζω πως δεν μπορώ να σου απαντήσω, αλλά το βιολί έχει μια απόκοσμη φύση που δεν τελειώνει ποτέ. Μάλλον υποσυνείδητα ίσως να ήθελα να ανακαλύψω αυτή τη φύση. Το βιολί είναι ένα συνεχές διδακτορικό. Υποθέτω και για τους άλλους οργανοπαίχτες είναι έτσι, αλλά για εμένα είναι και η τεχνική δυσκολία μάλλον που λειτουργεί σαν πρόκληση. Μελέτησα πολύ για να πάρω το δίπλωμα και για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να εξειδικεύεται σε κάτι. Το μουσικό όργανο είναι σαν την αγάπη, δεν ξέρεις γιατί αγαπάς κάποιον  ή κάτι. Είμαι απόλυτα πειθαρχημένος με αυτό. Μπορεί να βρεις πιο ταλαντούχους, πιο καλούς αλλά δύσκολα θα βρεις πιο πειθαρχημένους και πιστούς στο όργανο. Μπορεί να υπερβάλλω, αλλά δεν υπάρχει μέρα που να μην πιάσω βιολί ή να κάνω ασκήσεις φωνητικής.
Άρα λοιπόν τι είναι η τέχνη;
Η ζωή και η τέχνη είναι πράξη. Πολλοί άνθρωποι είναι εν δυνάμει καλλιτέχνες. Αυτό που διαφοροποιεί τον όντως καλλιτέχνη από τον εν δυνάμει είναι  η πράξη. Ο ένας μπορεί να λέει «αν είχα κάνει αυτό θα ήμουν τώρα…» αλλά τελικά δεν το έκανε. Είναι όλα θέμα ενασχόλησης και εξάσκησης. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην τέχνη αλλά σε πολλούς τομείς. Όπως μπορεί να είναι για παράδειγμα ένας έρωτας, μπορείς να τον ζήσεις ή να πεις «αν είχα κάνει τότε κάτι» και να μείνει εκεί. Να μείνει πλατωνικό. Και πάλι είναι και η επιλογή στη μέση. Εννοώ, πως από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο πράγμα, επιλέγουμε. Η επιλογή των ανθρώπων δίπλα μας έχει να κάνει με εμάς, μας διαμορφώνει. Το ίδιο και η συνήθειες που αποκτούμε. Το θέμα λοιπόν είναι «αν θα ανέβεις στο τρένο», αν θα κάνεις τις ιδέες πράξεις.
Η εμπειρία σου στο εξωτερικό πως ήταν ;
Ακόμα και στο εξωτερικό υπήρχε μεγάλη γραφειοκρατία. Θα σου πω όμως κάτι, πριν φύγω έκανα πολύ μεγάλη προετοιμασία, ακόμα και στο στρατό όταν όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν εγώ πήγαινα στο μαγειρείο και μελετούσα βιολί για να κάνω τις ακροάσεις στο εξωτερικό, σε δύο πανεπιστήμια, σε Ρότερνταμ και Ουτρέχτη. Νομίζω πως η εμπειρία στο εξωτερικό ήταν η ανάγκη μου να μάθω πράγματα εντελώς καινούργια, να αποκτήσω οπτικές εντελώς διαφορετικές πάνω στο όργανο από την κλασσική. Η εξειδίκευση για εμένα έχει να κάνει με το να μαθαίνεις καινούργια πράγματα και να τα κατακτάς σε ένα πολύ καλό επίπεδο.
Έβγαλες δίσκο σε μία περίοδο που τα πράγματα με τις δισκογραφικές έχουν δυσκολέψει.
Θεωρώ καθήκον των καλλιτεχνών να παράγουν έργο και να το διανέμουν με οποιονδήποτε τρόπο. Ετοίμασα υλικό και το πήγα σε μία εταιρία και ήταν θετικοί. Θα μπορούσαν να μου είχαν πει και όχι. Δεν εξιδανικεύω το παρελθόν, θεωρώ  ότι και παλιότερα θα ήταν εξίσου δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς. Άλλωστε για εμένα νομίζω πως δεν η καλλιτεχνική δημιουργία είναι ανεξάρτητη από το πώς θα δουν το έργο σου οι εταιρίες. Άλλωστε πλέον τα μέσα και το διαδίκτυο βοηθάει αρκετά στο να διανείμεις το έργο σου στο κοινό. Όταν  έχεις να κάνεις με ένα εκπαιδευμένο αυτί που ξέρει τι θέλει να ακούσει και ανήκεις στα ακούσματα του θα σε βρει. Το κοινό άλλωστε πάντα επιζητά νέες μορφές τέχνης.
Πάμε και στην «Υδρόγειο» τη νέα σου ολοκληρωμένη δουλειά που έχω και μαζί μου σήμερα και μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα τόσο μουσικά, όσο και ο τρόπος που φτιάχτηκε, τα σχέδια που εμπεριέχει. Πως προέκυψε ο τίτλος και η έμπνευση;
Τα έργα του Ρενέ Μαγκριτ, μιας και κρατάς το άλμπουμ ήταν μία ιδέα του Ανδρέα του Γεωργιάδη από τη Μικρή Άρκτο , ο οποίος μου είπε ότι όταν άκουσε τα τραγούδια οι πρώτες εικόνες που ήρθαν στο μυαλό του ήταν οι σουρεαλιστικοί πίνακες του Μαγκρίτ. Η μουσική μου έχει μια σουρεαλιστική ματιά. Γενικά μου αρέσει ο υπερρεαλισμός στην τέχνη και τον θεωρώ έναν ζωγράφο που κάνει τα πάντα πιθανά, κάτι που θέλω να κάνω και εγώ με τη μουσική μου. Έψαχνα αρκετό καιρό τον τίτλο για τον δίσκο, πάντα όμως προσπαθούσα να σκεφτώ τι θέλω να χαρακτηρίσω. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο από το μηδέν που να μη συμβολίζει μόνο κάτι δικό μου, αλλά έναν κόσμο με τόσες διαφορετικές οπτικές όσες και οι άνθρωποι. Υδρόγειος λοιπόν είναι η ξεχωριστή διάσταση του κάθε ανθρώπου, είναι η διαφορετική οπτική μέσα στη ζωή. Η διαφορετική αντιμετώπιση και οπτική των πραγμάτων. Η Υδρόγειος είναι όλοι οι ξεχωριστοί κόσμοι του κάθε ανθρώπου. Είναι οι διαφορετικές οπτικές, οι πολλαπλές αναγνώσεις της αντίληψης του κόσμου, οι διαφορετικές ευκαιρίες που υπάρχουν για να δημιουργήσεις τον κόσμο που θες. Ήταν νομίζω ένα εναρκτήριο ,να δημιουργήσω τον κόσμο που θέλω, να καταθέσω την δική μου προσωπική άποψη, να πω την αλήθεια μου και να δώσω την ώθηση και σε άλλους να δώσουν την δική τους οπτική γωνία.
Έκανες δύο πολύ ενδιαφέρουσες διασκευές το «Σαν τον μετανάστη» και το «Χίλια περιστέρια» του Ζαμπέτα. Οι διασκευές αυτές είναι η δική σου ανάγνωση σ’ αυτά τα τραγούδια ή είναι και μία διαλεκτική-έστω φιλοσοφικά ;
Αν παρατηρήσεις  και τα δύο τραγούδια που επέλεξα είναι γνωστά αλλά όχι πολυτραγουδισμένα. Για εμένα είναι μία άλλη προσέγγιση και όχι ένα πονηρό κλείσιμο στο μάτι, αν θέλεις στην αρχική δημιουργία. Συγκεκριμένα, στα  «χίλια περιστέρια» ο Ζαμπέτας έδωσε μία πολύ πιο στιβαρή προσέγγιση ενώ εγώ το είπα εντελώς γλυκά και τρυφερά με βιολιά. Το «Σαν το μετανάστη» αντίστοιχα που είναι από τη Φαραντούρη, ενορχηστρωτικά είναι με πολλά βιολιά με τεχνοτροπίες που στηρίζουν μέχρι και ούτι με λατέρνα δηλαδή μία συνύπαρξη κλασσικού και παράδοσης. Και το «Φτάνει φτάνει» που είναι μια βιολιστική προσέγγιση. Αυτά τα κομμάτια είχαν  να πουν κάτι για μένα, για διαφορετικούς λόγους που είχα στο μυαλό μου και τα έκανα γιατί τα αγαπώ . Παρ’όλ’αυτά, αυτό που είναι η επιθυμία μου , είναι αυτές οι διασκευές να έχουν μια διαχρονικότητα.
Τι είναι τα live για σένα;
Νομίζω πως είναι η τελική έκβαση των πραγμάτων. Άλλωστε δε μπορεί να υπάρξει τέχνη χωρίς τη ζωντανή συνομιλία με το κοινό. Είναι μια γιορτή. Είναι μία ευκαιρία να μάθει ο κόσμος τα τραγούδια σου σε παροντικές συνθήκες γιατί τα ηχογραφημένα τραγούδια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό γιατί όλα είναι υπό έλεγχο μέσα στο στούντιο.
 

 

Και η σχέση σου με το κοινό;
Η σχέση με το κοινό νομίζω είναι ειλικρινής και έντιμη. Προσπαθώ να βγάλω προς τα έξω αυτό που είμαι και όχι να προσποιηθώ κάτι άλλο. Ο κόσμος που έρχεται στα live, ξέρει ότι θα ακούσει κάτι που εμπεριέχει κόπο. Και η αλήθεια είναι ότι το live είναι επί της ουσίας αγάπη, δεν είναι ευκαιριακή. Πιστεύω σε αυτό τον δρόμο, γιατί είναι κάτι άμεσο.
Πέρυσι σε είδαμε με την Μαρία Παπαγεωργίου, μία ιδιαίτερα αξιόλογη καλλιτέχνη. Πως ήταν αυτή η συνεργασία;
Τη Μαρία τη θαυμάζω πάρα πολύ σαν καλλιτέχνη, σαν άνθρωπο , σαν άποψη. Θεωρώ ότι έχουμε κοινή ματιά στα πράγματα και κοινό στόχο πορείας. Η Μαρία έχει δημιουργήσει ένα κοινό μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις και τις προσεγμένες διασκευές της. Νομίζω ότι με τη Μαρία μας δένει κάτι ψυχικό. Έχουμε κοινό κώδικα ψυχής όταν τραγουδάμε. Νομίζω συμβαίνει κάτι ποιητικό όταν συνυπάρχουμε μαζί. Και νομίζω ότι είναι πολύ όμορφα όχι μόνο όταν τραγουδάμε μαζί για κοινό, αλλά και μόνοι μας για την παρέα. Την θαυμάζω πολύ και νομίζω ότι έχει μεγάλη αξία και θα μείνει σαν καλλιτέχνης. Έχει κάτι πολύ χαρακτηριστικό, πολύ ειλικρινές, πολύ δικό της.
Πάμε και στο σήμερα …Στη συνεργασία σου στην Ακτή Πειραιώς με τον Γιάννη Κότσιρα , την Ελευθερία Αρβανιτάκη και την Βίκυ Καρατζόγλου.
Νιώθω ευλογημένος, που βρίσκομαι δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους. Θα είμαι ειλικρινής, και με τους δύο έχω διαφορετικά πράγματα. Τους θεωρώ και τους δύο ξεχωριστούς καλλιτέχνες και αξιόλογους και βοηθούν επί της ουσίας τους νέους καλλιτέχνες. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη έχει μία πολύ ξεχωριστή στάση  στα πράγματα. Είναι ένας φάρος για εμένα , γιατί νομίζω πως μου δείχνει το δρόμο που θέλω να ακολουθήσω και εγώ.
Για το Γιάννη Κότσιρα μπορώ να σου πω, ότι όταν είχε βγει ο «Φυλακας Άγγελος» είχα το σιντί και πήγαινα στο διπλανό μπαρ από το μαγαζί των γονιών μου στην Κέρκυρα και όλη μέρα έκανα καραόκε το σιντί, άρα καταλαβαίνεις…
Με τη Βίκυ Καρατζόγλου έχω ξανασυνεργαστεί , την αγαπώ πολύ, είναι πολύ καλή φωνή της νέας γενιάς. Είναι μία καλή ευκαιρία να ακούσει όλος ο κόσμος που έρχεται στην Ακτή τα τραγούδια και τις φωνές μας. Είναι κάτι σαν επιβράβευση και σαν ένα σκαλοπάτι που κατακτήθηκε. Όλα είναι σταθμοί . Είναι μια στιγμή που δεν είχα προβλέψει και χάρηκα πολύ.
Ένιωσες ποτέ φόβο;
Στην αρχή ένιωσα πολύ φόβο. Είμαι γενικά πολύ αγχώδης. Η πρόκληση ήταν είτε να τιθασεύσω τους φόβους μου, είτε να τους κάνω δημιουργία. Είχα τεράστιο φόβο , αλλά καμία αμφιβολία για το αν θέλω να το κάνω και ένιωσα τυχερός γιατί βρέθηκα στον σωστό τόπο τη σωστή στιγμή . Είχα όμως συγχρόνως ευθύνη. Μην ξεχνάς ότι υπάρχει εμπιστοσύνη, οπότε είναι μεγάλο το άγχος όταν είσαι σε δύο τραγουδιστές που θαυμάζεις εσύ και σε προτείνουν. Είχα φόβο στο να σταθώ άξιος των περιστάσεων. Ήθελα να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, να είμαι άνετα και να αισθάνομαι όμορφα.
Θέλω να μου πεις δύο ιστορίες, μία πραγματική ή μία επινοημένη που είτε έχουν να κάνουν με τη μουσική είτε όχι και σε αγγίζουν.
Με παρακινεί και με συγκινεί και με εμπνέουν πάρα πολύ οι άνθρωποι. Θα σου πω μια ιστορία , βασικά δεν ξέρω αν είναι ιστορία, αλλά αφορά την πορεία μιας καλλιτέχνιδας που με αγγίζει πολύ, της Lady Gaga.  Δηλαδή πως η περσόνα ενός ανθρώπου μέσα από την τέχνη της μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Μία ιστορία που μπορεί να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είναι για παράδειγμα η πορεία ενός τραγουδιού που μπορεί να μην είδε ποτέ το φως και τελικά πως βγαίνει προς τα έξω η απόρριψη του και τι μαθαίνει το κοινό. Τι λέγεται δηλαδή, πως φτιάχνεται και πως φτάνει αυτό στον κόσμο.
Μια φιλοσοφία ζωής με την οποία πορεύεσαι;
Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο, αλλά κάποια στοιχεία που έχω υιοθετήσει εγώ στη ζωή μου. Νομίζω πως το σημαντικότερο είναι να μαθαίνεις, να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος και να μην τα παρατάς. Θεωρώ ότι η κινητήρια δύναμή μου πηγάζει από λέξεις, όπως για παράδειγμα η αλήθεια, η γνώση και η επιμονή.
Σχέδια για το μέλλον;
Συνεχίζουμε κανονικά στην Ακτή Πειραιώς όλο το Γενάρη, συνεχίζουμε παράλληλα να προωθούμε τα τραγούδια του δίσκου και έχουμε και μία πολύ ξεχωριστή εμφάνιση σε έναν ιδιαίτερο χώρο την Αγγλικανική εκκλησία όπου θα παίξουμε τραγούδια του δίσκου με διαφορετικό όμως τρόπο. Παράλληλα μπορώ να πω, πως έχω και ένα νέο concept για κάποιες εμφανίσεις στο μυαλό μου, ενώ πάντα δουλεύω σε καινούριο υλικό.

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 1 vote.
Please wait...

About the author /


Related Articles

Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
Πέντε παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη που θα δείτε αυτή την εβδομάδα
Posted in: ΘΕΑΤΗΣ, ΘΕΑΤΡΟ

Οι θεατρικές σκηνές της Θεσσαλονίκης, συνεχίζουν να προσελκύουν το κοινό που αγαπάει τις καλές παραστάσεις και στη τελική, τι πιο ωραίο από μία βραδινή έξοδο σε ένα από τα θέατρα της πόλης; Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected]) Για αυτή την εβδομάδα, σας έχω τις πιο ωραίες δουλειές που παρουσιάζονται στη πόλη. Η επιλογή είναι δική […]

Read More
Τα “Αθώα πλάσματα” του Αλέξη Σταμάτη κυκλοφορούν σε λίγες μέρες
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Τα “Αθώα πλάσματα” του Αλέξη Σταμάτη κυκλοφορούν σε λίγες μέρες. Οι εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν στις 24 Φεβρουαρίου το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη.  Ο Αλέξης Σταμάτης ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς της νεότερης γενιάς μας συστήνει τον καινούργιο του ήρωα, τον Στέφανο, έναν μοναχικό ερευνητή που επιστρέφει στην πόλη φέροντας ένα πολύχρονο τραύμα από […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!