Σπύρος Παρασκευάκος: «Έχω καταπιεί αμέτρητα πρόσωπα μέσα μου» | Συνέντευξη

Συνέντευξη | Επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])
Πρώτη φορά από τον Σπύρο, άκουσα το “Lonely Way” που τραγούδησε η, τότε άγνωστη, Nalyssa Green. Ήταν μια μαγική στιγμή που όμως δε με έκανε να φανταστώ τι θα ακολουθήσει για αυτά τα παιδιά. Για μια γενιά που είχε ταλέντο και το έβγαλε μπροστά, εικόνα της, για να δηλώσει το παρόν της. Δύο χρόνια μετά, τον πετυχαίνω στην 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια μέχρι σήμερα. Ο “Γλυκός Γενάρης” με ερμηνευτή τον Απόστολο Κίτσο. Εκεί, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως κάτι ωραία καινούριο γεννιέται και ο Σπύρος Παρασκευάκος είναι μέρος αυτού. Ακολουθεί η συνεργασία του με τον Ζαχαρία Καρούνη στο άλμπουμ “Απ’το Μηδέν” που του δίνει μία θέση στο μουσικό τοπίο του σήμερα, ως έναν από τους ταλαντούχους συνθέτες της νεότερης γενιάς. Λίγο παραπάνω με την “Τρίτη Έξοδο”, που τότε όλοι μιλήσαμε για τρία νέα παιδιά – αποκάλυψη για το ελληνικό τραγούδι. Πριν μερικούς μήνες, για πρώτη φορά, ακούσαμε να ερμηνεύει ο ίδιος μια εξαιρετική διασκευή στο “Παπάκι” του Νικόλα Άσιμου, με φωνητικά της Nalyssa Green. Διαφορετικό πρόσωπο για τον Σπύρο…
Φέτος ένιωσα την ανάγκη να γυρίζω στο σπίτι. Να θυμηθώ τι κάνω και γιατί, να αποστασιοποιηθώ από την ορμή μου να γράφω τραγούδια και να θυμηθώ τις ρίζες μου. Να μελετήσω άλλους συνθέτες και πολύ περισσότερο τραγουδοποιούς. Να βρω ξανά την αγνότητα μου και ακριβώς για αυτό το λόγο ταυτίστηκα με το παπάκι, ένα τραγούδι που αγαπώ από παιδί και που νομίζω πως είναι από τα πιο αγνά τραγούδια που έχουν υπάρξει. Στη διασκευή μου αυτή νιώθω πως αντίκρισα τόσο το φως όσο και το σκοτάδι που περιέχει το τραγούδι αυτό και για αυτό προσέγγισα με αυτή την ενορχήστρωση με την πολύτιμη βοήθεια του Βασίλη Ντοκάκη και της Nalyssa Green. Είναι τόσο προσωπικό πια και τόσο συνδεδεμένο με μένα που δε θα μπορούσα να μη το τραγουδήσω εγώ ο ίδιος.

 

Έχω καταπιεί αμέτρητα πρόσωπα μέσα μου. Δεν είναι ένα πρόσωπο καινούριο και μοναδικό, είναι ένα μέρος μου. Όπως όλα αυτά που ανακαλύπτω με τον καιρό και με κόπο καταφέρνω να ζούνε αρμονικά και -ευτυχώς- να τα εκφράζω. Δεν υπερτερεί κανένα έναντι κάποιου άλλου τουλάχιστον όχι σταθερά. Δε μπορώ να γράφω μόνο τραγούδια, γράφω ό,τι νιώθω πως πρέπει να υπάρξει, είτε είναι μουσική είτε είναι ποίηση, είτε είναι διαφορετικές εκτελέσεις τραγουδιών που υπήρξαν πριν από μένα, είτε είναι το θέατρο. Κάθε πράγμα είναι και ένα σύμπαν και προσπαθώ να σέβομαι το κάθε σύμπαν μου ξεχωριστά.

 

 

Έχω νιώσει να καταπιέζομαι από δουλειά και συνεργάτες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έκανα κάτι που δεν ήθελα τουλάχιστον όχι τη στιγμή που συνέβαινε. Προσπαθώ ο,τι κάνω να είναι βαθύτατα ειλικρινές τη στιγμή που συμβαίνει. Τώρα το μετά είναι μία άλλη ιστορία. Στη δουλειά μας βιώνεις κάθε φορά μια τεράστια έκθεση και όλα τα αισθήματα και τα πάθη σου είναι τόσο έντονα που μόνο αργότερα μπορείς να καταλάβεις πολλές φορές τι πραγματικά συνέβη.

 

 

Στο θέατρο με κερδίζουν όλα αυτά που δεν έζησα. Στη ζωή μου παρατηρώ τα πάντα, διαβάζω, μαθαίνω και ζω. Αν μπορούσα να βλέπω τον κόσμο κάθε μέρα και από τα μάτια άλλου ανθρώπου θα ήμουν ευτυχής. Το θέατρο μου προσφέρει ακριβώς αυτό. Νέες συνθήκες, άλλους τόπους ζωής, άλλους χρόνους και άλλες οπτικές. Σε μια παράσταση μπορώ να κάνω τα πάντα. Μπορώ να γίνω τα πάντα. Μπορώ να ζήσω τη ζωή και τον έρωτα όσο έντονα θέλω, χωρίς περιορισμούς, χωρίς τη σύμβαση της πραγματικότητας. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική ελευθερία από αυτό. Να μπορείς ας πούμε να πεθάνεις για έναν έρωτα άλλα στην επόμενη πρόβα να είσαι πάλι ζωντανός.

 

 

Από την εποχή της “Τρίτης Εξόδου” έχει μείνει το πιο σημαντικό. Έχει μείνει ένας υπέροχος δίσκος. Μια υπέροχη δουλειά από αυτές που σπάνια έχουν υπάρξει και σπάνια θα ξαναυπάρξουν. Έχουν μείνει τραγούδια που τα αγαπάμε και τα κουβαλάμε όλοι μας σαν παιδιά μας και που τα αγαπάει και ο κόσμος.

 

 

Το “Μαμά Μπαμπά” μιλάει για την έννοια της αποδοχής. Αποδοχή της διαφορετικότητας όπως ο καθένας την βιώνει. Αποδοχή της ύπαρξης. Σεβασμό στον άνθρωπο και στο παιδί. Φυσικά όσο πιο πολύ ασχολείται η τέχνη με τέτοια ζητήματα τόσο πολύ τα φέρνει στο προσκήνιο ανακαλύπτοντας το τεράστιο κενό μας και μόνο καλό μπορεί να κάνει αυτό. Υποχρέωση θα έλεγα για έναν καλλιτέχνη. Ωστόσο όχι δεν ξέρω αν αλλάζει κάτι ριζικά. Νομίζω πως χρειάζονται χρόνια παιδείας για να ελπίσουμε πως θα αλλάξουν τα πράγματα.

 

Κάπου εδώ η συζήτηση πηγαίνει στον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου που ο Σπύρος είχε γνωρίσει, αλλά είχε γράψει και πολλά εκείνες τις μέρες…
Έγκλημα. Αυτό μου μένει. Ένα τεράστιο έγκλημα αυτό που έγινε, όπως έγινε και όπως αντιμετωπίστηκε. Τρομακτικό δε το γεγονός πως χωρίς να το καταλάβουμε γίναμε πια θεατές τέτοιων εγκλημάτων, σχεδόν σε live σύνδεση. Με εικόνα ξανά και ξανά. Ατάραχοι στο καναπέ μας να ετοιμάζουμε το μεσημεριανό φαγητό. Να περιμένουμε τα παιδιά μας στο τραπέζι όσο βλέπουμε ξανά και ξανά το ίδιο βίντεο λέγοντας με τόση ευκολία κάτι απάνθρωπο και κάνοντας ζάπινγκ. Η δολοφονία του Ζακ δεν ήταν απλά ένα πλήγμα για εμάς που τον γνωρίζαμε προσωπικά. Ξεμπρόστιασε μια ολόκληρη χώρα για το τι τέρατα μπορούμε να γίνουμε με τόση ευκολία.

 

 

Η σχέση μου με το κοινό θα ήθελα να είναι μια σχέση αγάπης. Μια σχέση πάθους. Δε με αφορά καθόλου να με θαυμάσουν. Αξίζει να θαυμάζουν τους ανθρώπους που ξυπνάνε χαράματα να πάνε στην οικοδομή για να φέρουν ψωμί στα παιδιά τους. Τους ανθρώπους που δε κοιμούνται για να βοηθούν άλλους ανθρώπους, τους ανθρώπους που αφήνουν μια πατρίδα για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον στην οικογένεια τους. Γράφω τραγούδια για να αγαπήσω, να αγαπηθώ και για να μπορέσω να κατανοήσω τον κόσμο που μάλλον μου πέφτει λίγο βαρύς.

 

 

Ξέρεις τι ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να γράψω μουσική, να γράψω τραγούδια; Τα υπερμεγέθη μου. Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι και βιώνω τα αισθήματα, τις σκέψεις και την ζωή. Αυτά που δε μπορώ να καταπιώ. Όταν πέθανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήμουν 10-11 χρονών. Είχα κλειστεί λοιπόν τρεις μέρες στο δωμάτιο και έκλαιγα με λυγμούς. Δεν έτρωγα, οι γονείς μου είχαν ανησυχήσει. Έβλεπα τη κηδεία στη τηλεόραση και θρηνούσα. Καπου εκεί έγραψα το πρώτο μου τραγούδι. Τότε δε το κατάλαβα αλλά στη πραγματικότητα ήταν η πρώτη στιγμής της λύτρωσης. Τότε βρήκα έναν τρόπο να τα αντέχω όλα.

 

 

Η επιστροφή μου στο “δωμάτιο” και αυτές οι βραδιές ήταν ακριβώς αυτό για το οποίο μιλήσαμε πριν. Η ανάγκη μου να μαζευτώ σε έναν μικρό χώρο με τα τραγούδια μου, τα ποιήματά μου και τους φίλους μου και να παίξουμε ήσυχα όμορφα και γλυκά. Να οριοθετήσω ξανά τον χώρο μου, τους συνεργάτες μου, τους φίλους μου και το κοινό μου. Και όλοι μαζί να μοιραστούμε κάτι αγνό. Αποφάσισα να εκτεθώ, να τραγουδήσω τα τραγούδια μου σχεδόν γυμνά, όπως γράφτηκαν. Μην φανταστείς, πληγωμένος ήμουν και κλείστηκα σπίτι. Αυτό είναι το σπίτι μου, τα τραγούδια μου. Έκλεισε αυτός ο κύκλος και τώρα βγαίνω έξω ξανά. Στις 15 του Μάιου συναντήθηκα με τον Σταύρο Νιφοράτο σε ένα όμορφο προτζεκ που κάνει η Φορμιγκαρτ με τίτλο “otherwise¨ και στις 23 Μάιου συναντιέμαι με τον Νίκο Μερτζάνο και τον Γιώργο Κυριάκο, δυο πολύ αξιόλογους συνθέτες της γενιάς μου στο Πειραιώς 131 σε μια βραδιά με πολύ αγαπημένους καλεσμένους, όπως η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, η Γιώτα Νέγκα, Ο Ζαχαρίας Καρούνης, η Παυλίνα Βουλγαράκη, η Βιολέτα Ίκαρη, η Σαββέρια Μαριολά, η Κατερίνα Παράσχου και η κυρία Νένα Μεντή.

 

 

Την Ελεωνόρα την αγαπώ χρόνια τώρα και πάντα βρισκόμασταν ξυστά. Είχαμε ξαναπροσπαθήσει να συνεργαστούμε, αλλά χρονικά δεν συμπέσαμε γιατί ετοίμαζα και εγώ τότε το δίσκο μου και εκείνη τον δικό της και δεν μας βγήκαν οι χρόνοι. Αυτή τη φορά τα καταφέραμε και έγινε όμορφα με το “Δώσε μου σήμα”. Θυμάμαι να έρχεται σπίτι μου, να δοκιμάζουμε το τραγούδι στο πιάνο και λίγο λίγο να χτίζεται. Της το έδωσα με μεγάλη χαρά και ελπίζω να ήταν η αρχή για όμορφα πράγματα και στο μέλλον.

 

 

 

Να περιμένεις κι άλλα πρόσωπα του Σπύρου, νομίζω πως ξεκινάει μια νέα εποχή. Πιο απενοχοποιημένη, πιο ώριμη, πιο αυστηρή έχοντας διώξει αρκετές από τις πρώτες ανασφάλειες και φοβίες. Ετοιμάζω τις εμφανίσεις για τις οποίες μιλήσαμε και ετοιμάζομαι ύστερα να ταξιδέψω επαρχία. Ετοιμάζω τον επόμενο μου δίσκο που θα είναι πιο προσωπικός από ό,τι έχω κάνει μέχρι σήμερα. Τελειώνω την δεύτερη ποιητική μου συλλογή και μοιράζομαι τραγούδια με καλλιτέχνες που εκτιμώ. Όχι εκτιμώ. Αγαπώ.

 

 

 

Ο Σπύρος Παρασκευάκος είναι συνθέτης και στιχουργός. Έχει γράψει μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, καθώς και έχει κυκλοφορήσει τις ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές “Απ’το Μηδέν” και “Τρίτη Έξοδος”. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, η Πολυξένη Καράκογλου, ο Ζαχαρίας Καρούνης, η Δήμητρα Σελεμίδου, ο Απόστολος Κίτσος κ.α. Επίσης έχει κυκλοφορήσει την πρώτη του ποιητική συλλογή “Μικρά Καρφιά” από τις εκδόσεις της Μικρής Άρκτου.

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

No votes yet.
Please wait...

About the author /


Related Articles

Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
Επιπλέον παραστάσεις για το “Φινιστρίνι” στο Θέατρο Αυλαία!
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Λίγες ημέρες πριν επιστρέψει το πολύ πετυχημένο «Φινιστρίνι» στη Θεσσαλονίκη τα εισιτήρια και για τις δυο παραστάσεις, στις 18 και στις 19 Νοεμβρίου έχουν ήδη εξαντληθεί. Για αυτό το λόγο το «Φινιστρίνι» πήρε παράταση για τη Δευτέρα 25 και την Τρίτη 26 Νοεμβρίου, στο θέατρο Αυλαία.   Το «Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα, σε σκηνοθεσία Πέτρου […]

Read More
Στο νέο του βιβλίο, ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για τη ζωή του Καποδίστρια
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Το νέο βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Είναι ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια, του σπουδαίου Κερκυραίου πολιτικού και θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, που ήρθε στην Ελλάδα σαν σωτήρας και έμεινε στην Ιστορία σαν μια ευκαιρία […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
VIDEO CLIP
Οι Babo Koro κάνανε το πιο ωραίο (και συγκινητικό) video clip που έχεις δει!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ

Οι Babo Koro, το συγκρότημα που αντηχεί φωνές των Βαλκανίων και της Μεσογείου, συναντούν τον εξαιρετικό Κρητικό σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη, γνωστό από την τηλεοπτική σειρά Το Νησί, για να αφηγηθούν μαζί μια ιστορία. Μια ιστορία παλιά και σύγχρονη, δύο ερωτευμένων παιδιών, που ξαφνικά και άγρια υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τον κόσμο που ήξεραν και μαζί του τα όνειρά τους.     Μια […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!