Στέλιος Τσουκιάς : “Σκέφτομαι πως μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε τη σκυτάλη”

Τη μέρα που κάναμε τη συνέντευξη με τον Στέλιο Τσουκιά, ήταν στο Λονδίνο για κάποιες υποχρεώσεις του. Πέντε χρόνια άλλωστε ζούσε εκεί και οι δουλειές του, τον επιστρέφουν συχνά κι ας έχει γοητευτεί ξανά από το φως της Ελλάδας, τον τελευταίο καιρό που πήρε την απόφαση να επιστρέψει στα Εξάρχεια, την γειτονιά του. Ένας νέος τραγουδοποιός, που μετά την κυκλοφορία του πρώτου του άλμπουμ «Άγιος Ψεύτης», ετοιμάζει τα επόμενα live του σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Η συζήτηση μας, είχε από την αρχή ένα παρεΐστικο κλίμα ίσως και επειδή είχαμε ήδη συναντηθεί από πέρυσι σε ένα από τα πρώτα του live. Όπως και να έχει, είναι ωραίο να μιλάς για μουσική και όνειρα με έναν νέο άνθρωπο. Ειδικά, όταν αυτός αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει. «Γράφω συνέχεια τραγούδια. Δε ξέρω πότε θα τα βγάλω, όμως γράφω. Να, τώρα για να έρθω εδώ, μέσα στο αεροπλάνο έγραψα δύο τραγούδια».
 _______________________
 
Συνέντευξη : Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected]) | Φωτογραφίες : Μπάμπης Τσουκιάς Στέλιος Τσουκιάς : "Σκέφτομαι πως μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε τη σκυτάλη"
 
Θεσσαλονίκη για τρίτη φορά. Τι σου αρέσει στη πόλη;
Ξέρεις τι γίνεται; Κάθε μήνας που περνάει από τότε που γύρισα από το Λονδίνο, βλέπω τα πράγματα πιο έντονα επειδή μου είχε λείψει η Ελλάδα. Οπότε αυτό που κρατάω από τη Θεσσαλονίκη, που πολλοί επειδή το έχουν καθημερινά μπορεί να μην το εκτιμούν το ίδιο, είναι πως κάνεις πέντε βήματα και βγαίνεις στη Παραλία, στη θάλασσα. Εντάξει, γκρινιάζουν για τον Θερμαϊκό κάποιοι, αλλά αν μείνουν στο Λονδίνο και βλέπουν τον Τάμεση, τότε θα καταλάβουν πως ο Θερμαϊκός είναι φανταστικός! Είναι υπέροχο ότι περπατάς στο πλακόστρωτο και βγαίνεις στη θάλασσα! Δε ξέρω, όλο αυτό είναι λίγο μαγικό. Δε χρειάζεσαι πολλά πράγματα για να το χαρείς όλο αυτό.
Έχει μεγαλύτερη σημασία αυτό για εσένα που έζησες κι έξω
Είμαι αυστηρός πολλές φορές με τον εαυτό μου. Έζησα πέντε χρόνια στο Λονδίνο, που ήταν πέντε πολύ ωραία χρόνια αλλά η πόλη δε μου άρεσε καθόλου. Το ωραίο ήταν πως ταξίδεψα πολύ, δηλαδή κατάφερα και πήγα σε πάνω από 25 χώρες. Ήθελα να φεύγω να βλέπω άλλους πολιτισμούς, αλλά είχα πάντα στο μυαλό μου πως θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα. Πέρα από τη μουσική, που είναι αυτό που αγαπώ, νιώθω πως στην Ελλάδα ανήκω και όχι επειδή νιώθω πατριώτης ή οτιδήποτε τέτοιο, άλλωστε δε πιστεύω σε πατρίδες, είμαστε όλοι το ίδιο, απλά νιώθω πως στην Ελλάδα η ενέργεια και η αύρα μου λειτουργούν καλύτερα. Ξέρεις, έχω πει πως όταν γυρίσω θα έχω πάντα στο μυαλό μου μια αφύπνιση για όσα δεν εκτιμούσα, κατάλαβα πως πρέπει να τα εκτιμώ και δε πρέπει να τα συνηθίσω. Οι άνθρωποι συνηθίζουν και ξεχνούν, είναι τέτοια η φύση μας. Εγώ προσπαθώ να πάω κόντρα σε αυτό. Σε όλα αυτά, στη γκρίνια, στη κίνηση, στα φανάρια… Αν έχω τον ήλιο μου, δε πειράζει, ας με βρίζει ο άλλος στα φανάρια!
Είναι τα «μικρά» που έχουν σημασία στη ζωή μας;
Αυτή είναι η ζωή μας, να ευχαριστιόμαστε πράγματα που δε κοστίζουν. Σκέψου, δε πληρώνουμε για τον ήλιο! Είναι φανταστικό αυτό το πράγμα. Με μία πρόταση θα σου πω πως μεγάλη αρετή είναι να μπορεί ο άνθρωπος να συγκρίνει. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει ο άνθρωπος να έχει εικόνες, αλλιώς δε γίνεται. Βέβαια, ακόμα και βιβλία να διαβάσεις σου δημιουργούν εικόνες. Δηλαδή κάποιος που είναι σε κάποιο χωριό ή σε ένα βουνό και δεν έχει πάει πουθενά αλλού ποτέ αλλά έχει διαβάσει βιβλία, έχει μπει σε κόσμους, έχει φανταστεί πως έχει ταξιδέψει, ε κι αυτός μπορεί να συγκρίνει, οπότε αυτό είναι μεγάλη αρετή για τον άνθρωπο.
Κρατάω αυτό που είπες πως η Ελλάδα σου ταιριάζει και υποθέτω πως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά έχει πολλά ελληνικά στοιχεία. Και το λέω αυτό επειδή κάποιοι θα περιμένανε, λόγω της διαμονής σου στο Λονδίνο τα τελευταία χρόνια, να ακούσουν έναν περισσότερο «δυτικό» ήχο ή ακόμα και αγγλόφωνο στίχο. Εσύ από την άλλη επέλεξες να κάνεις ένα πολύ ελληνικό άλμπουμ
Κοίταξε, μου αρέσουν πάρα πολύ οι παραδόσεις. Πολλών χωρών και ειδικά των Βαλκανίων. Δηλαδή, τα Βαλκάνια νιώθω πως έχουν μαγική μουσική. Από την άλλη, μου αρέσει και η Ανατολή πολύ όμως. Οι έλληνες είμαστε με το ένα πόδι στην Ανατολή και με το άλλο στη Δύση. Οπότε, έχουμε τις επιρροές μας και από τους δύο αυτούς κόσμους και συγκρούονται αυτά. Δε μπορεί να μη νιώσει κάτι ένας έλληνας όταν θα ακούσει ένα τσιφτετέλι. Το άλμπουμ που έκανα λοιπόν, με έφερε πιο κοντά σε αυτή την ανάγκη που μου έλειπε πολύ, αλλά υποσυνείδητα επειδή στο Λονδίνο άκουσα πολλές μουσικές, πάντρεψα αυτό με κάποια πιο έθνικ στοιχεία, κάποια κέλτικα στοιχεία ή κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία μέσα. Νιώθω πως εξελίσσεται η μουσική, χωρίς να ξέρω ποια είναι αυτή η εξέλιξη. Απλώς θέλω να κάνω έναν νέο ήχο. Πιστεύω στη πατροκτονία εγώ, πρέπει να τα πειράζουμε τα πράγματα. Γιατι αν δεν τα πειράξουμε δε θα γεννηθεί τίποτα καινούριο.
Επέλεξες να μας συστηθείς με μία υπέροχη διασκευή που όμως πάει κόντρα σε αυτά που επιλέξεις να τραγουδήσεις μετά.
Έχεις ένα δίκιο σε αυτό, αλλά ξέρεις, αλλάζουμε. Επίσης η μουσική είναι πολλά. Εγώ έχω θέμα με τις ταυτότητες. Είμαι πραγματικά ανοιχτός να ακούσω τα πάντα. Ανοιχτός να κάνω μουσική που τη στιγμή που την κάνω η ενέργεια μου είναι στο 100%, νιώθω ωραία σε αυτό που κάνω εκείνη την ώρα. Βέβαια καταλαβαίνω πως ο κόσμος θέλει να ταυτιστεί με κάτι. Ας πούμε για τον Γιάννη Αγγελάκα που τον έχει ο κόσμος κάπως συγκεκριμένα στο μυαλό του και έχει κάνει όμως ένα τσιφτετέλι και μετά σκέψου να ακους από τη μια το «Δε χωράς πουθενά» και από την άλλη το τσιφτετέλι από τον ίδιο καλλιτέχνη. Γιατί αυτό να είναι μεμπτό;
Νομίζω πως αρχίζει όμως και ο κόσμος να είναι πιο ανοιχτός στους πειραματισμούς των καλλιτεχνών
Ήρθε η ώρα πιστεύω.  Υπήρχε μια μεγάλη καλλιτεχνική ύφεση πιστεύω τα τελευταία χρόνια. Εκεί που άνθισε πάρα πολύ στα τέλη του ’90 η ελληνική μουσική, σύμφωνα με όσα διάβασα επειδή κι εγώ δεν τα έζησα αυτά ή ήμουν πολύ μικρός και θυμάμαι λίγο, εκεί λοιπόν μετά το χάσαμε. Δε ξέρω τι πάθαμε, πολύς συντηρητισμός μάλλον. Και όταν μεγάλωσα και άρχισα να παίζω, επειδή δεν υπήρχε ένα σαφές τοπίο τότε, εγώ για πολλά χρόνια στράφηκα στη ρεμπέτικη μουσική. Και έπαιζα σε μαγαζιά ρεμπέτικα τραγούδια. Εκεί βρήκα αλήθεια. Δε μπορούσα να ακούσω κάτι άλλο. Άκουγα τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και έλεγα «τι ωραία ήταν τότε». Τώρα λοιπόν, ακούω πολλά διαμάντια. Βγαίνουν ωραία πράγματα. Σκέφτομαι πως μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε τη σκυτάλη. Τα μεγαθήρια, οι μεγάλοι δημιουργοί έχουν μεγαλώσει καλώς ή κακώς. Θα μας λείψει αυτό. Οπότε εμείς με τη σειρά μας, όχι ως υποχρέωση αλλά πρέπει να αναλάβουμε.
Αισθάνεσαι μια επιπλέον ευθύνη ως νέος καλλιτέχνης σε αυτό που μου λες, πως πρέπει να πάρετε τη σκυτάλη και να αφήσετε έργο;
Όχι είναι η απάντηση. Και να σου πω γιατί; Γιατί όταν γράφω δε σκέφτομαι το μετά. Αν αυτό λοιπόν γινόταν αυτοσκοπός, θα βούλιαζα μέσα του. Θα υπήρχαν δηλαδή πολλά τεχνάσματα μέσα. Και όταν γράφεις, θεωρώ πως δεν υπάρχει εγκέφαλος. Πρέπει εκείνη τη στιγμή να είσαι στη μέγιστη αγνότητα, να μη σκέφτεσαι πως θα το τραγουδήσει ο άλλος, πως θα γραφτεί για να κάνει επιτυχία. Πρέπει όταν γράφεις να έχεις αποβάλει τον ίδιο σου τον εαυτό. Μόνο έτσι βγαίνει η αλήθεια. Μου αρέσει πολύ η αλήθεια κι αυτό πρέπει να έχει ως στόχο η γενιά μας. Θέλω να ακούω αλήθεια. Έχω κουραστεί με τα δόγματα και τις ιδεολογίες. Να υπάρχει γύρω μας. Αν το κάνουμε αυτό όλοι θα πάει και ο τόπος μπροστά. Θα είμαστε όλοι με καλή ενέργεια.
Έχεις προσδιορίσει τι είναι αυτό που σε κάνει να αγαπάς τη μουσική;
Πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω προσδιορίσει αλλά μπορώ να το σκεφτώ τώρα! Άκουσα κάτι που έχει πει ο Αποστολάκης, από τους Χαΐνηδες και το έχω πάρει σαν διαμάντι. Λέει λοιπόν, πως μεγαλύτερη συνέπεια στον εαυτό μας είναι να μπορέσουμε να κάνουμε τις σκέψεις λόγια και τα λόγια πράξη. Πόσες φορές λοιπόν σκεφτόμαστε εκατομμύρια πράγματα μέσα στη μέρα αλλά αυτά που εξωτερικεύουμε στο στόμα μας είναι πολύ λιγότερα και ίσως και διαστρεβλωμένα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Εμένα η μουσική με βοηθάει να καθαρίζω αυτή τη δίοδο. Μου εξηγεί δηλαδή, πράγματα που έχω στο μυαλό μου και δε μπορώ να τα πω. Επίσης, μέσα από τη μουσική με ανακαλύπτω. Μέσα σε τραγούδια, μέσα σε στίχους. Γίνεται καθημερινά αυτό. Μπορώ να χαρώ, μπορώ να λυπηθώ, μπορώ να φερθώ καλύτερα στους γύρω μου.
Πότε ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική;
Όταν ήμουν μικρός, πέρναγα τα καλοκαίρια μου στο Πόρτο Ράφτη, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Εκεί λοιπόν, άκουγα συνέχεια τη γιαγιά να τραγουδάει. Δηλαδή, έπλενε τα πιάτα και τραγουδούσε. Καζαντζίδη, Μπιθικώτση και άλλα… Και έκανε και καταπληκτικές δεύτερες που τις καταλαβαίνω τώρα, τότε δεν τις καταλάβαινα. Από την άλλη, η μητέρα μου τραγουδούσε κι αυτή. Και τραγουδούσε καλά. Όχι επαγγελματικά αλλά τραγουδούσε. Ο παππούς μου, όχι κι αυτός επαγγελματικά άλλα έπαιζε ερασιτεχνικά μπουζούκι, είχαμε στο σπίτι ένα. Ο ξάδερφος μου έπαιζε σαξόφωνο, ένας άλλος ξάδερφος έπαιζε κιθάρα. Όλοι τους ερασιτέχνες. ‘Ήταν λοιπόν όλα αυτά γύρω μου και κάτι ένιωθα για όλα. Κάποια στιγμή βρέθηκα με έναν ξάδερφο μου και άρχισε να μου παίζει Σιδηρόπουλο, θυμάμαι χαρακτηριστικά σε ένα δωμάτιο εκεί στο Πόρτο Ράφτη, απόγευμα που μας άφησε ο παππούς να βάλουμε μουσική στο σπίτι, και βάλαμε Active Member και Τρύπες και αισθανόμουν πολύ περίεργα γιατί ήμουν πολύ μικρός και σκεφτόμουν, αυτό που ακούω είναι καλό ή κακό; Κάπως έτσι αργότερα μου γεννήθηκε η επιθυμία να πάρω την πρώτη μου κιθάρα και ξεκίνησαν όλα

 

Στέλιος Τσουκιάς : "Σκέφτομαι πως μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε τη σκυτάλη"

 

 Ο «Άγιος Ψεύτης» τι είναι για σένα;
Είναι όλη η σκέψη μου τα τελευταία δύο χρόνια. Ό,τι με τυραννάει τη μέρα μου ή όταν κοιμάμαι. Αυτό είναι. Έτσι το έγραψα. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μία φόρμουλα για το πώς γράφεις ένα τραγούδι, αλλά στο συγκεκριμένο ξεκίνησα να γράψω και σταμάτησα στη τελευταία λέξη. Χωρίς να αλλάξω τίποτα. Ούτε ένα άρθρο. Έφυγε από το χέρι μου και τελείωσε εκεί.
Έχουμε ανάγκη από κοινωνικά ή ακόμα και πολιτικά τραγούδια στην εποχή μας;
Κοινωνικά ναι, έχουμε ανάγκη. Πολιτικά δε ξέρω… Κι αυτό είναι μια ταμπέλα ξέρεις. Το πολιτικό έχει γίνει κομματικό πια. Εγώ δεν τα ενστερνίζομαι αυτά. Εγώ αφουγκράζομαι την κοινωνία και τον ίδιο τον άνθρωπο. Ενώ είμαστε όλοι το ίδιο, πάμε να χωρίσουμε τα τσανάκια μας ας πούμε. Εμένα με αγγίζουν πολύ αυτά τα κοινωνικά τραγούδια. Ακούω και τον Bob Dylan με αυτά που έγραφε. Και τα έγραφε χωρίς σκοπό και φαίνεται αυτό. Είμαι πολύ κοντά σε αυτά. Μόνο καλό κάνουν που υπάρχουν, μας βάζουν σε σκέψεις.
Δεν είναι μαγικό να έχεις κάτι στο μυαλό σου, να το γράφεις και να φτάνει τελικά αυτό παντού;
Είναι μαγικό! Είναι σαν τον ουρανό που βλέπεις μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο εσύ, αλλά αυτό συνεχίζεται… Έτσι είναι και με τα τραγούδια. Φεύγουν. Εγώ δε νιώθω πως μας ανήκουν μετά. Παίρνουν τον δρόμο τους. Δε ξέρουν που θα πάνε! Μπορεί να το ακούσουν δύο άνθρωποι, μπορεί να το ακούσουν μερικές χιλιάδες ανθρώπων. Οκ. Κάπου φτάνει αυτό και στις δύο περιπτώσεις. Είναι πολύ ωραίο. Η τέχνη μας ξεπερνάει, μένει. Οι ενέργειες έχουν μεταφερθεί από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα λόγω της τέχνης. Άρα αν το πάρουμε αυτό σαν δώρο, θα πεθάνουμε ωραία.
Φέτος που μιλάμε, έχεις ως βάση σου πια την Ελλάδα. Πως νιώθεις γι’ αυτό;
Μόνο χαρά νιώθω ρε συ Γιώργο, ευλογία! Είμαι πάλι στα Εξάρχεια μου!  Δεν υπάρχει το πρόγραμμα που είχα στο Λονδίνο, αν και ακόμα πάω συχνά επειδή έχω μερικές υποχρεώσεις. Στην Ελλάδα οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί και η κάθε μέρα είναι αλλιώς. Μπορεί δηλαδή τη Δευτέρα να βγω για μια μπύρα, την Τρίτη να δω μια ταινία, την Τετάρτη έναν περίπατο, την Πέμπτη κάτι άλλο. Στο Λονδίνο υπάρχει μία ρουτίνα και ο κόσμος στις μεγαλουπόλεις αυτές είναι λίγο σαν τα μυρμήγκια και δε ξέρω που πάει όλο αυτό. Εντάξει και η Αθήνα είναι κάπως έτσι αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Και πιστεύω πως θα με ενοχλήσει κι αυτή μια μέρα. Έχει δηλαδή ημερομηνία λήξης μέσα μου και θα πάω σε ένα χωριό ή σε ένα νησί κάποια στιγμή. Αυτό βγαίνει από μέσα μου. Μπορεί να πάω στην Κέρκυρα από όπου κατάγομαι, δε ξέρω…
Είχα τη χαρά να σε δω σε live και είδα έναν νέο καλλιτέχνη, ξεκάθαρο με το τι θέλει να κάνει στη μουσική. Αυτό πιστεύεις πως σε βοηθάει να φτιάξεις το δικό σου κοινό πιο εύκολα;
Πραγματικά τραγουδάω ο,τι αγαπάω. Αν δηλαδή αγαπήσω ένα τραγούδι της Πάολα, θα το διασκευάσω μάλλον και κάτι θα το κάνω. Θα παίξω ας πούμε την «Χαλασιά» που είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι και κάθε φορά που το λέω κλαίω μέσα μου και μετά θα παίξω ένα ροκ τραγούδι του Σιδηρόπουλου που το αγαπάω και μετά θα πάω στον Θανάση και ίσως και σε ένα βαλκανικό τραγούδι. Από εκεί και πέρα, αυτό που προσπαθώ να έχω, είναι ένας ενιαίος ήχος για να αισθάνομαι ωραία. Ένα συγκεκριμένο ηχόχρωμα που, όντως, το προσπαθώ και δε μιμούμαι κανέναν. Δηλαδή, δε σκέφτομαι πως τραγουδήθηκε από τον έναν ή τον άλλον.
Πως επιλέγεις τα τραγούδια που θα μπουν σε ένα σου live;
Θέλω να τραγουδάω κάτι που δεν το’ χω μπουχτίσει. Αυτό αρχικά. Μετά, σκέφτομαι πως, ωραία έχω βάλει ένα απαλό τραγούδι. Άμα πω άλλα δύο, ε δε θέλω και να κοιμηθούμε. Θέλω να δώσω και λίγο «γκάζι» και σκέφτομαι τι να βάλω μετά.
Οπότε είναι βασικό κριτήριο για σένα ο κόσμος που θα έρθει
Τον κόσμο πρέπει να τον σεβόμαστε! Πληρώνει για να μας ακούσει. Έρχεται για να μας δώσει την ενέργεια του, ε δε μπορούμε να τον γράφουμε. Όλοι ένα είμαστε.
Φέτος, είναι διαφορετικά υποθέτω, που έχεις και τον δικό σου δίσκο
Είναι τόσο πρωτόγνωρα όλα αυτά τα συναισθήματα! Και σκέφτομαι πως και τα δικά μου τραγούδια σιγά σιγά τα κάνω δικά μου. Δηλαδή, τις πρώτες φορές που τα έπαιξα είχα κι εγώ μια αμηχανία. Δεν τα ένιωθα. Μετά από τρεις με τέσσερις μήνες που πλέον τα έχω «χωνέψει», στα live είναι πολύ καλύτερα. Τώρα ανεβαίνω στη σκηνή και ξέρω ακριβώς τι να κάνω με το μικρόφωνο μου. Πέρυσι λόγω του άγχους ήμουν αλλιώς. Έπαιξα με εξαιρετικούς μουσικούς που με μεγάλωσαν μέσα σε αυτόν τον χρόνο, μου έδωσαν φως. Τώρα είναι αλλιώτικα τα βήματα μου πάνω στη σκηνή. Ας πούμε παίζω με τον Θάνο τον Σταυρίδη και πρώτα είμαστε φίλοι πλέον, αυτό είναι σπουδαίο. Μιλάμε κάθε μέρα και όχι μόνο για μουσική.
Φέτος ποιους θα έχεις μαζί σου;
Στη Θεσσαλονίκη θα κάνουμε ένα τρίο. Θα είμαι εγώ στην ακουστική κιθάρα και στο τζουρά, θα είναι μαζί μου ο Θάνος Σταυρίδης που δεν έχουμε χάσει live μαζί! Είναι πραγματικά υπέροχος! Θα παίξει ακορντεόν και ίσως έχει μαζί του και τα πλήκτρα. Δεν το έχουμε αποφασίσει αυτό ακόμα αλλά δε πειράζει, ας το αποφασίσουμε τελευταία στιγμή. Ωραίο θα είναι κι αυτό… Επίσης, μαζί μας θα είναι και ο Γιάννης Καρακαλπακίδης που θα παίξει λαούτο, κιθάρα και βιολί. Επίσης, έκανα μία πρόταση στη Μάγδα Θεοσίδου που είναι θεσσαλονικιά τραγουδοποιός κι έχει τραγουδήσει με τον Παντελή Κυραμαργιό, να έρθει να πει δύο δικά της τραγούδια. Στην Αθήνα, θα είμαστε full band στον Σταυρό – η ημερομηνία θα ανακοινωθεί σύντομα- με τον Θάνο Σταυρίδη πάλι μαζί μου, θα κατέβουμε από Λονδίνο οι αγαπημένοι μου, Κώστας Γεωργιάδης στην ηλεκτρική κιθάρα και η Αθηνά Αναγνώστου στη φωνή. Στο μπάσο θα είναι ο Πέτρος ο Σταμέλος, στα τύμπανα ο Σωτήρης Μαυρονάσιος και στη τρομπέτα ο Δημήτρης Κατσίβελος που παίζει και τζουρά, και μπαγλαμά και μπουζούκι! Ξέρεις, μου αρέσουν πολύ τα διαφορετικά ηχοχρώματα. Υπάρχουν και σε ένα δικό μου τραγούδι, το «Δήμητρα», που το αγαπώ πολύ. Που παίζει τζουρά στην αρχή και μετά τον αφήνει και παίρνει την τρομπέτα για να κλείσει το τραγούδι.
Περιέγραψε μου πως νιώθεις όταν τραγουδάς και απέναντι σου είναι κόσμος που ήρθε για να σε ακούσει;
Μετά το τρίτο, τέταρτο τραγούδι έχω «φύγει». Έχω πάει σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε ένα παράλληλο «μαγαζί» και τραγουδάω ενώ δε σκέφτομαι. Δηλαδή, δε σκέφτομαι αν αρέσει αυτό που τραγουδάω, αν ο κόσμος μιλάει ή δε μιλάει… Όλα έχουν φύγει αυτά από πάνω μου και πηγαίνει… Να σου πω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Είχαμε παίξει το «Απ’ την αρχή του κόσμου» των ΛΑΡΓΚΟ στον Σταυρό πέρυσι. Από πριν είχαμε κάνει τις πρόβες μας, είχαμε πει τι θα παίξει ο καθένας, τα πάντα οκ. Τελικά, τίποτα από αυτά δε γίνανε. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν ένα πράγμα που με είχε σηκώσει και η ψυχή μου ήταν κάπου ψηλά. Αυτό ήταν ένα πολύ σπάνιο πράγμα που είχα νιώσει εκείνη τη στιγμή και είχα χαρεί που το αποτυπώσαμε και σε βίντεο και υπάρχει και στο youtube. Το βλέπω κάποιες φορές και είναι στιγμές που που χαμογελάω και χαμογελάνε όλα μου τα κύτταρα.
Στέλιο, πως εύχεσαι να είναι η νέα σου ζωή στην Αθήνα;
Κοίταξε, πρακτικά θα ήθελα κάποια στιγμή να ζω από τη μουσική. Για να μπορώ δηλαδή να ζω με τα βασικά. Δε θέλω σπουδαία πράγματα. Ούτε τα αυτοκίνητα με απασχολούν, ούτε τα μεγάλα σπίτια, ούτε τα λούσα. Να μπορώ να εξυπηρετώ τον εαυτό μου θέλω και τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου. Αυτό είναι το βασικό, αλλά και την κάθε μέρα, θέλω να ενεργοποιώ τον μηχανισμό που σου είπα και στην αρχή. Δηλαδή, να θυμάμαι τα πράγματα που πραγματικά έχουν νόημα και πρέπει να εκτιμώ. Αυτό θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Όταν φτάσω τον εαυτό μου, να μη περιμένω τίποτα από κανέναν, θα υπάρχει πάλι τεράστια αγάπη απέναντι τους. Αυτό θέλω να πετύχω. Είτε είμαι στην Αθήνα, είτε είμαι οπουδήποτε

 

 

Info
Ο Στέλιος Τσουκιάς θα είναι στο Καφωδείο Ελληνικό, στη Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου στις 21.30

 

Rating: 5.0/5. From 2 votes.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Related Articles

Απάντηση

0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
“Από Θέση Ισχύος” από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών | Πρόγραμμα περιοδείας
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ, ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ

Με μία μεγάλη περιοδεία επιστρέφει αυτό το καλοκαίρι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών με την παράσταση “Από Θέση Ισχύος – Η δύναμη του δημόσιου λόγου” σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι με πρωταγωνιστές την Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αλέκο Συσσοβίτη, την Άννα Μάσχα και την Καλλιόπη Ευαγγελίδου.    Αναλυτικά δείτε παρακάτω τους χώρους και τις ημερομηνίες της περιοδείας : […]

Read More
Τα “Μαθήματα Νεκροψίας” και “Ο Λύκος” είναι 2 βιβλία που θα λατρέψεις!
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])   Για δύο καινούρια βιβλία από τις Εκδόσεις Διόπτρα θα μιλήσουμε στο παρακάτω άρθρο. Με κοινά τους στοιχεία την δράση, τον αιφνιδιασμό και την καλή γραφή, ο “Λύκος” και τα “Μαθήματα Νεκροψίας” είναι δύο βιβλία που θα χαρείς να έχεις στη βιβλιοθήκη σου, αλλά και για συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.  […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x