Τα Παιδιά Της Παλαιότητας από το “Green” στο “Automatic for the People” | Συνέντευξη

Τα Παιδιά της Παλαιότητας επέστρεψαν εδώ και λίγο καιρό με το καινούριο τους άλμπουμ. Το “Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών” είναι μια συλλογή τραγουδιών, γεμάτα εικόνες, παιχνίδια λέξεων και μουσικών όπως ξέρει καλά να δημιουργεί ο Π.Ε. Δημητριάδης ακόμα από τον καιρό των Κόρε. Ύδρο. Ένας δίσκος “χαράς” όπως χαρακτηριστικά γράφει ο “¨Πρόλογος από τον συνθέτη” στο ένθετο του άλμπουμ. Μία συζήτηση μαζί του λοιπόν, ήμουν σίγουρος πως θα είναι το ίδιο σπουδαία, όπως όταν ακούς τα τραγούδια του. Όπως εγώ νιώθω κάθε φορά που βάζω ένα άλμπουμ του να παίζει. 

Ο Π.Ε. Δημητριάδης μιλάει για το “Ενθύμιο” των Παιδιών, για αυτά που φαίνονται και αυτά που μοιάζουν φανερά, για… R.E.M., για καλοκαίρια και δυσκολίες στη ζωή του και για μουσική. Όλα κάπως έτσι ξεκινούν και καταλήγουν άλλωστε…


Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη ([email protected])

Τα Παιδιά Της Παλαιότητας από το “Green” στο “Automatic for the People” | Συνέντευξη

 

Θα ξεκινήσω με εσάς και πόσο διαφορετικοί είστε ως συγκρότημα στο καινούριο άλμπουμ, σε σχέση με το «Consortium in Amato»;
Η μόνη διαφορά ως προς τη σύνθεση είναι η αλλαγή ντράμερ, που είχε ήδη συντελεστεί για τις δύο τελευταίες εμφανίσεις του CiA. Η ουσιαστική διαφορά όμως είναι ότι τα τραγούδια του CiA είχαν δουλευτεί για μεγάλο διάστημα σε πρόβες από το πλήρες, 6μελές σχήμα που στη συνέχεια τα ηχογράφησε, ενώ τα τραγούδια του νέου άλμπουμ δουλεύτηκαν σε περισσότερες φάσεις και πιο συγκεντρωτικά. Αρχικά δουλέψαμε ως τρίο, εγώ, ο Μάριος και ο Νώντας, με την περιστασιακή συνδρομή του Νίκου στην κιθάρα ή το μπάσο, και η Χριστίνα έπαιξε απευθείας μαζί με τα υπόλοιπα έγχορδα. Τα τελικά μπάσα γράφτηκαν και παίχτηκαν από το Νώντα, λόγω του ότι η Τζένη, που είναι και η μπασίστρια του σχήματος στα live, ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, έχοντας τελειώσει τις φοιτητικές της υποχρεώσεις στην Κέρκυρα. Γενικά η λογική ήταν ότι προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες των αποστάσεων, γιατί και η Χριστίνα με το Μάριο ζουν πλέον στην Αθήνα, όπου εργάζονται, και όποιος είναι παρών και μπορεί να συνεισφέρει σε κάτι, προχωράμε. Η προσαρμογή στις συνθήκες είναι ούτως ή άλλως κάτι που από την πρώτη μέρα εφάρμοζα σε θέματα παραγωγής και έχει πλέον γίνει δεύτερη φύση μου. Κι ας μου διέγνωσαν «δυσπροσαρμοστία σε άτομο με ανώριμη προσωπικότητα» στην πρώτη μου αναβολή στο στρατό.
Για ποιον λόγο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου το ερωτικό στοιχείο στο «Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών»;
Αλίμονο! Ακούστε τα τραγούδια απορροφημένοι σ’ αυτά και όχι στο περιτύλιγμά τους, και τότε ο Βαλεντίνος θα σας φανερωθεί. Λιγότερο μονοδιάστατος από το CiA, αλλά και πάλι κυρίαρχος. Χωρίς αυτόν δε γίνεται τίποτα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει μία σύγχυση σχετικά με τα όσα γράφονται γύρω από το δίσκο, και το βασικό μερίδιο της ευθύνης είναι δικό μου. Πρέπει να ξέρετε όμως ότι ο καταστατικός χάρτης που σας δίνω, και δίνω και στον εαυτό μου κάθε φορά, δεν είναι ένα αυστηρό καθοδηγητικό όργανο, αλλά πεδίο προσωπικής εξερεύνησης, γεμάτο παγίδες παραπλάνησης. Ποιος, από όσους με ξέρουν καλά, μπορεί να πάρει απολύτως στα σοβαρά έναν «Πρόλογο από τον Συνθέτη»;
Η inner ear φαίνεται να είναι η δισκογραφική που σας ταιριάζει περισσότερο. Τι σας κάνει να νιώθετε ασφαλείς μαζί της;
Προσωπικά δεν είδα ποτέ την Inner Ear ως δισκογραφική, όπως έβλεπα π.χ. την ΕΜΙ, παρότι επί της ουσίας, αν εξαιρέσουμε την περίοδο της  Φτηνής Ποπ για την Ελίτ, η δισκογραφική μας και τότε ήταν η Inner Ear. Θέλω να πω ότι ακόμα και όταν βγήκε το 78, ως κυκλοφορία της ΕΜΙ, υποτίθεται, ο μόνος που ενδιαφέρθηκε στο επίπεδο αυτό ήταν ο Περικλής. Πέρα από την κυκλοφορία του βινυλίου, το μοναδικό live που κάναμε γι’ αυτό το δίσκο, το 2010 στο Gagarin, ήταν δική του παραγωγή. Και μιλώντας για δισκογραφικές, αν έχω μετανιώσει για κάτι, είναι αυτή η σύμβαση που έκανα τότε με την ΕΜΙ, την οποία πληρώνω μέχρι σήμερα. Εν πάση περιπτώσει, με τον Περικλή έχω μια προσωπική σχέση από την εποχή που κυκλοφόρησε η Φτηνή Ποπ. Είναι ένας άνθρωπος που από την πρώτη μέρα της δισκογραφικής μου παρουσίας κατάλαβε σε βάθος τι είναι αυτό που κάνω, το αγάπησε και ενδιαφέρθηκε να το στηρίξει. Αυτό δε σημαίνει ότι η σχέση μας ήταν πάντα ρόδινη. Με την κυκλοφορία των Απλών Ασκήσεων σκοτωθήκαμε για την αφίσα του live. Εκεί κατάλαβα ότι η συμπόρευση δε θα είναι εύκολη. Ο Περικλής, που κάθε άλλο παρά παθητικός είναι ως προσωπικότητα, ταυτίζεται κατά κάποιο τρόπο με τις παραγωγές και τις κυκλοφορίες του και εμπλέκεται προσωπικά σ’ αυτές. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση αυτό, το να γίνεται ο εκδότης, ας πούμε, κομμάτι του οράματος. Απλά τα δικά μου οράματα μερικές φορές είναι πολύ ανώμαλα για να τα αντέξουν στην ολότητά τους ακόμα και άτομα του πολύ στενού μου κύκλου. Και συνήθως σ’ αυτά τα πιο «ακραία», είμαι και πιο ανυποχώρητος.
Πιστεύεις πως ζούμε σε μια εποχή που φοβάται το ρίσκο και αν ναι, γιατί γίνεται αυτό;
Αν αναφέρεσαι στο θέμα της απόρριψης του CiA (Consortium in Amato) από την Inner Ear λόγω του εξωφύλλου, εδώ πρέπει να διευκρινίσω κάτι. Ξανασυζητώντας σήμερα με τον Περικλή, μετά το μεταξύ μας χάσμα των τεσσάρων ετών, καταλήγω στο ότι το εξώφυλλο ήταν η αφορμή ή μάλλον το κερασάκι στην τούρτα. Νομίζω πως, αν υποθέσουμε, σε μια ανίερη αναλογία, που όμως με ηδονίζει πολύ, πως οι Απλές Ασκήσεις ήταν το Document (και οι Κατακόμβες ένα αναχρονισμένο Lifes Rich Pageant), ο Περικλής περίμενε από μένα το Green. Και αντ’ αυτού πήρε το Monster. Αγαπημένοι μου δίσκοι όλοι, να το ξεκαθαρίσω. Όταν λοιπόν του έστειλα το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών, που για μένα είναι -τηρουμένων των αναλογιών πάντα- το Automatic for the People που από την πρώτη μέρα πασχίζω να φτιάξω, η αντίδρασή του ήταν τέτοια, σα να διορθώθηκε αυτή η «παραφωνία». Αυτή προφανώς είναι μια αυθαίρετη δική μου ερμηνεία, χωρίς να συνυπολογίζω άλλους, εξωδισκογραφικούς παράγοντες, που παίζουν και αυτοί καθοριστικό ρόλο στις αντιδράσεις και αποφάσεις του καθενός, όταν μιλάμε για μια σχέση που, όπως είπαμε, δεν διέπεται από όρους επαγγελματικούς, αλλά ανθρώπινους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο live μετά την κυκλοφορία του CiA, στη Death Disco, κατά τη διάρκεια κάποιου τραγουδιού που κατέβηκα στο κοινό, είδα τον Περικλή και είχα μαζί του ένα συγκινησιακά φορτισμένο τετ-α-τετ. Γιατί, με έναν διεστραμμένο τρόπο, ξέραμε ότι αυτός ο δίσκος μας ένωνε, κι ας ήταν η αιτία της μεταξύ μας ρήξης. Και εδώ είναι όλη η υπόθεση σ’ αυτή την ιστορία, και αυτό που, τελικά, οφείλουμε με νύχια και με δόντια να κρατήσουμε ζωντανό: τη συγκίνηση που μοιραζόμαστε με κάποιους ανθρώπους.
Αλήθεια, τι θυμάσαι από τις δικές σου νεανικές συντροφιές;
Θα το πω με μία φράση, για να το συνδέσω και με τα προηγούμενα, και όποιος κατάλαβε κατάλαβε: Θυμάμαι την Καλιφόρνια.
Γενικά, το βλέπουμε σε πολλά τραγούδια σου, επιστρέφεις συχνά στο παρελθόν σου για να γράψεις.
Προς διάψευση του «περιτυλίγματος» πάλι, ο δίσκος αυτός έχει πολύ περισσότερο παρόν απ’ ό,τι παρελθόν. Η καταφυγή στο παρελθόν προκύπτει ως συνειρμός περισσότερο παρά ως νοσταλγία που επιβάλλεται στο τώρα. Νομίζω ότι αυτό ισχύει και για οτιδήποτε γράφω.

Τα Παιδιά Της Παλαιότητας από το “Green” στο “Automatic for the People” | Συνέντευξη

Επιστρέφω στο «Ενθύμιον» τότε και θέλω να μου πεις λίγα λόγια για το εξαιρετικό εξώφυλλο του. Τι βλέπουμε και πώς επιλέχτηκε;
Βλέπουμε μία σύνθεση μιας ζωγραφιάς από βρετανικό πιάτο του 19ου αιώνα με έναν πίνακα της ίδιας περιόδου, που απεικονίζει τη Σπιανάδα με το Φρούριο στην Κέρκυρα. Επιπλέον υπάρχουν κάποια πρόσθετα στοιχεία, όπως π.χ. ο φλεγόμενος καρνάβαλος, που σχετίζονται με στίχους τραγουδιών, σε μια προσπάθεια να οπτικοποιηθεί με κάποιο τρόπο το στιχουργικό περιεχόμενο.
Υποθέτω το ξέρεις πως μας αλλάζεις όντως τη διάθεση, όπως ακούγεται στην αρχή του τραγουδιού «Τα απέραντα θέρη μου»
Το ξέρω. Άλλων από την καλή κι άλλων από την ανάποδη.
Τι κρατάς από τα δικά σου απέραντα καλοκαίρια;
Πολλά και τίποτα. Πλέον το καλοκαίρι, εδώ και αρκετά χρόνια, είναι μια εποχή που δεν απολαμβάνω. Μισώ την κουλτούρα των διακοπών και της κοινωνικοποίησης, μιας αόριστης έξωθεν επιβολής που μας τυραννάει. Γι’ αυτό ίσως αντιμετώπιζα πάντα τις τελευταίες μέρες του, αυτές που προμήνυαν το φθινόπωρο, ως λυτρωτικές, με υπολανθάνοντα μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Κάτι σαν μια ετήσια δευτέρα παρουσία προσωπικής χρήσης. Εκεί έγκειται η απεραντοσύνη για μένα.
Διαβάζεις;
Διαβάζω, ναι. Δε μπορώ να κοιμηθώ αν δε διαβάσω.
Τι σου αρέσει να διαβάζεις;
Προτιμώ την κλασική λογοτεχνία ή τη λογοτεχνία που αναφέρεται σε παλαιότερες εποχές. Αυτή η βύθιση στο παρελθόν, όπως και τα ψυχογραφήματα και οι δυνατές πλοκές, διαμορφώνουν για μένα ένα περιβάλλον θαλπωρής.
Πως αντιλαμβάνεσαι την θέση των Παιδιών της Παλαιότητας μέσα στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία;
Είχα πάντοτε επίγνωση του ανάδελφου της παρουσίας μου. Από αυτό τρέφομαι, με την έννοια της άντλησης ικανοποίησης, και σ’ αυτό οφείλω το λόγο της ύπαρξής μου.
Θα έφευγες αλήθεια ποτέ από την Κέρκυρα, ενδεχομένως για να πας στην Αθήνα που μπορεί να είναι πιο εύκολα τα πράγματα για τη τέχνη σου;
Για την ουσία της τέχνης δεν υπάρχει εύκολο και δύσκολο, για το πρακτικό κομμάτι της μόνο. Όποτε υπήρχε η ανάγκη, μετοικούσα στην Αθήνα για μικρά ή μεγαλύτερα διαστήματα. Θα το είχα ήδη κάνει και τώρα, αν δεν αντιμετώπιζα σοβαρό βιοποριστικό πρόβλημα. Αρχίζω και φλερτάρω πολύ επικίνδυνα με το «Σπίτι του Ηθοποιού». Όταν ακόμα και οι εκκαθαρίσεις από τα πνευματικά δικαιώματα σου έρχονται χρεωστικές, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα…
Πώς νιώθεις όταν κάνεις live και έρχεσαι κοντά στο κοινό που σε αγαπάει τόσο πολύ πλέον;
Αυτή τη στιγμή, όπως είπα, η βασική μου μέριμνα είναι η αξιοπρεπής διατήρησή μου στη ζωή. Για να παρουσιαστεί αυτός ο δίσκος ζωντανά όπως πρέπει χρειάζονται τεράστιες θυσίες που ακόμα δεν είμαι σε θέση να κάνω. Δουλεύω όμως, με την ευρεία έννοια, προς αυτή την κατεύθυνση και νομίζω πως, όπως κάθε φορά, θα τη βρω την άκρη. Προς το παρόν, αντιμετωπίζω την αγάπη στην οποία αναφέρεστε, την οποία προφανώς και απολαμβάνω, ως πολυτέλεια αλλά και ως κίνητρο για το μέλλον.
Πες μου αλήθεια. Πως νιώθεις για την κυκλοφορία του «Ενθυμίου Νεανικών Συντροφιών»;
Νιώθω ότι ένα θαύμα ολοκληρώθηκε. Και το θαύμα αυτό ξεκινά από την εποχή των εμφανίσεων του CiA, τότε που δεν υπήρχε καμία έξωθεν στήριξη. Τα πρώτα live εκτός Κέρκυρας έγιναν με χρήματα που βγάζαμε από το στοίχημα. Αναπολούμε θρυλικά στοιχηματικά ξενύχτια, να χτυπάμε το ένα under μετά το άλλο σε σκορ περιόδων ΝΒΑ, αυτό το νοσηρό που πανηγυρίζεις όταν δε μπαίνει το καλάθι. Τριπλασιάζαμε τα λεφτά και φεύγαμε για περιοδεία. Στην πορεία ενεπλάκην σε μια… κομπίνα, και για δύο χρόνια έβγαζα αρκετά λεφτά. Έτσι κόπηκε το βινύλιο του CiA, έγινε ένας δεύτερος κύκλος συναυλιών και ηχογραφήθηκε ο καινούργιος δίσκος. Κάποια στιγμή όμως το βάζο με το μέλι άδειασε. Ξεκίνησα να πουλάω εξοπλισμό για να τελειώσω την παραγωγή, ώσπου σήκωσα τα χέρια ψηλά. Αν δεν ήταν οι 10-15 άνθρωποι που μας στήριξαν τότε, κατόπιν δημόσιας έκκλησης, και μετά η Inner Ear, που ανέλαβε το κόστος για τα εναπομείναντα στάδια (mastering, artwork και κοπή), δε θα μιλάγαμε τώρα γι’ αυτό.
Γράφεις ήδη για το επόμενο άλμπουμ;
Ούτε καν.
Ευχαριστώ πολύ για όσα είπαμε
Και εγώ!

 

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2020
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

About the author /


Αγαπώ τις μουσικές που έχουν συναισθήματα και τις ταινίες που με ταξιδεύουν... γράφω για όσα νομίζω πως το αξίζουν και για όσα κάνουν λίγο πιο όμορφη την ζωή γύρω μας... στο MUSEEKart.com ξεκινάνε για εμάς όλα από την αρχή... μουσικές + άνθρωποι...

Related Articles

Απάντηση

1 Comment
Νεότερα
Παλιότερα most voted
Inline Feedbacks
View all comments
trackback

[…] του Π.Ε. Δημητριάδη στον Γιώργο Σταυρακίδη για το museekart.Μπορείτε να βρείτε όλες τις συνεντεύξεις των ΠτΠ στο […]

Once Upon : Θεατρικά εργαστήρια & σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη, σε μία εποχή που το χρειαζόμαστε
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Τα θεατρικά εργαστήρια Once Upon αποτελούν μια κοιτίδα πολιτισμού που ήρθε πέρυσι, με σκοπό να αλλάξει τα δεδομένα της πόλης. Ένας χώρος βγαλμένος από παραμύθι περιμένει και φέτος, για δεύτερη χρονιά, μικρά και μεγάλα παιδιά καθώς και ενήλικες για να γνωρίσουν την τέχνη του θεάτρου. Φωτογραφίες : Όλγα Δέικου   Σε τρεις θεματικούς ορόφους, ενήλικες […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
1
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x