Τις μέρες και τις ευτυχίες μας τις μετράμε με megabyte…

Σκέψου μια μέρα σου χωρίς κινητό… σκέψου πως ξυπνάς και δε κάνεις εκείνη την (τραγική, να τα λέμε αυτά) κίνηση που πιάνεις το τηλέφωνο από το δίπλα τραπεζάκι για να τσεκάρεις μηνύματα, κλήσεις και ειδοποιήσεις από το facebook και το instagram, τις ώρες που είπες επιτέλους να κλείσεις μάτι και να δεις όνειρα… (άλλο αν συνήθως δε τα θυμάσαι το επόμενο πρωί). Πριν κάνεις το μεγάλο βήμα για να βγεις από τη σιγουριά του κρεβατιού σου, πριν αφήσεις μόνη την άλλη δίπλα σου να κοιμάται (ακόμα; εγώ είμαι χαζός που έχω ξυπνήσει;), πριν καλά καλά θυμηθείς πως σε λένε, που μένεις, τι γλώσσα μιλάς και άλλα τέτοια βασικά σου, αυθόρμητα απλώνεις το χεράκι σου για να «επικοινωνήσεις» με τον έξω κόσμο… (λέμε τώρα!) και να μάθουν όλοι πως (helloooo) ακόμα υπάρχεις…
Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης ([email protected])
 
Σκέψου λοιπόν πως θα ήσουν χωρίς το κινητό σου ή χωρίς ιντερνετ στην καθημερινότητα σου…
 
  • Θα άνοιγες τα μάτια σου, θα κοιτούσες για λίγη ώρα το ταβάνι μέχρι να καταλάβεις τα βασικά (τα είπαμε και πριν) και θα σκεφτόσουν αυτά που γίνανε χθες βράδυ, όταν βγήκες με τα παιδιά ή όταν είδες τη ταινία χωμένος στον καναπέ σου με ένα τεράστιο μπολ, χειροποίητα ποπ κορν… καμιά επικοινωνία με άλλους, μόνο με τον εαυτό σου. Θα έφτιαχνες στο μυαλό το πρόγραμμα σου και λίγο μετά θα έβγαζες το πρώτο πόδι από το πάπλωμα…
  • Κι ενώ έχει ξεκινήσει η (σκληρή) σου διαπραγμάτευση με τη καινούρια μέρα (και το αφεντικό σου), το κινητό δε σταματάει να χτυπάει επειδή ο τάδε θυμήθηκε να σου πει κάτι για το αυριανό σας ραντεβού, επειδή ο άλλος βρήκε μισή ώρα κενό και τον βολεύει να βρεθείτε σε ένα δεκαλεπτάκι, επειδή η δικιά σου (ναι, επιτέλους ξύπνησε!) θέλει να σου στείλει «#καλημέρα_γλυκέ_μου» με καρδούλες και φιλάκια (εντάξει, δε με χαλάει εδώ που τα λέμε αυτό!), επειδή τα μεηλ σου τρέχουν πιο γρήγορα και από άλογο κούρσας, επειδή οι προσφορές των εταιριών κινητής τηλεφωνίας αλλάζουν κάθε μέρα και πρέπει όλες να σε πάρουν να σου το πουν ώστε να επωφεληθείς από αυτές (και καλά…), επειδή η δικιά σου ξαναστέλνει καρδούλες κι εσύ προσπαθείς να βγάλεις και τη δουλειά που σου έδωσε ο προϊστάμενος σου με deadline τις δυο ώρες… το πετάς ή δε το πετάς;… αναπολείς εκείνες τις εποχές που χτυπούσε που και που μόνο ένα γκρι σταθερό τηλέφωνο με κουμπάκια και αναγνώριση (ε ναι, μια αναγνώριση τη θες για να μπορείς να αποφύγεις και τους ενοχλητικούς)… Την αναπολείς!

 

 

  • Θα πήγαινες λοιπόν σε εκείνο το ραντεβού που κανόνισες από τη προηγούμενη μέρα και θα περίμενες να έρθει, ενώ θα στεκόσουν  στη γωνία, απέναντι από το περίπτερο, μπροστά από το γνωστό βιβλιοπωλείο στο Σύνταγμα (θυμάσαι εκείνα τα ραντεβού που έδινες σχεδόν με σχεδιάγραμμα και πάλι τελικά μπορεί και να χανόσασταν;). Στη περίπτωση που ερχόταν στην ώρα του μη το πεις ούτε στον παπά… στη περίπτωση όμως του «κάτι μου έτυχε και θα αργήσω» σε βλέπω να περιμένεις κανένα μισάωρο στο κρύο και στο αγιάζι και να σου ξαναστέλνει μήνυμα «κάθισε εσύ κάπου και έρχομαι, είμαι στο δρόμο» και εσύ να κάθεσαι, να έρχεται ο σερβιτόρος, να παίρνεις τον σκέτο καφέ σου (επειδή φαρμάκια έχεις και πρέπει να κατέβουν…) και να περνάει κι άλλο η ώρα… και να έχει τελειώσει κι ο καφές… και να έχει περάσει το μισάωρο και το ραντεβού σου, όχι μόνο να σε έχει στήσει, αλλά να σε έχει και στο «περίμενε» ενώ σε παλιότερες εποχές θα στεκόσουν  ένα τέταρτο στη γωνία του ραντεβού σου και αφού δε θα έβλεπες να έρχεται θα είχες φύγει να πας να κάνεις και τις δουλειές σου που σε περιμένουν… και φυσικά και η δικιά σου που δε σε έχει ξεχάσει λεπτό… (και που δεν έχει σταματήσει βέβαια να στέλνει καρδούλες και μηνύματα αγάπης).
  • Η πανηγυρική επιστροφή σου στη δουλειά συνοδεύεται και από μια επίπληξη του αφεντικού για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση σου αλλά και από μερικούς καινούριους φακέλους πάνω στο γραφείο σου, που είναι ολοφάνερο πως προορίζονται για εσένα… χρωματιστοί φάκελοι με στοιχεία, αριθμούς, ονόματα και όλα εκείνα που θα μπορούσαν να χτίσουν ή να γκρεμίσουν ολόκληρο το κτίριο που στεγάζεται η εταιρεία σας, στη περίπτωση που δεν κάνεις σωστά τη δουλειά σου… (τελεσίγραφο του boss). Οι ειδοποιήσεις στο κινητό συνεχίζουν να δονούν τη συσκευή, το μυαλό σου προσπαθεί να συγκεντρωθεί στις υποχρεώσεις σου αλλά οι ματιές που ξεκλέβεις για να δεις τι σου έρχεται από τα social δείχνουν την ανύπαρκτη θέληση για δουλειά… (σύνελθε!).
  • Μεταξύ χρωματιστών φακέλων, καφέδων και διαδικτυακής παράνοιας, φτάνει επιτέλους η ώρα να σχολάσεις (ναι ρε φίλε!) και να πας για φαγητό με τον έρωτα σου κάπου ήσυχα, ρομαντικά και με λίγο κόσμο… έλα όμως που το μαγαζί έχει wifi και καταλήγετε να είστε και οι δύο με τα κινητά στο χέρι, χωρίς να μιλάτε και κάπου εκεί, στα διαλειμματα από την επικοινωνία σας με τον έξω κόσμο, να θυμάστε και το πιάτο με το (κρύο πλέον) φαί που έχετε μπροστά σας… για διάλογο μεταξύ σας, ασφαλώς δε γίνεται λόγος! «έτσι κι αλλιώς θα τα πούμε μαζί στο σπίτι γλυκέ μου»… (μη κοιτάς που όταν είμαστε χώρια λυσσάει στα μηνύματα και τις καρδιές).  Πάνε εκείνες οι εποχές που καθόσασταν στο τραπέζι, τραβούσατε και τις καρέκλες όσο γίνεται πιο κοντά για να νιώθετε λίγο την ενέργεια των σωμάτων σας, μιλούσατε συνέχεια (επειδή είναι ωραία να ακούς τη φωνή του ανθρώπου που αγαπάς…), κοιτούσατε τα μάτια ο ένας του άλλου και κάνατε μαζί φανταστικά ταξίδια και στη περίπτωση που ήξερε κάποιος που είστε και σας ήθελε, θα έπαιρνε τηλέφωνο στο μαγαζί, θα σας φώναζε ο σερβιτόρος και θα σηκωνόσασταν στο μπαρ για να μιλήσετε… (αθάνατες, κινηματογραφικές μνήμες…)
  • Ακούς ένα τραγούδι να παίζει στο μαγαζί και εύκολα, ανοίγεις την εφαρμογή του κινητού και σου το βρίσκει σε μερικά δευτερόλεπτα, με όσα στοιχεία χρειάζεσαι ή όχι… θυμάσαι τότε που για να βρεις ένα τραγούδι που άκουσες τυχαία να παίζει το μαγαζί που σύχναζες ή το αγαπημένο σου ραδιόφωνο, περνούσαν εβδομάδες αστείων περιγραφών σε φίλους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς και ντιτζεϊ (και όχι πάντα με το επιθυμητό αποτέλεσμα… πόσα τραγούδια να ανακαλύψαμε χρόνια μετά και τα αγαπήσαμε από την αρχή!). Εκείνα τα «του ρου ρου ρου ρου (δις)» που είπαμε τότε, τα πληρώνουμε ακόμα, τώρα σε mb του κινητού…

 

 

  • Στο τέλος κι αυτής της μέρας, γυρνάτε στο σπίτι και λίγο πριν πέσετε για ύπνο, μια τελευταία ματιά σε ηλεκτρονικά μηνύματα και social σας κρατάει ενήμερο για όσα γίνονται (ή δε γίνονται) έξω από τους τοίχους του σπιτιού, λίγο πιο πέρα… (εντάξει, μπορεί και χιλιόμετρα μακριά ή μπορεί και να μη σας αφορούν κι όλα όσα γίνονται, αλλά αφού υπάρχει η δυνατότητα να τα μάθετε γιατί να τα αγνοήσετε… άλλωστε, χρόνος υπάρχει!). Από τις εποχές που θα έπαιρνες στο κρεβάτι ένα βιβλίο για να σε βοηθήσει να κλείσουν τα βλέφαρα, φτάσαμε στην εποχή του tablet και των παιχνιδιών στο κινητό ή στα e-books… εντάξει, δε λέω πως δεν είναι η εξέλιξη, αλλά όπως κι αν έχει, ήταν όμορφο να παίρνεις στο χέρι το βιβλίο, να γυρνάς τις σελίδες, να το μυρίζεις… άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι πλέον… ναι, νομίζω γίναμε άλλοι άνθρωποι, ακόμα κι εμείς που τη μισή ζωή μας τη ζήσαμε χωρίς κινητά. Ακόμα κι εμείς…
 
Φιλάς το κορίτσι σου (ευτυχώς αυτό κανένα application δε μπορεί να το αντικαταστήσει… νομίζω!), το παίρνεις αγκαλιά και κοιμάστε… με όνειρα απλά και εύκολα, χωρίς sms, χωρίς social media και DM, χωρίς κρυφές ή φανερές χρεώσεις… Μέχρι να ξημερώσει… και να ξανακάνεις εκείνη την (τραγική, τα είπαμε και στην αρχή του άρθρου) κίνηση που πιάνεις το τηλέφωνο από το δίπλα τραπεζάκι για να τσεκάρεις μηνύματα, κλήσεις και ειδοποιήσεις από το facebook και το instagram… και η ζωή πάντα θα συνεχίζεται, να ξέρετε! 

 

 

Rating: 4.0/5. From 6 votes.
Please wait...
Voting is currently disabled, data maintenance in progress.

About the author /


Related Articles

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Ο Μιχάλης Συριόπουλος γράφει επιστολή για την “Αρχή του Αρχιμήδη”
Posted in: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΘΕΑΤΡΟ

Ο Μιχάλης Συριόπουλος πρωταγωνιστεί στην σπουδαία παράσταση “Η αρχή του Αρχιμήδη” σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου και θα είναι για λίγες ακόμα ημερομηνίες στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία. Ένα συγκλονιστικό κείμενο που έγραψε ο Καταλανός Josep Maria Miró και καλεί τον θεατή να πάρει θέση ή ακόμα και ευθύνη για το δύσκολο θέμα που θίγει […]

Read More
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Την σπουδαία Άλκη Ζέη αποχαιρετά το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το παρακάτω δελτίο τύπου Το ΚΘΒΕ αποχαιρετά την Άλκη Ζέη Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια της Άλκης Ζέη, μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, αγαπημένη συγγραφέα και πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό […]

Read More
Ο Μάρτιος έχει τα δικά του (δέκα) τραγούδια
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κι ενώ ο Μάρτης φέρνει δειλά την άνοιξη, τα τραγούδια που ακούν οι αναγνώστες μας γίνονται λίστα, σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν όλο τον προηγούμενο μήνα. Δέκα τραγούδια που αγαπάμε κι εμείς – τα περισσότερα τουλάχιστον- γίνονται το soundtrack αυτού του μήνα. Τώρα που τα τραπεζάκια στα μπαλκόνια καθαρίζονται και βγαίνουμε για τον πρώτο καφέ… […]

Read More
VIDEO CLIP
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x