Τζίμης Πανούσης | “Σε αυτή τη δουλειά μαζεύεις αγάπη και μίσος σε πολύ μεγάλες ποσότητες…” | Συνέντευξη

Κείμενα και συνέντευξη : Γιώργος Σταυρακίδης
Στο ενδεχόμενο μιας συζήτησης με τον Τζίμη Πανούση κυριαρχούσε το άγχος μου για τον τρόπο που θα έπρεπε να διαχειριστώ έναν άνθρωπο που κατά καιρούς έχω ακούσει πως έχει αντιδράσει περίεργα σε άλλους. Σκεφτόμουν πως πρέπει να τον «μαζεύω» όποτε ξεφεύγει ή χρησιμοποιεί εκφράσεις που δύσκολα θα μπορούσα να αποτυπώσω στις σελίδες μου ή στη συνέντευξη που θα κοινοποιήσω στους αναγνώστες μου… «Η κακή φήμη είναι βαρύ φορτίο, και είναι δύσκολο να απαλλαγείς από αυτήν» έχει πει ο Ησίοδος και σκέφτομαι πως κάπως έτσι τελικά είναι τα πράγματα για τον Πανούση… ένας ήρεμος τύπος που μίλησα μαζί του, απάντησε ευγενικά σε όλες τις ερωτήσεις μου, κάναμε μια συζήτηση «φίλων» για όσα συμβαίνουν γύρω μας και ανάμεσα σε προβληματισμούς και χιούμορ, μου έφυγε όποιο άγχος μπορεί να μου είχε δημιουργηθεί αρχικά(εντάξει, βοήθησε και η μικρή του κόρη που ήθελε να πάρει τηλέφωνο στη μαμά, καθώς και τα γενέθλια του που ήταν εκείνη τη μέρα της συνέντευξης…)
 
«Είμαι φανατικός  του ΔΙΚΤΥΟ τηλεόραση, βλέπω τον κύριο Αραμπατζή…» μου λέει μόλις μαθαίνει πως είμαι από τις Σέρρες, «Μου αρέσει ο τρόπος που είναι στημένη η εκπομπή του, τα θέματα του και που ακούγεται  και μια άλλη φωνή από ένα άλλο τραπέζι δίπλα, που δεν το έχουμε δει ποτέ… όλη η παρέα μου, οι δικοί μου εδώ είμαστε καρφωμένοι όποτε έχει εκπομπή! Επίσης βλέπω και μια άλλη κυρία που κάνει μαγειρική… η κυρία Στέλλα, αλλά όχι τόσο πολύ!». Τηλεοπτικοί αστέρες της τοπικής κοινωνίας των Σερρών και οι δύο που όμως, φαίνεται πως η φήμη τους ξεπερνάει τα σύνορα της πόλης… μεταξύ σοβαρού και αστείου!
«Το μεγάλο μας πρόβλημα, που κανένας δε λέει, είναι οι τράπεζες. Δε κάνουν τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν. Εμείς δίνουμε πάρα πολλά χρήματα για την κεφαλαιοποίηση τους και η δουλειά των τραπεζών είναι να παίρνουν αυτά τα χρήματα, να τα τοκίζουν και να τα δανείζουνε. Μια δουλειά που δε τη κάνουν… Με αποτέλεσμα να μη μπορεί να κινηθεί τίποτα στη χώρα. Εγώ τώρα θέλω μαζί με φίλους να κάνουμε μια μεγάλη δουλειά και δε μπορούμε να τη κάνουμε επειδή οι τράπεζες δε βοηθάνε. Έχουν βγάλει τώρα κι αυτό το αίσχος, αυτό το POS, όπου παίρνουν προμήθεια πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη τράπεζα στον κόσμο. Δηλαδή, γίνονται αίσχη που δε μας τα λέει κανείς.»
Οι πολίτες, θεωρείτε πως κάνουν πράγματα για να το αλλάξουν αυτό; «Είναι τόσο μεγάλη η επίθεση που δεχόμαστε… προσέξτε, παλιότερα μας κόβανε 100 ευρώ από έναν μισθό και γινότανε χαμός, διαδηλώσεις… τώρα, όταν σου τα κόβει όλα με ένα σατανικά φτιαγμένο σύστημα καταστολής, κοιτάς να εξασφαλίσεις το μέλλον των παιδιών σου, δε μπορείς να έχεις περιθώριο να κάνεις κάτι άλλο. Αύριο μεθαύριο, ίσως από μια ασήμαντη αφορμή να έρθουν τα πάνω κάτω, να αλλάξουν τα πράγματα. Πολεμάνε όλες τις χώρες που έχουν έναν πολιτισμό, όχι μόνο τους Έλληνες. Δηλαδή, και στη Μεσοποταμία που ξεκίνησε ο πολιτισμός, και στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και στη Συρία τώρα, καταστρέφουν οποιαδήποτε χώρα έχει πίσω της ένα πολιτιστικό background και μια ιστορία μεγάλη. Θέλουν καταναλωτές, θέλουν ούτε καν να έχουν οικογένεια, γι’αυτό τώρα τελευταία κάνουν και μια προπαγάνδα απίστευτη με πρόσχημα τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία και με έχει στεναχωρήσει αυτό πάρα πολύ. Σε παιδάκια της δευτέρας Δημοτικού, τους μαθαίνουν πως υπάρχει και τρίτο φύλο και δε διδάσκουν το πιο απλό πράγμα, πως δεν πρόκειται για μια οργανική λειτουργία σαν το κατούρημα. Ο έρωτας και το σεξ έχουν πάνω από όλα την αγάπη. Μιλάνε για τους ομοφυλόφιλους λες και είναι ζώα… ένας απίστευτος ρατσισμός. Οι ομοφυλόφιλοι είναι κανονικοί άνθρωποι»

 

Θέλω να γυρίσω πίσω, στα χρόνια των Μουσικών Ταξιαρχιών και να μου πείτε μερικές ωραίες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια σας… «Παραμένει μέρος της ζωής μου και συνεχίζουμε βασικά να είμαστε μαζί, Πέρυσι παίξαμε μαζί πάλι, κάναμε πολλές συναυλίες και θα το ξανακάνουμε γιατί σιγά σιγά «φεύγουν» μερικοί και αφού έτσι κι αλλιώς βρισκόμαστε και κάνουμε παρέα, λέμε να ξαναπαίξουμε. Απλώς ένας είναι στη Γαλλία, άλλος στη Γερμανία… ξέρετε μετά τις παραστάσεις, τα περισσότερα παιδιά που έρχονται στα καμαρίνια, είναι παιδιά μετανάστες που έρχονται να μας ακούσουν από το εξωτερικό. Ειδικά τώρα στις γιορτές εδώ στην Αθήνα, το 80% που ερχόταν ήταν άνθρωποι από Γερμανία, από Βέλγιο, από Αγγλία… δηλαδή, γιατροί, δικηγόροι που ζούνε μακριά και ήρθαν με κλάματα. Η κατάσταση έχει ξεφύγει πάρα πολύ…»

Ο Τζίμης Πανούσης επιστρέφει πάντα στα θέματα που θέλει αυτός να συζητήσει, βασικά στα θέματα που τον απασχολούν και θέλει να μιλάει γι’αυτά χωρίς να κρυφτεί πίσω από κανένα δάχτυλο και κανέναν καθωσπρεπισμό… ορίστε, αυτό παρεξηγείτε σε αυτόν τον καλλιτέχνη…

Νομίζω πως έχετε πάρει και πολύ αγάπη όλο αυτόν τον καιρό των Μουσικών Ταξιαρχιών… «Πολύ αγάπη και πολύ ευθύνη που δε ξέρω κι αν μπορώ να τη σηκώσω με αποτέλεσμα να έχει και αντίκτυπο στην υγεία μου. Ξέρεις, η δουλειά αυτή που κάνουμε εμείς είναι σφουγγάρι. Τώρα που υπάρχει μια θλίψη μεγάλη, αυτή τη θλίψη εγώ τη κουβαλάω πάνω μου. Δε μπορώ να χαρώ. Μπορεί να νιώθω καλά και να μην έχω πολλά οικονομικά προβλήματα, όμως όταν βλέπω φίλους να μη μπορούν να ζήσουν στοιχειωδώς, δε μπορώ να ζήσω κι εγώ χωρίς ντροπή… Αλλά ξέρετε, είναι στο χέρι μας… εγώ, επειδή έχω κι έναν γιο 26 χρονών και μιλάμε, του λέω πως πρέπει κάποια στιγμή να πάρουν αυτοί τα πράγματα στα χέρια τους και να κάνουν κάτι, να αλλάξουν… όλες οι δουλειές που βρίσκει ο γιός μου είναι εθελοντικές, ενώ έχει πτυχία και διάφορα…  δουλειά – εθελοντής αν είναι δυνατόν! Φτάσαμε σε σημείο οι μεγάλες πολυεθνικές να ζητάνε εθελοντές χωρίς ωράριο. Νομίζω λοιπόν πως τα νέα παιδιά θα τα αλλάξουν αυτά, και μάλιστα με βία, αλλιώς δε γίνεται… Ξέρετε, ήταν μια εποχή που λέγαμε να «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Αυτό ήταν το απαράδεκτο μότο που χαρακτήριζε τον Έλληνα. Τώρα έχουμε περάσει στο επόμενο στάδιο που είναι «να ψοφήσει ο γείτονας να του πάρουμε τη κατσίκα»… από ανάγκη δηλαδή. Είναι μια εξέλιξη θετική όμως αυτή…  Μπορεί να έχει μια μνησικακία μέσα του, όμως είναι τουλάχιστον μια μετάβαση σε κάτι άλλο και νομίζω πως τα πράγματα θα δυσκολέψουν κι άλλο αλλά εκεί που έχουμε φτάσει, τελικά κάθε δυσκολία είναι σε καλό…»
Το χιούμορ ή η μουσική είναι καλύτερο όπλο στη κατάθλιψη; Το χιούμορ είναι μεγάλο όπλο χωρίς όμως να σημαίνει πως δεν υποβόσκει από κάτω η κατάθλιψη για εμάς που κάνουμε αυτή τη δουλειά. Η μυστική πηγή του χιούμορ είναι η θλίψη… πολλοί συνάδελφοι μου είναι καταθλιπτικοί και δε ξεφεύγω από αυτόν τον κανόνα, απλά πιστεύω από την άλλη πως η μουσική είναι πολύ πιο σημαντική από τον στίχο. Η μουσική είναι αυτή που μας κινεί, εγώ έτσι δουλεύω, πιστεύω πιο πολύ σ’αυτήν. Η μουσική και το χιούμορ λοιπόν είναι δυο όπλα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε και ο κόσμος τα χρησιμοποιεί. Πήγα σε μια συναυλία χθες σε ένα γκρουπ που δεν το ήξερε κανένας και είχε μέσα 2.500 κόσμο… δηλαδή, γίνονται ωραία πράγματα ερήμην μας…
Ένα γκρουπ εννοείται με νέα παιδιά… Ναι, νέα παιδιά, αυτοί που πρέπει πλέον και να γράφουνε, εμείς γεράσαμε. Εγώ σήμερα έχω γενέθλια, γίνομαι 63 χρονών, δε μπορώ να κάνω τον ροκά πλέον…
Τον τελευταίο χρόνο χάθηκαν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι των τεχνών, με τελευταίο τον Λουκιανό Κηλαηδόνη πριν λίγες μέρες. Νομίζετε πως χάνεται μια εποχή με ήθη και συνήθειες μαζί με αυτούς τους ανθρώπους; Είναι τεράστιο το κενό… Αυτή ήταν μια διαβολική χρονιά… έφυγαν σπουδαίοι άνθρωποι, από τον David Bowie και τον Prince που τον αγαπούσα πολύ εγώ… ο Λουκιανός, ήμασταν φίλοι πολλά χρόνια, έχουμε γυρίσει μαζί όλα τα Βαλκάνια. Ήταν μεγάλη απώλεια και μεγάλη στεναχώρια. Εκτός από καταπληκτικός άνθρωπος που ήταν, έχει γράψει τα «Μικροαστικά» που για μένα είναι ο σημαντικότερος δίσκος που έχει βγει στην Ελλάδα, ένα διαμάντι…  και ξέρετε λέω, δεν έχει τελειώσει ακόμα αυτό το πράγμα. Φανταστείτε πως 60 άτομα από τη μεγαλύτερη χορωδία του κόσμου, τη χορωδία του Κόκκινου Στρατού, φύγανε από ένα αεροπορικό δυστύχημα…
Οι αληθινοί καλλιτέχνες, θεωρώ πως έχουν μεγάλους θαυμαστές που τους ακολουθούν πάντα, αλλά έχουν και μεγάλους εχθρούς ή ανθρώπους που τους αντιπαθούν. Νομίζω πως ο Πανούσης είναι καλλιτέχνης με αυτά τα στοιχεία. Πως είναι λοιπόν να υπάρχετε στον χώρο με τόσο έντονα συναισθήματα; Σας απασχολεί η συμπάθεια ή η αντιπάθεια των ανθρώπων; Ναι, σε αυτή τη δουλειά μαζεύεις αγάπη και μίσος σε πολύ μεγάλες ποσότητες… ασφαλώς και με απασχολεί μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Το παίρνω πάρα πολύ σοβαρά ενώ δε θα έπρεπε και κάποιες φορές το βλέπω να έχει επιπτώσεις μέχρι και στην υγεία μου, θα πρέπει να τα παίρνουμε τα πράγματα λίγο πιο ελαφριά… αλλά δυστυχώς είναι τέτοια η κατάσταση που δε μπορείς.
Έχετε σκεφτεί να κάνετε λιγότερα πράγματα για να είστε καλύτερα; Όχι όχι… η δουλειά είναι νομίζω το καλύτερο φάρμακο για μένα…
Ποια είναι τα βασικά στοιχεία αυτής της παράστασης που φτιάξατε φέτος; Είναι ένα… δράμα εποχής, ο τίτλος του είναι “Μουνιάλ” δανεισμένο από το Μουντιάλ, ότι όλα δεν πάνε καλά δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, είναι ένας «ύμνος» στο αιδοίο θα λέγαμε… ξέρετε, προσπαθώ να ξεφύγω από τα πολιτικά θέματα και όσα συμβαίνουν αλλά δε τα καταφέρνω τελικά…
Και αυτοί που έρχονται να σας δουν, αποζητούν την πολιτική σας σάτιρα όμως… Ναι, όλο αυτό ένα αμφίδρομο πράγμα είναι… πολλές φορές μπορεί να πω κάτι και να μη περάσει, θα το αλλάξω αμέσως και θα πάω κάπου αλλού… υπάρχει ένας αυτοσχεδιασμός , αλλά κρατάω πάντα κι έναν σκελετό
Αναρχικός… ποιο το σχόλιο σας για την κυβέρνηση της Αριστεράς; Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι… Με τον ΕΝΦΙΑ και τη κατάργηση της ιδιοκτησίας εμείς όλοι οι αναρχικοί πετάμε στα σύννεφα… είναι όλα όπως τα φωνάζαμε τόσα χρόνια, δεν υπάρχει το κράτος, δεν υπάρχει τίποτα… τα κατακτήσαμε όλα! (γέλια)
Δε ξέρω καθόλου κάποια πράγματα για εσάς και νομίζω μαζί μου και το κοινό, ας πούμε τη μουσική που ακούτε στο σπίτι σας ή τα βιβλία που σας αρέσει να διαβάζετε… Κοιτάξτε, ακούω κυρίως κλασική μουσική αλλά επειδή περνάω πολλές ώρες με τη κόρη μου, ακούω Justin Bieber, Pussycats Dolls, Ariana Grande… δε μένει πολλή ώρα για να ακούσω κάτι άλλο. Κάπως έτσι συμβαίνει και με έργα, με βιβλία παιδικά κυρίως με επιστημονική φαντασία… ξεκουράζομαι κυρίως λοιπόν, όταν είμαι με τη κόρη μου!

Τα σχέδια του για το φετινό καλοκαίρι, μοιάζουν μεγάλα και θεατρικά… μαζί με τον Νίκο Κυπουργό και τον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη ετοιμάζουν κάτι εξαιρετικό για το Φεστιβάλ Επιδαύρου…

«Έχω μια πρόταση από το Εθνικό για να παίξουμε το καλοκαίρι στην Επίδαυρο την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη. Εγώ θα κάνω τον Τρυγαίο και έχουμε αρχίσει ήδη πρόβες και μου αρέσει πάρα πολύ αυτό… κοιτάμε τον Αριστοφάνη από μια άλλη πλευρά, δηλαδή είμαστε υπέρ του πολέμου αυτοί που συνεργαζόμαστε. Θα κάνουμε μια «Ειρήνη» διαφορετική… αυτή βασικά που ήθελε ο Αριστοφάνης. Συνήθως γελοιοποιούν τον πόλεμο, ενώ είναι κινητήριος δύναμη, ο πατέρας όλων… και μου αρέσει αυτό, δηλαδή περνάμε πως θα πολεμήσουμε μέχρι θανάτου για να φέρουμε την ειρήνη. Αυτό είναι το νόημα του έργου… Με Καμεράτα επί σκηνής, ένα μιούζικαλ περίεργο αλλά ωραίο, ελπίζω να το πετύχουμε!»
Μουσικά τι θα κάνετε; Ετοιμάζω κάποιους δίσκους, κάποια δημοτικά, κάποια αντάρτικα, κυρίως λαϊκά ακούσματα δικά μας και ξένα και δουλεύω πάνω σε αυτά, ίσως τα ακούσετε σε κάποιον δίσκο στο μέλλον, αν και δισκογραφία πλέον δεν υπάρχει, αλλά μόνοι μας ό,τι καταφέρουμε…
Κάπου εκεί, η μικρή Φωτεινούλα έχει χάσει πλέον την υπομονή της και διεκδικεί τον πατέρα της για να ακούσουν μάλλον κάποιο από τα αγαπημένα της τραγούδια… “είναι καλός ο Bieber” μου λέει ο Πανούσης και γελάει…
Ταλέντο σκέφτομαι, αυτό είναι αυτός ο άνθρωπος χωρίς κάτι άλλο. Παίρνει την καθημερινότητα, τα πιο απλά και, ίσως, αστεία πράγματα και τα κάνει αντικείμενο μελέτης και τέχνης… λίγοι το μπορούν, αυτός ναι… κι ας ρισκάρει την υγεία του, τα λεφτά του, την τέχνη του… αρκεί που είναι εδώ και δημιουργεί!

 

 

Ημερομηνία δημοσίευσης
Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου, 2017
Συνέντευξη / επιμέλεια : Γιώργος Σταυρακίδης
[email protected]

 

 

 

Rating: 5.0/5. From 5 votes.
Please wait...

About the author /


Related Articles

Το σχόλιο σου

avatar
  Subscribe  
Notify of
“Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια” στο Θέατρο Βέμπο | Εορταστικό πρόγραμμα
Posted in: ΘΕΑΤΡΟ

Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το αριστούργημα του Στράτη Μυριβήλη «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια». Τη διασκευή αλλά και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Πέτρος Ζούλιας, τη μουσική η Ευανθία Ρεμπούτσικα ενώ τη δασκάλα Σαπφώ Βρανά υποδύεται η Λένα Παπαληγούρα.   «Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια» δημοσιεύτηκε σε μέρη στην εφημερίδα «Καθημερινή» την […]

Read More
Στο νέο του βιβλίο, ο Άρης Σφακιανάκης γράφει για τη ζωή του Καποδίστρια
Posted in: ART, ΒΙΒΛΙΑ

Το νέο βιβλίο του Άρη Σφακιανάκη, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, Θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Είναι ένα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τα τελευταία χρόνια της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια, του σπουδαίου Κερκυραίου πολιτικού και θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, που ήρθε στην Ελλάδα σαν σωτήρας και έμεινε στην Ιστορία σαν μια ευκαιρία […]

Read More
Ο Οκτώβρης έχει τα δικά του τραγούδια (όπως τα ψήφισαν οι αναγνώστες μας)
Posted in: TOP10, ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρώτο τραγούδι. Δεύτερο τραγούδι. Μερικά κλικ παραπάνω το ένα, λιγότερα το άλλο. Κάποια views παραπάνω. Πρώτο στις τάσεις. Δεύτερο. Κι εγώ όλα δείχνουν πως δεν ακούμε μουσική στη πραγματικότητα, αλλά ακολουθούμε αυτό που μας υποδεικνύουν οι εποχές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ακούμε αυτά που αγαπάμε. Αυτά που θα κάνουν κλικ στο μυαλό, στη καρδιά […]

Read More
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Ο Κώστας Λειβαδάς σε νέο ντουέτο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου | Ακούστε το!
Posted in: VIDEO CLIP, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΝΕΑ, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Ο Κώστας Λειβαδάς, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, μας παρουσιάζει το πρώτο single «Όσο δεν είμαστε μαζί» σε μουσική του ίδιου και στίχους του αγαπημένου του Κώστα Φασουλά που κυκλοφορεί από την Walnut Entertainment Greece. Το τραγούδι, μοιράζεται με την πιο σταθερή του συνεργάτιδα και αδερφική του φίλη Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την […]

Read More
Do NOT follow this link or you will be banned from the site!